คนพวกนี้แต่ละคนมีปืนพาดตัว อย่าว่าแต่พวกเขาโดยสารมากับขบวนรถที่กำลังปฏิบัติภารกิจเพื่อไปตัวเมืองเลย?
การตามรถไปกับภารกิจแบบนั้นจะดีจริงหรือ? เผื่อไปขัดขวางภารกิจของพวกเขาจะทำอย่างไร? กองพลทหารภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีระเบียบวินัยหลวมขนาดนั้นเลยหรือ?
จนกระทั่งจ้าวเฉียงถูกรถบรรทุกใหญ่ลากมาถึงตีนเขา ลงจากรถก็มีปืนลูกซองตะกั่วยัดใส่มือ
ส่วนผู้บังคับบัญชาที่เขารักและตั้งใจจะปกป้องด้วยชีวิต ในตอนนี้กำลังย่อตัวลงกับพื้น หยิบกล่องกระสุนออกมาจากกระเป๋า แล้วแจกจ่ายกระสุนให้เพื่อนสนิทของผู้บังคับบัญชา ลูกน้องของเพื่อนสนิทผู้บังคับบัญชา และเขา...
จ้าวเฉียง: ...
เขากล้าเอาฐานะทหารของเขาสาบานว่า ผู้บังคับหมู่ของพวกเขาต้องก่อเรื่องแน่นอน และก่อนหน้านี้ไม่ได้แจ้งให้ผู้บังคับกองพันทราบเลย!!!
ถึงอย่างไรจ้าวเฉียงก็เป็นทหาร มีจิตสำนึกทางทหารหลงเหลืออยู่ ตอนนั่งอยู่ในรถเมื่อครู่เขาก็รู้แล้วว่าภารกิจที่คนพวกนั้นทำคือขึ้นเขาล่าสัตว์
จึงห่อหน้านั่งย่อลงข้างๆ เซี่ยหลี มองผู้บังคับหมู่ที่ตั้งใจแจกกระสุนอย่างจริงจัง น้ำเสียงห่อเหี่ยวลง
"ผู้บังคับหมู่ ไม่ใช่ออกมาพักผ่อนหัวใจหรือ?"
เซี่ยหลีไม่แม้แต่จะเงยหน้า "การล่าสัตว์ไม่มีความสุขหรือ?"