เซี่ยหลีกอดข้าวของของตัวเอง เดินทางกลับไปที่บ้านพักปัญญาชนตลอดทาง
ปัญญาชนคนอื่นๆ ให้เธอส่งข้าวมื้อนี้ เธอก็ส่ง
ยังไงก็อยู่ที่นี่ได้ไม่นานนัก มากหรือน้อยก็แค่นั้น ไม่จำเป็นต้องคิดเล็กคิดน้อย
เมื่อค่ำคืนมาถึง ถึงเวลาเข้านอน หวังเหมยลี่และหม่าเสี่ยวฟางกลับมาอย่างเงียบเชียบไม่รู้ว่ามาจากไหน นอนนิ่งอยู่บนเตียงแกล้งตาย
เซี่ยหลีมองดูท้องฟ้าด้านนอก แล้วลุกขึ้นเดินออกไป
เฉินเวินหว่านนอนอยู่ข้างๆ เธอ เห็นเซี่ยหลีจะออกไปข้างนอก ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถามขึ้น
"เธอจะไปเข้าห้องน้ำเหรอ? พอดีฉันก็จะไปด้วย ไปด้วยกันสิ"
เซี่ยหลีมองไปที่ใบหน้าที่ดูเย็นชาเล็กน้อยของเธอ พูดด้วยความงงงวย: "เธอเพิ่งไปไม่ใช่เหรอ?"
เฉินเวินหว่านถูกเธอพูดจนอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย: "ฉันยังอยากไปอีก"
เซี่ยหลี: ...
เธอก็รู้สึกได้ว่าเฉินเวินหว่านอาจจะไม่ได้อยากไปเข้าห้องน้ำจริงๆ แต่เห็นว่าข้างนอกดึกแล้ว อยากไปเป็นเพื่อนเธอ
ที่แท้ก็เป็นคนขี้อายนี่เอง
เซี่ยหลีโน้มตัวไปใกล้หูเธอ ลดเสียงลง พูดด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน: "ฉันออกไปมีธุระอื่น ไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำ"
เฉินเวินหว่านได้ยินแล้ว ดวงตาที่ใสกระจ่างแสดงความสงสัยเล็กน้อย มองเซี่ยหลี แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม
"งั้นฉันนอนก่อนนะ