ทั่วทั้งหอประชุมใหญ่เต็มไปด้วยบรรยากาศอันเคร่งขรึมและศักดิ์สิทธิ์
ทหารชราในเครื่องแบบที่ประคองภรรยาเดินลงจากเวทีอย่างช้า ๆ เดิมทีสามารถกลั้นความเศร้าโศกในใจเอาไว้ได้ แต่เมื่อเห็นฉากเบื้องหน้า ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป น้ำตาชราไหลอาบแก้มในทันใด
สายตาของเขามุ่งมั่นมองไปยังเหล่าคนรุ่นหลังที่ยึดมั่นในอุดมการณ์ปฏิวัติเดียวกันกับเขา กัดฟันกรามแน่น กลั้นสะอื้นไว้อย่างสุดกำลัง แต่เสียงก็ยังสั่นเครือเล็กน้อยไม่หยุด กล่าวกับเหล่าผู้ที่ทำความเคารพเขาว่า “เกิดมาเป็นลูกหลานเหยียนหวง เติบโตบนผืนแผ่นดินหัวเซี่ย เมื่อมีวันได้ทำความดี ก็ต้องตอบแทนแผ่นดินหัวเซี่ย!
เกิดมาเป็นทหารหัวเซี่ย รักษาบ้านป้องกันประเทศ ถึงตายก็ไม่เสียดายชีวิต!!”
ไม่ต้องมีใครเตือนสักคน ทหารทุกคนที่อยู่ในที่นั้นพูดซ้ำพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ “เกิดมาเป็นทหารหัวเซี่ย รักษาบ้านป้องกันประเทศ ถึงตายก็ไม่เสียดายชีวิต!!”
เสียงตะโกนอันกึกก้องกังวานไปทั่วหอประชุมใหญ่ที่จุคนนับหมื่น อลังการและน่าทึ่ง สั่นสะเทือนหัวใจของผู้คนนับหมื่นที่อยู่ในที่นั้น และยากจะลืมเลือนไปชั่วชีวิต
เสียงร่ำไห้บนเวทียิ่งดังขึ้น ครอบครัวผู้เสียชีวิตที่ร้องไห้จนควบคุมตัวเองไม่ได้ ถูกประคองจากบนเวทีลงมาด้านล่าง