เซี่ยหลีไม่รู้ว่าตัวเองถูกจับตามองเรื่องตัวตนอยู่ และเธอก็ไม่คิดจะถามอะไรให้มากความ จึงไม่กลัวว่าจะไปแตะต้องต้องห้ามอะไร
เธอยิ้มแย้มแจ่มใสพูดตรงๆ ว่า “ลุงครับ ท่านรู้ไหมว่าใครมีตะกั่วบัดกรี ขอยืมหน่อยได้ไหมครับ?
ผมมีของเล็กๆ น้อยๆ จะบัดกรี แต่ไม่มีตะกั่วบัดกรี”
ลุงยามเฝ้าประตู: ??? แค่นี้เหรอ?
เรื่องแค่นี้ แถมยังมาสร้างความสนิทสนม แถมยังแอบถามฉันอีก เกินไปไหมเนี่ย?!
หรือว่าจะคิดแอบเข้าไปในอู่ต่อเรือ?
ขณะที่ลุงยามกำลังกังวลอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีชายวัยกลางคนผมหงอกเดินออกมาจากในอู่ต่อเรือ ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งวัย ดูเหมือนไม่ค่อยสมหวังในชีวิต
ลุงยามชี้ไปที่ชายคนนั้น แล้วพูดกับเซี่ยหลีว่า “เห็นไหม นั่นช่างเชื่อมของโรงเรา เขามีตะกั่วบัดกรีแน่นอน
ถ้าอยากยืม ก็ไปคุยกับเขาได้”