หวังเสี่ยวฮุยก็เห็นเซี่ยหลีกับหลี่ชิ่งหนานเหมือนกัน เขาแปลกใจเล็กน้อย “พวกเธอสองคนออกไปไหนแต่เช้าตรู่?
ฟ้ายังไม่สว่างเลยนะ?”
เซี่ยหลีโกหกหน้าตาย “กะว่าจะไปดักรอจ้าวไห่หนิงน่ะ แต่ยังไม่ทันเจอเขา ก็เจอพี่ซะก่อน”
หวังเสี่ยวฮุย: …
เป็นเรื่องที่คนไม่เอาไหนสองคนนี้ทำได้แน่ๆ!
เขาถือมวนบุหรี่ไว้ สูบเข้าไปลึกๆ เฮือกหนึ่ง ควันสีขาวลอยกรุ่นปนกับไอหายใจที่พ่นออกมาเพราะอากาศเย็นตอนเช้า ดูแล้วคลุมเครือ
“จ้าวไห่หนิงไม่ใช่คนดีหรอก เธอจะแต่งงานกับใครก็อย่าไปแต่งกับมันเลย
เราสองคนรู้จักกันมาหลายปี ฉันก็เลยพูดอะไรตรงๆ กับเธอละนะ
แต่งงานกับฉันเถอะ ฉันจะดูแลเธอให้ปลอดภัยเอง รอให้บ้านของพวกเธอทุกอย่างกลับมาดีเมื่อไหร่ ฉันก็จะปล่อยให้เธอไป”
เซี่ยหลีทบทวนความทรงจำที่เจ้าของร่างเดิมมีต่อหวังเสี่ยวฮุย เด็กสาวคนนั้นไม่มีเล่ห์เหลี่ยมนัก แถมยังดื้อรั้น มองสถานการณ์ไม่ค่อยออก
แต่เธอแค่มองปราดเดียวก็รู้ว่า หวังเสี่ยวฮุยชอบเจ้าของร่างเดิม