เซี่ยหลียื่นมือไปหยิบเนื้อแห้งในอ้อมอกของหลี่ชิ่งหนานทันที
หลี่ชิ่งหนานเห็นเธอพุ่งเข้ามา ก็รู้ได้ทันทีว่าเธอจะทำอะไร รีบหมุนตัวหลบ
แต่ฝีมือเขาจะเทียบกับเซี่ยหลีได้อย่างไร? ถูกเซี่ยหลีจับตัวไว้ แล้วหยิบเนื้อที่ไม่เค็มมากออกมาจากกระเป๋าของเขา
เซี่ยหลีโยนเนื้อนั้นลงบนพื้น แล้วพูดกับหมาดำตัวใหญ่ "เรียกคุณยายสิ!"
หมาดำตัวใหญ่มองเซี่ยหลี เอียงหัวเล็กน้อย แล้วก้มลงมองเนื้อบนพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเอียงหัวมองเซี่ยหลีอีกครั้ง ในดวงตาดูเหมือนมีความคิดที่เต็มไปด้วยสติปัญญา
จากนั้นก็ส่งเสียง "โฮ่ง!" อย่างมีความสุข
แล้วก้มลงกินเนื้ออย่างเอร็ดอร่อย
หลี่ชิ่งหนานมองหมาดำตัวใหญ่ที่นอนกินเนื้ออยู่บนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"ไอ้ลูกทรพี! ปกติพ่อปฏิบัติกับลูกยังไง?
ให้กระดูกไปตั้งเยอะแยะ กินเข้าไปแล้วไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไรเลย ไหนบอกฉลาดไง!!!"
ท่าทางของหลี่ชิ่งหนานตอนนี้ดูเจ็บปวดใจยิ่งนัก เหมือนพ่อแก่ที่ขายเลือดเลี้ยงลูกชายจนโต แล้วมาพบว่าลูกชายที่โตแล้วกลายเป็นคนขี้ขลาดไร้ค่า ความเจ็บปวดที่แทบจะทนไม่ไหว
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!!!!"
เซี่ยหลียืนอยู่กับที่ หัวเราะจนเสียงออกมาเป็นแบบห่านร้อง
หมาดำตัวนี้ของหลี่ชิ่งหนานนอกจากจะถูกย้อมผม ให้ดูแนวแซะหม่าทั่ว แล้ว ที่จริงเลี้ยงดูอย่างดีมาก
สุนัขตำรวจทั่วไปต้องมีการฝึกฝน ไม่มีทางที่จะปล่อยให้มันหนีการฝึกได้ทั้งหมด