หลินเหว่ยเจิ้งดึงสติกลับมาแล้วผลักประตูห้อง
กลิ่นฝุ่นอับชื้นพุ่งเข้าปะทะจมูก
ในห้องไม่มีคนอยู่มานานแล้ว ต้องทำความสะอาดให้ดีเสียก่อน
เขาวางกระเป๋าเดินทางลง หันไปหยิบกะละมังเหล็กเก่าที่วางอยู่ข้างประตู ตั้งใจจะไปตักน้ำที่อ่างในลานกลางมาเช็ดฝุ่น
เพิ่งเดินมาถึงทางเดินเชื่อมระหว่างลานกลางกับลานหลัง ก็เจอกับป้าสามที่รีบร้อนเข้ามาพอดี
ป้าสามได้ยินเสียงป้า ๆ ในตรอกตะโกนเรียกกัน จึงตั้งใจวิ่งจากลานหน้ามาทักทาย
พอเห็นหลินเหว่ยเจิ้ง ป้าสามก็ยิ้มแป้น รีบเดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
“เหว่ยเจิ้ง! ในที่สุดก็กลับมาสักทีนะ!”
“ออกไปตั้งหลายปี เรียนมหาวิทยาลัยจบแล้วใช่ไหม?”
หลินเหว่ยเจิ้งหยุดเดินแล้วพยักหน้าอย่างสุภาพ
“ป้าสาม ไม่เจอกันตั้งหลายปี ดูป้ายังไม่เปลี่ยนไปเลยนะครับ ยังดูแข็งแรงสดใสเหมือนเดิม”
คนเราต่างก็ให้เกียรติกันและกัน
ในเรือนสี่ประสาน ตระกูลหลินพอจะสนิทสนมกับครอบครัวของคุณลุงสามที่อยู่ลานหน้าเท่านั้น
คุณลุงสาม เหยียนปู้กุ้ย เป็นครูสอนภาษาจีนในโรงเรียนประถม เงินเดือนเดือนละ 37.5 หยวน
ต้องเลี้ยงคนในบ้านถึง 6 คน
ในยุคข้าวยากหมากแพงที่กินยังไม่อิ่ม เหยียนปู้กุ้ยคิดคำนวณทุกอย่างจนขึ้นสมอง แม้แต่ตอนกินข้าวก็ยังเก็บเงินจากลูก ๆ
ปกติเขาชอบเอาเปรียบคนอื่นนิด ๆ หน่อย ๆ ที่สุด
แต่หลินเหว่ยเจิ้งไม่ได้รังเกียจครอบครัวนี้
ตอนนั้นแม่ของหลินเหว่ยเจิ้งป่วยหนัก เขาต้องไปเรียนทุกวัน จึงทำได้แค่กลับมาดูแลแม่หลังเลิกเรียน
คนอื่น ๆ ในเรือนต่างพากันหลบลี้ไปไกล กลัวจะเดือดร้อนไปด้วย มีเพียงป้าสามที่ยอมเข้ามาช่วย
แม้ป้าสามจะช่วยเพราะอยากอาศัยกินข้าวกลางวันสักมื้อ แถมยังห่อกับข้าวที่เหลือกลับบ้านด้วย แต่ในเรือนใหญ่ที่ผู้คนต่างมีน้ำใจหรือไร้น้ำใจกันเช่นนี้ นั่นก็นับเป็นความหวังดีที่หาได้ยากแล้ว
ถ้าไม่ได้ป้าสามช่วย ตอนนั้นหลินเหว่ยเจิ้งคงเรียนต่อไม่ไหว
เพราะอย่างนั้น เขาจึงยังรู้สึกดีกับครอบครัวเหยียนอยู่บ้าง
“กลับมาก็ดีแล้ว!”
ป้าสามพูดพลางยิ้มตาหยี “ทำไมไม่เขียนจดหมายบอกคุณลุงสามไว้ก่อนล่ะ ฉันจะได้ช่วยเก็บห้องให้แต่เนิ่น ๆ ไม่มีคนอยู่ตั้งหลายปี ห้องคงทำความสะอาดยากน่าดู”
หลินเหว่ยเจิ้งถือกะละมังไว้แล้วยิ้ม “ไม่เป็นไรครับ ผมจัดการเองได้ คุณลุงสามล่ะครับ ไปตกปลาอีกแล้วเหรอ?”
“ใช่น่ะสิ!”
ป้าสามถอนหายใจ “ฟ้ายังไม่สว่างก็หิ้วคันเบ็ดกับหมั่นโถวไปสองลูกแล้ว ไม่รู้จะกลับเมื่อไหร่”
“ถ้าคุณลุงสามกลับมาแล้ว ฝากบอกให้แวะมาดื่มด้วยกันตอนเย็นนะครับ ผมขอไปตักน้ำก่อน ต้องรีบทำความสะอาดห้อง ไม่งั้นคืนนี้ไม่มีที่นอน”
พอได้ยินว่าจะชวนดื่ม ดวงตาของป้าสามก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
มีคนเลี้ยงข้าวเย็น คืนนี้ที่บ้านก็ประหยัดเสบียงของคนหนึ่งได้!
“ได้ ๆ เธอรีบไปทำธุระเถอะ ฉันจะบอกให้แน่นอน!”
หลินเหว่ยเจิ้งร่ำลาป้าสาม แล้วถือกะละมังเหล็กเดินไปยังอ่างน้ำในลานกลาง
ตอนนั้นเอง ประตูห้องฝั่งตะวันออกในลานกลางก็เปิดออก
คุณลุงใหญ่ อี้จงไห่ เดินออกมา
พอเห็นหลินเหว่ยเจิ้ง สีหน้าชราของอี้จงไห่ก็ฉายแววกระอักกระอ่วนขึ้นมาครู่หนึ่ง เขาทักทายด้วยน้ำเสียงแข็ง ๆ ว่า “เหว่ยเจิ้ง กลับมาทำไมกะทันหันล่ะ ไม่เห็นบอกกันก่อนเลย”
หลินเหว่ยเจิ้งยกกะละมังเหล็กที่เต็มไปด้วยน้ำขึ้น สีหน้าเย็นชา เขาพยักหน้าให้แล้วไม่พูดตอบสักคำ
แต่ในใจเขารู้ดี
อี้จงไห่เจ้าเล่ห์เหมือนจิ้งจอก พอเห็นเขาก็ทำท่ารู้สึกผิดแบบนี้
ตลอด 4 ปีที่เขาไม่อยู่ ต้องมีเรื่องเกิดขึ้นในเรือนแน่ ๆ และแปดในสิบส่วนคงเกี่ยวกับบ้านที่ว่างของครอบครัวเขา
แต่หลินเหว่ยเจิ้งไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
ทหารมาใช้ขุนพลต้าน น้ำมาใช้ดินกั้น
ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานในเรือนนี้ ใครกล้ามาหาเรื่องเขา เขาจะสับกรงเล็บของมันให้ขาด
......
เขากำลังจะถือกะละมังกลับไปลานหลัง ประตูห้องหลักในลานกลางก็เปิดออกเช่นกัน
เหออวี่จู้ถือกระบอกน้ำชาใบใหญ่ออกมา
พอเงยหน้าขึ้น ก็สบตากับหลินเหว่ยเจิ้งเข้าพอดี
“โธ่เอ๊ย! เหว่ยเจิ้ง นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เหออวี่จู้หลุดปากถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
หลินเหว่ยเจิ้งหยุดเดินแล้วปรายตามองเขาอย่างเย็นชา
เหออวี่จู้คนนี้ ตั้งแต่เด็กก็ปากเสีย มือไว แถมยังเป็นพวกอันธพาลไม่เอาไหน
ตอนนั้นพี่ชายของเขาเคยซ้อมเหออวี่จู้ไปหลายครั้ง
ต่อมาพี่ชายไปเป็นทหาร เหออวี่จู้คิดว่าหลินเหว่ยเจิ้งยังเด็ก เลยอยากรังแกเพื่อเอาคืน
แต่หลินเหว่ยเจิ้งวัย 13 ปีกลับมีแรงเยอะอย่างเหลือเชื่อ จับเหออวี่จู้วัย 20 ปีกดลงกับพื้นแล้วอัดจนหน้าบวมเขียว
ตั้งแต่เด็กจนโต เหออวี่จู้ถูกหลินเหว่ยเจิ้งเล่นงานจนต้องกล้ำกลืนความเจ็บใจอยู่ไม่น้อย
ต่อมาแม่ของหลินเหว่ยเจิ้งป่วยหนัก เหออวี่จู้อาจจะเกิดสำนึกขึ้นมาบ้าง อีกอย่างก็สู้ไม่ไหวจริง ๆ เขาถึงได้เลิกก่อเรื่อง
พูดได้ว่าความสนิทสนมระหว่างทั้งคู่เกิดจากการต่อยตีกันล้วน ๆ
“บ้านฉันอยู่ที่นี่ ทำไมฉันจะกลับมาไม่ได้?” หลินเหว่ยเจิ้งถามเสียงเย็น
เหออวี่จู้รู้ตัวว่าพูดผิด จึงเกาหัวอย่างเก้อเขิน “โธ่ ฉันก็แค่ตกใจน่ะ นายออกไปตั้ง 4 ปี ฉันนึกว่าไปอยู่ข้างนอกจนได้บ้านแล้วซะอีก”
หลินเหว่ยเจิ้งไม่สนใจเขา ถือกะละมังน้ำเดินดุ่ม ๆ ไปทางลานหลัง
......
เมื่อกลับมาถึงหน้าบ้าน
หลินเหว่ยเจิ้งผลักประตูเข้าไป แสงในห้องค่อนข้างสลัว
ชิดผนังตรงข้ามประตูมีโต๊ะปาเซียนกับโต๊ะบูชายาวตั้งอยู่
บนโต๊ะบูชามีป้ายวิญญาณไม้หลายป้ายวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
ตั้งแต่ทวดชายทวดหญิง ปู่ย่าของเขา มาจนถึงพ่อแม่ แล้วก็พี่ชาย
ป้ายวิญญาณแต่ละป้ายเต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม
หลินเหว่ยเจิ้งวางกะละมังน้ำลง แล้วจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
เขาเดินไปหยุดหน้าโต๊ะบูชา ก่อนคุกเข่าลงทั้งสองข้าง
“ปัง! ปัง! ปัง!”
เขาก้มศีรษะโขกพื้นอย่างแรงสามครั้ง
“แม่ พี่ใหญ่ พ่อ ปู่ย่า ทวดชายทวดหญิง... เหว่ยเจิ้งกลับมาแล้ว!”
หลังกราบเสร็จ หลินเหว่ยเจิ้งก็ลุกขึ้น หยิบผ้าขี้ริ้วมาเช็ดป้ายวิญญาณทุกป้ายอย่างเบามือจนสะอาดเอี่ยม
จากนั้นเขาก็เริ่มสำรวจบ้านทั้งหลัง
ห้องหลักยังเข้าอยู่ไม่ได้ในตอนนี้
ปูนฉาบผนังหลุดร่อนเป็นบริเวณกว้าง ร่องระหว่างแผ่นพื้นมีตะไคร่ขึ้นเต็มไปหมด
พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าหลังคาไม่เพียงรั่ว กระเบื้องยังมีหญ้าขึ้นอีกด้วย ในห้องมีกลิ่นอับฉุนคละคลุ้ง
ต้องซ่อมแซมครั้งใหญ่เท่านั้น
ในเมื่ออยู่ห้องหลักไม่ได้ ก็ทำได้แค่เก็บกวาดห้องเล็กที่อยู่ข้าง ๆ ก่อน
ห้องเล็กฝั่งตะวันออกเป็นห้องที่หลินเหว่ยเจิ้งเคยอยู่
มีพื้นที่ประมาณ 16-17 ตารางเมตร
แม้จะมีฝุ่นจับเต็มไปหมด แต่โครงสร้างโดยรวมดีกว่าห้องหลักมาก ผนังก็ไม่มีร่องรอยน้ำรั่ว
หลินเหว่ยเจิ้งพับแขนเสื้อขึ้น หยิบไม้กวาดแล้วเริ่มลงมือ
กวาดพื้น เช็ดโต๊ะ เช็ดหน้าต่าง
ทุกอย่างคล่องแคล่วว่องไว
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ห้องเล็กฝั่งตะวันออกก็สะอาดเอี่ยมไร้ฝุ่น
โต๊ะเก้าอี้ถูกเช็ดจนเงาวับ
เขาอัญเชิญป้ายวิญญาณจากห้องหลักมาไว้ในห้องเล็กอย่างเคารพนบนอบ
จากนั้นก็ยกหม้อ ชาม และเครื่องครัวที่ยังพอใช้ได้ออกมาล้างให้สะอาด แล้วย้ายเตาถ่านไปไว้ใต้ชายคาหน้าห้องเล็ก
เขาเปิดกระเป๋าเดินทาง หยิบเครื่องนอนชุดใหม่เอี่ยมออกมาปูบนเตียง
ในที่สุดก็จัดมุมพักชั่วคราวที่สะอาดและอบอุ่นได้เรียบร้อย