หลังเลิกงานตอนเที่ยง อี้ชิงชิงก็รีบวิ่งไปทางหน่วยย่อยที่ 6 ทันจังหวะที่พวกผู้ชายในหมู่บ้านกำลังเลิกงานพอดี «อาเกิน ตอนบ่ายอย่าลืมมาช่วยทำกำแพงประตูหลังกับแปลงผักส่วนตัวนะ!»
«จำได้แล้ว กลับบ้านกินข้าวเสร็จก็จะไปขนดินให้» จ้าวโหย่วเกินโบกมือ
«งั้นอาเหลือท้องไว้หน่อยนะ ครั้งก่อนมัวแต่เก็บกระเบื้องมาทำเตา เลยไม่ได้เลี้ยงข้าว วันนี้ตอนเย็นชดเชยให้พร้อมกันเลย!» อี้ชิงชิงพูดยิ้ม ๆ «ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น รับรองว่ามีน้ำมันพอแน่!»
«โอ้โห คุณอี้ผู้มีการศึกษาลงชนบท ใจกว้างขนาดนี้เชียว? งั้นพวกเราก็ไปช่วยด้วยสิ จะได้กินของมัน ๆ กันบ้าง» ชาวบ้านคนหนึ่งพูดหยอก
อี้ชิงชิงส่ายหน้ารัว ๆ สีหน้าปฏิเสธเต็มที่ «ไม่ได้หรอก คนเยอะขนาดนั้นมีหวังฉันหมดตัวแน่ แค่เลี้ยงอาเกินกับคุณปู่จ้าวก็สุดกำลังแล้ว!» คุณปู่จ้าวก็คือช่างไม้สูงวัย เธอสั่งทำประตูไม้แข็งแรงไว้สองบานล่วงหน้ากับเขา วันนี้เขาจะมาช่วยติดตั้งด้วย
พูดจบเธอก็หันไปบอกจ้าวโหย่วเกิน «อาเกิน ฉันไปก่อนนะ!» จากนั้นก็รีบเผ่นไปเหมือนกลัวว่าจะมีคนตามมา
«ฮ่า ๆ!» ชาวบ้านต่างหัวเราะจนท้องแข็งเพราะอี้ชิงชิง «คุณอี้เป็นคนซื่อตรงจริง ๆ!»
«พี่อวิ๋น พี่อวิ๋น?» เกาเป่ยจู้ตบไหล่อวิ๋นกู๋หย่วน «มองอะไรอยู่ ทำไมไม่เดินล่ะ? ไม่ใช่ว่าจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์กันหรือไง?»
อวิ๋นกู๋หย่วนถอนสายตากลับมา «ไม่มีอะไร»
ที่อี้ชิงชิงรีบวิ่งหนีไป ไม่ใช่เพราะกลัวคนตามไปช่วยงาน เธอแค่หยอกชาวบ้านเล่นเท่านั้น ที่จริงต้องรีบขึ้นเขาไปสักเที่ยว