อี้ชิงชิงกับพวกพี่สาวน้องสาวพูดคุยกันถึงความสุขที่จะได้กลับมาพบกันในยมโลกอีกครั้งในอีก 1 ปีข้างหน้า แล้วไปเที่ยวเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศชวนให้รู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปเป็นสาวอีกครั้ง
ดึกมากแล้ว เครื่องเซ่นค่อย ๆ ถูกกินจนหมด พวกพี่สาวน้องสาวจึงพากันกลับไปอย่างมีความสุข
อี้ชิงชิงมองส่งพวกพี่สาวน้องสาวที่ทยอยหายไปทีละคน ก่อนหันไปหาอวิ๋นกู๋หย่วน “อาหย่วน ฉันอยากคุยเรื่องลับ ๆ ระหว่างผู้หญิงกับเมิ่งเสวี่ยสักหน่อย”
อวิ๋นกู๋หย่วนเข้าใจทันที “งั้นผมกลับไปรอที่ห้องนะ”
เมื่ออาหย่วนขึ้นไปชั้นบนแล้ว อี้ชิงชิงก็หยิบฎีกาออกมาอีกแผ่น วางลงในเตาอั้งโล่ใต้ที่นั่งเดิมของหลี่เมิ่งเสวี่ยแล้วจุดไฟเผา
บนเส้นทางผี หลี่เมิ่งเสวี่ยกำลังกินดื่มจนอิ่มหนำ และพูดคุยอย่างออกรสกับพวกพี่สาวน้องสาวถึงเรื่องที่ปีหน้าจะไปรอต้อนรับดอกไม้ทองคนเก่งบนทางน้ำพุเหลือง จู่ ๆ เธอก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างอีกครั้ง
“เอ๊ะ? ยังมีใครไหว้ฉันอยู่อีกเหรอ?” หลี่เมิ่งเสวี่ยนึกสงสัย “ฉันไปดูก่อนนะ พวกเธอกลับไปกันก่อนเลย!”
เธอตามแรงดึงดูดกลับมายังโลกมนุษย์ สถานที่คุ้นเคย กลิ่นอายที่คุ้นเคย และคนที่คุ้นเคย
“ชิงชิง? เรียกฉันกลับมาอีกแล้วเหรอ?” หลี่เมิ่งเสวี่ยลอยไปอยู่ข้างกายเธอ แล้วสังเกตเห็นว่าในห้องจัดเลี้ยงตอนนี้เหลือเพียงคนหนึ่งคนกับผีอีกหนึ่งตน
“ฉันมีเรื่องอยากถามเธอหน่อย” อี้ชิงชิงอยากลองถามหลี่เมิ่งเสวี่ยเกี่ยวกับกฎโดยละเอียดของยมโลกเรื่องนิ้วทองคำ ว่าแต้มลงชื่อกองโตที่เธอใช้ไม่หมดนั้นจะแลกเป็นค่าชดเชยอย่างอื่นได้หรือไม่ “หนี้นิ้วทองคำมิติซูเปอร์มาร์เก็ตของเธอใช้คืนไปถึงไหนแล้ว?”
หลี่เมิ่งเสวี่ย “……”
จู่ ๆ เธอก็ยิ้มไม่ออก พลันนึกถึงช่วงที่เพิ่งเสียชีวิตเมื่อสิบกว่าปีก่อน