“ชิงชิง รีบกินสิ เกี๊ยวนี้อร่อยมาก!” เฉียนไหลไหลกัดเกี๊ยวคำหนึ่ง รู้สึกราวกับตัวเองยกระดับขึ้นไปอีกขั้น ไม่เคยกินเกี๊ยวที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย
อี้ชิงชิงได้ยินดังนั้นก็รีบคีบขึ้นมากินบ้าง ดวงตาพลันเป็นประกาย ไม่สนใจจะพูดอะไรอีกแล้ว ทักษะของจุดลงชื่อแห่งนี้ เธอต้องเรียนให้ได้!
เจิ้งเสี่ยวหลงกับเฉินจื้อเหอสั่งหมูตุ๋นซีอิ๊ว ส่วนอวิ๋นกู๋หย่วนก็สั่งเกี๊ยวเหมือนกัน
ทั้งสามคนก้มหน้าก้มตากินกันทันที แทบอยากจะกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วย
หลังจากกินเสร็จ พวกเขาไปสมทบกับหลี่เมิ่งเสวี่ยตรงปากทางในตัวอำเภอ เฉียนไหลไหลยังพูดไม่หยุดว่าเสียดายที่ไม่ได้กินข้าวในร้านค้าของรัฐ พ่อครัวที่นั่นฝีมือดีเหลือเกิน!
หลี่เมิ่งเสวี่ยเหลือบมองของที่พวกเธอซื้อมา ก่อนพยักหน้าอย่างขอไปที “คราวหน้าฉันต้องไปกินให้ได้!”
“รถคันนี้ของสหายอวิ๋นเหรอ?”
“เขาหาอะไหล่จากสถานีรับซื้อของเก่ามาประกอบเอง บอกว่าราคา 100 หยวน แล้วก็ทำให้พวกเราได้คันหนึ่งเหมือนกัน” เจิ้งเสี่ยวหลงรีบตอบ “ฉันกับจื้อเหอสั่งไว้แล้ว ถึงตอนนั้นคุณยืมไปใช้ได้”
“ไม่ต้องหรอก ฉันสั่งเองสักคันก็ได้” หลี่เมิ่งเสวี่ยหยิบเงินที่เพิ่งเหน็ดเหนื่อยทำงานมาครึ่งวันถึงจะหามาได้ออกมาอย่างเสียดาย นับเงิน 100 หยวนเตรียมส่งให้อีกฝ่าย แต่รถจักรยานจำเป็นต้องซื้อ ไม่อย่างนั้นแต่ละวันคงเสียเวลาอยู่บนถนนไม่รู้เท่าไร เอาเวลาไปขายของยังหาเงินได้ก้อนโตเสียอีก
อวิ๋นกู๋หย่วนรับเงินไป 50 หยวน แล้วคืนส่วนที่เหลือให้เธอ “มัดจำ 50 หยวน ที่เหลือจ่ายตอนมารับรถ”
“คุณปั่นจักรยาน ช่วยขนของฉันกลับไปได้ไหม?” หลี่เมิ่งเสวี่ยหยิบของจากซูเปอร์มาร์เก็ตออกมานิดหน่อยเพื่อไม่ให้ใครสงสัย ทำเหมือนซื้อมาเอง แต่ถ้าต้องแบกกลับไปตลอดทางคงเหนื่อยแย่