“เฮ้อ ทางนี่ไกลจริง ๆ แค่ออกมาซื้อของยังลำบากขนาดนี้เลย!” เฉียนไหลไหลบ่น
“รถแทรกเตอร์ของสหกรณ์ประชาคมจะมาสักครั้งทุกครึ่งเดือน ถ้าไม่อยากเดินก็รอขึ้นรถออกไปได้ ส่วนเกวียนวัวน่ะ บรรทุกคนเยอะขนาดนั้นไม่ได้หรอก อย่างมากก็ขนของได้ เวลาจะออกไปที่อื่นก็ต้องใช้เท้าเดินเอาอยู่ดี” จ้าวโหย่วเถียนตะโกนตอบ
พวกปัญญาชนที่ลงชนบทมาใหม่ ๆ ต่างก็บ่นว่าทางเดินลำบาก แต่ไม่นานก็จะค่อย ๆ ชินไปเอง เพราะไม่มีทางเลือก
“หัวหน้ากองการผลิต ในหมู่บ้านเรามีชาวบ้านคนไหนมีจักรยานบ้างไหมครับ?” เจิ้งเสี่ยวหลงถาม
จ้าวโหย่วเถียนหัวเราะ “ถามถูกคนแล้วล่ะ หมู่บ้านเราน่ะ มีแค่บ้านฉันกับบ้านหัวหน้าหมู่บ้านที่มีจักรยาน แต่เป็นของรักของหวงในบ้านทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่เรื่องจำเป็นจริง ๆ ก็ไม่มีทางให้ยืมหรอก”
เจิ้งเสี่ยวหลงจึงต้องตัดใจ คงต้องหาทางซื้อสักคัน ไม่อย่างนั้นเวลาเดินทางไปไหนมาไหนคงไม่สะดวกจริง ๆ
เขาลงชนบทโดยไม่บอกที่บ้าน แม้จะมีเงินอยู่บ้าง แต่คูปองกลับมีไม่พอ ไม่มีคูปองซื้อจักรยานเลย
หลี่เมิ่งเสวี่ยรองผ้าอนามัยไว้ในรองเท้า ทำให้เดินได้นุ่มสบายขึ้น แต่ระยะทางไกลขนาดนี้ ต่อให้เดินนาน ๆ ครั้งก็ยังพอทน หากต้องเดินบ่อย ๆ แค่คิดก็เหนื่อยใจแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเวลาที่เสียไปบนถนน
ในมิติซูเปอร์มาร์เก็ตของเธอมีจักรยานพับได้อยู่หลายคัน แต่จะเอาออกมาใช้โต้ง ๆ ไม่ได้
อย่างมากก็ใช้ได้ตอนที่ไม่มีใครอยู่แถวนั้น
ยังไงก็ควรหาจักรยานของยุคนี้มาใช้สักคัน
อี้ชิงชิงเองก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน สัมภาระที่แม่เตรียมไว้ให้กำลังจะส่งมาถึง แล้วตอนนั้นจะไปรับกลับมาจากอำเภออย่างไรก็เป็นปัญหา