หลังเลิกงาน ขณะที่ฟ้ายังไม่มืด อี้ชิงชิงก็รีบกลับบ้านไปทำอาหาร วันนี้เธอทำไข่ผัดกุยช่ายกับแกงจืดบวบ
กินข้าวเสร็จก็ล้างหน้าล้างตาแล้วขึ้นเตียงไปเรียน ระบบลงชื่อเร่งให้เธอตั้งใจเรียนให้มากขึ้น จะได้เก็บแต้มลงชื่อไว้ใช้ลงชื่อ!
วันต่อมา ตอนที่ทุกคนไปถอนหญ้าในไร่ข้าวฟ่างด้วยกัน เธอเห็นหลี่เมิ่งเสวี่ยได้รับมอบหมายให้ทำงานแค่แปลงเดียว พอทำเสร็จก็ไปพักใต้ต้นไม้ริมคันนา ถึงนึกขึ้นได้ว่าควรเปิดหนังสือเล่มใหญ่สีทองดูสักหน่อย
หลี่เมิ่งเสวี่ยเหมือนในนิยายต้นฉบับไม่มีผิด เธอหมายตางานครูในโรงเรียน เพียงแต่โรงเรียนประถมในหมู่บ้านไม่มีตำแหน่งว่างแล้ว จึงต้องถอยมาเลือกทางรอง ยอมรับแต้มงานน้อยลงชั่วคราว แลกกับการทำงานให้น้อยลงด้วย
แต่เรื่องนี้ในนิยายต้นฉบับทำให้เกิดเสียงนินทาไม่น้อย ชาวบ้านต่างพูดกันว่าไม่เคยเห็นใครไม่เอาแต้มงาน แต่กลับอยากอยู่ว่าง ๆ มาก่อน เป็นปัญญาชนลงชนบทที่ไม่รู้จักคุณค่าของข้าวของเครื่องใช้
ยังดีที่เธอเป็นปัญญาชนหญิง ไม่อย่างนั้นคงได้ชื่อว่าเป็นคนขี้เกียจประจำหมู่บ้านไปแล้ว
แต่พวกป้า ๆ ที่ทำงานเก่งในกลุ่มสตรีของหน่วยที่ 2 กลับดีใจ เพราะจริง ๆ แล้วหลี่เมิ่งเสวี่ยไม่ได้เปลี่ยนงาน แค่แบ่งงานที่อยู่ในชื่อของตัวเองให้ป้าคนอื่น ๆ ในกลุ่ม พวกเธอทำงานเก่งอยู่แล้ว พอได้ทำเพิ่มอีกหน่อยก็ยังได้แต้มงานจากหลี่เมิ่งเสวี่ยด้วย
อย่างไรก็ตาม ชื่อเสียงที่ว่าหลี่เมิ่งเสวี่ยไม่ขาดเงินก็แพร่ไปทั่วแล้ว ในกระเป๋าถ้าไม่มีเงินไม่มีคูปอง ใครจะกล้าทำแบบนี้?