ไม่คิดเงินเหรอ? นี่ไม่เหมือนเขาเลยนะ ตอนนั้นหลี่เมิ่งเสวี่ยขอให้เขาช่วยขนของนิดหน่อย เขายังเก็บเงินตั้งหนึ่งหยวนแน่ะ!
อี้ชิงชิงไม่ได้คิดว่าตัวเองจะได้เปรียบอะไร คำโบราณว่าไว้ ของฟรีนี่แหละแพงที่สุด เวลาใครให้อะไรฟรี ๆ กับเรา แสดงว่าต้องหวังสิ่งที่มีค่ากว่าจากตัวเราแน่นอน
แล้วเขาหมายตาอะไรจากเธอกันนะ?
เธอมองอวิ๋นกู๋หย่วนอย่างคลางแคลง ไม่คิดเงินจริง ๆ เหรอ?
อวิ๋นกู๋หย่วนพยักหน้า «ไม่คิด ถือว่าเป็นค่าเรียนทำอาหารจากคุณก็แล้วกัน»
«แต่คราวก่อนชั้นวางกะละมังกับโต๊ะพวกนั้น คุณก็พูดว่าเป็นค่าเรียนเหมือนกัน» อี้ชิงชิงยังไม่ค่อยเชื่อเท่าไร
อวิ๋นกู๋หย่วนรู้ดีว่าถ้าไม่อธิบายให้ชัด เธอคงไม่รับไว้ «ของแค่นั้น อย่างมากก็พอให้คุณสอนผมสักเดือนสองเดือน รอบนี้ก็ขอต่อเวลาออกไปอีกหน่อย»
อี้ชิงชิงถึงเพิ่งนึกได้ว่าคราวก่อนตัวเองสะเพร่าไปหน่อย ไม่ได้ถามเขาเลยว่าจะให้สอนนานแค่ไหน ในเมื่อคราวนี้เขาเป็นฝ่ายพูดขึ้นมา ก็ควรถามให้ชัดเจน «จะต่อไปถึงเมื่อไร?»
อวิ๋นกู๋หย่วนครุ่นคิดอย่างละเอียด ถ้าสั้นเกินไปเธอคงไม่ยอม แถมอาจคิดว่าเขาหาข้ออ้าง ทั้งที่จริงมีเจตนาอื่น แต่ถ้านานเกินไปก็ไม่สะดวกที่เขาจะหาของมาฝากเธอในภายหลัง เขาคิดอยู่พักใหญ่ก่อนจะตอบ «ของรอบนี้ทำยากหน่อย ต่อไปจนถึงตรุษจีนดีไหม?»