ตอนออกจากบ้าน เธอเหลือบมองไปทางซ้ายของอี้ชิงชิง เห็นเจิ้งเสี่ยวหลงกำลังกวาดพื้นอยู่หน้าประตูห้องของตัวเอง เพียงแต่สายตาเขามักจะเหลือบมองไปยังห้องของนางเอกฝั่งตรงข้ามอยู่บ่อย ๆ ดูท่านางเอกก็คงอยู่ในห้องเหมือนกัน
ประตูห้องของเฉียนไหลไหลเปิดอ้าอยู่ แต่เจ้าตัวไม่อยู่
เฉินจื้อเหอก็กำลังจัดการทำความสะอาดห้องเช่นกัน
สุดท้ายอี้ชิงชิงกวาดตามองประตูห้องฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง บนประตูคล้องแม่กุญแจไว้ ไม่รู้ว่าเจ้าของห้องไปไหนแล้ว
จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรตกลงมาบนศีรษะ เธอเงยหน้าขึ้นมองพอดีกับเห็นมือที่ข้อนิ้วเด่นชัดข้างหนึ่งวูบผ่านระหว่างกระเบื้องหลังคาห้องฝั่งตรงข้าม
“อวิ๋นกู๋หย่วน คุณอยู่ข้างบนหรือเปล่า” อี้ชิงชิงตะโกนถาม
อวิ๋นกู๋หย่วนได้ยินเสียงก็โผล่หน้าออกมา “อืม คืนนี้น่าจะมีฝนตก ฉันกำลังเก็บกระเบื้องอยู่ คุณ...”
“จริงเหรอ คุณเก่งจังเลย ฉันก็หาคนมาช่วยเก็บกระเบื้องกับก่อเตาเหมือนกัน ถ้าฝนตกจริงก็ถือว่าทันเวลาพอดี ฉันไม่คุยแล้วนะ จะไปตักน้ำ” อี้ชิงชิงพูดจบก็หิ้วถังเดินจากไป
ระหว่างเดิน เธอก็อดคิดไม่ได้ว่าอวิ๋นกู๋หย่วนคนนี้เก่งเกินไปแล้ว ทำไมในนิยายถึงเป็นตัวประกอบฉากเหมือนเธอได้ล่ะ
ในนิยาย คืนวันที่สองหลังนางเอกมาถึงจุดพักปัญญาชนลงชนบท ฝนตกจริง ๆ หลังคาที่ดูเหมือนยังดีอยู่ พอตกกลางคืนกลับกลายเป็นว่าข้างนอกฝนตกหนัก ส่วนในบ้านฝนตกปรอย ๆ
นางเอกมีพื้นที่ห้างสรรพสินค้าให้เข้าไปหลบได้ แต่อี้ชิงชิงไม่มี เธอเลยรีบหาคนมาช่วยเก็บกระเบื้องตั้งแต่เช้า ไม่คิดว่าที่นี่จะมีคนดูฟ้าดูฝนเป็นด้วย
อวิ๋นกู๋หย่วนมองแผ่นหลังที่เปี่ยมไปด้วยพลังและความกระฉับกระเฉง เดินฉับ ๆ ราวกับมีลมพัดตาม เขาส่ายหน้า เขาไม่ได้แค่เก็บกระเบื้องเป็น แต่ยังก่อเตาเป็นด้วย ดูท่าคงไม่ต้องให้เขาช่วยแล้ว