“ชิงชิง แม่เอาอาหารเช้ามาให้แล้ว อย่าลืมกินนะ เดี๋ยวตอนเที่ยงแม่จะมาเยี่ยมอีก” จ้าวเซียงหลานวางปิ่นโตลง แล้วลูบศีรษะลูกสาวอีกครั้ง พอเห็นว่าไข้ลดแล้วถึงค่อยวางใจจากไป
อี้ชิงชิงห่มผ้าคลุมตัวมิดชิด โผล่ให้เห็นแค่ศีรษะ เธอพยักหน้าอย่างว่าง่าย
ตอนนี้เธอได้กลายเป็นอี้ชิงชิงผู้ทะลุมิติมาแล้ว
เธอรับความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิมมาเรียบร้อย และหลอมรวมเข้ากับตัวตนใหม่นี้ได้อย่างสมบูรณ์
ส่วนข้อมูลเกี่ยวกับตัวประกอบหญิงหมายเลขหนึ่งคนนี้ ที่ไม่ได้บรรยายไว้ในหนังสือ เธอก็เข้าใจมากขึ้นแล้ว
เพียงแต่จังหวะที่ทะลุมิติมานั้นไม่ค่อยดีนัก เจ้าของร่างเดิมไปลงชื่อกับสำนักงานเขตเพื่อสมัครลงชนบทแล้ว สถานที่ที่จะถูกส่งไปก็ออกมาแล้วเช่นกัน คือหมู่บ้านเซียงสุ่ย กองกำลังผลิตต้าซิง อำเภอเถี่ยหลิ่ง ในสามมณฑลตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ อีกเจ็ดวันจะขึ้นรถไฟตอนเที่ยง
ไม่นานมานี้เธอเพิ่งฉลองวันเกิดอายุครบ 17 ปี และเพิ่งเรียนจบมัธยมปลาย
แม่ชื่อจ้าวเซียงหลาน เป็นคนงานหญิงโรงงานสิ่งทอ พ่อชื่ออี้เจี้ยนเช่อ เป็นคนงานโรงงานเครื่องจักร เธอมีพี่ชายหนึ่งคน เป็นช่างฝึกหัดอยู่ที่โรงงานเครื่องจักร
ครอบครัวที่พ่อแม่ต่างก็มีงานทำ แถมยังไม่มีนิสัยรักลูกชายมากกว่าลูกสาว เรียกได้ว่าเป็นครอบครัวสมบูรณ์แบบในยุคสมัยนี้
แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปตั้งแต่พี่ชายแต่งงานเมื่อปลายปีก่อน
พ่ออี้กับแม่อี้ไม่ใช่คนชอบควบคุมลูก ตรงกันข้าม พวกเขาคิดเผื่อลูกทุกเรื่อง เลี้ยงลูกชายลูกสาวจนไร้เดียงสาเกินไป ความสัมพันธ์ในครอบครัวก็ดีมาก
พี่น้องทั้งคู่เป็นคนใจดีจนไม่รู้จักปฏิเสธ ตั้งแต่เล็กก็ไม่เคยเจอเรื่องยากลำบาก ไม่เคยเห็นด้านมืดของโลก มักมองเห็นแต่ด้านดีของคนอื่น พูดให้ชัดก็คือใจดีเกินไป จนกลายเป็นคนอ่อนแอที่ใคร ๆ ก็รังแกได้
ครั้งแรกที่พี่ชายอี้ขัดใจครอบครัว ก็เพื่อแต่งงานกับหลิวเหม่ยลี่
แม่อี้สายตาแหลมคม ถึงตอนนั้นหลิวเหม่ยลี่จะแสดงตัวได้ดีมาก ทั้งรู้จักเอาใจใส่ ขยันขันแข็ง แถมยังพูดจาหวานหู แต่พอรู้จักครอบครัวของหลิวเหม่ยลี่แล้ว แม่อี้ก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เหมาะสม
ไม่ใช่เพราะหลิวเหม่ยลี่เป็นคนชนบทหรือมีฐานะไม่ดี แต่เป็นเพราะครอบครัวของเธอให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาวอย่างหนัก บรรยากาศในบ้านก็ไม่ดี แม่อี้คิดว่าเด็กที่เติบโตมาในครอบครัวแบบนั้นไม่เหมาะกับพี่ชายอี้
ต่อมาพี่ชายอี้ยืนกรานเกินไป พ่ออี้กับแม่อี้เองก็เคยคัดค้าน แต่หลังจากเรียกเขาเข้าไปคุยในห้อง จู่ ๆ ทั้งคู่ก็ยอมตกลง ระหว่างนั้นคุยอะไรกันบ้าง เจ้าของร่างเดิมไม่ได้ยิน แต่อี้ชิงชิงเดาว่าอาจมีเบื้องลึกเบื้องหลัง
ตอนพี่สะใภ้หลิวเหม่ยลี่เพิ่งเข้าบ้าน เธอยังทำตัวดี ดูเป็นคนใช้ได้ แต่หลังแต่งงานได้ครึ่งปี เธอก็ตั้งท้อง และตั้งแต่นั้นธาตุแท้ก็เริ่มเผยออกมา
เจ้าของร่างเดิมใกล้เรียนจบมัธยมปลายแล้ว หลิวเหม่ยลี่มักพูดจาเหน็บแนมอ้อม ๆ อยู่ข้างหู บอกว่าเธอโตเป็นสาวแล้ว จะเอาแต่นั่งกินอยู่บ้านไปตลอดไม่ได้ เป็นนัยว่าเธอควรหางานทำหรือหาคนแต่งงานด้วย ทั้งยังคิดจะแนะนำพี่ชายทางบ้านตัวเองให้เธอรู้จัก
หลิวเหม่ยลี่เป็นคนชนบท พี่ชายของเธออายุยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดแล้วยังไม่มีภรรยา แก่กว่าเจ้าของร่างเดิมเกือบสิบปี แถมอ่านหนังสือไม่ออกสักตัว เจ้าของร่างเดิมจะไปชอบเขาได้อย่างไร
พ่ออี้กับแม่อี้จึงอบรมหลิวเหม่ยลี่อย่างหนัก พอเธอก่อเรื่องไม่หยุด พี่ชายอี้ก็เริ่มเย็นชากับเธอ แต่เพราะเธอตั้งท้องอยู่ จึงทำได้แค่ตักเตือนด้วยวาจา เรื่องอื่นก็กลัวว่าจะกระทบกระเทือนเด็กในท้อง
แม่อี้มองคนไม่ผิดจริง ๆ หลิวเหม่ยลี่สืบทอดนิสัยให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาวจากครอบครัวเดิมมาจริง ๆ พอตั้งท้องก็ชอบกินของเปรี้ยว ทางบ้านเธอมองท้องแล้วบอกว่าต้องเป็นลูกชายแน่ เธอจึงงมงายเชื่อว่าตัวเองกำลังอุ้มท้องลูกชาย คิดว่ามีเด็กคนนี้อยู่ในท้องแล้วก็ไม่ต้องระมัดระวังตัวอีกต่อไป ธาตุแท้จึงเผยออกมาจนหมด
หลิวเหม่ยลี่อาศัยท้องก่อเรื่องมากขึ้นทุกวัน เจ้าของร่างเดิมเป็นคนอ่อนแอ ไม่อยากให้พ่อแม่กับพี่ชายต้องคอยกังวลเพราะความขัดแย้งระหว่างเธอกับพี่สะใภ้ อีกทั้งโรงงานในเมืองก็ไม่มีตำแหน่งรับคนใหม่ พอมีคนมาพูดกรอกหู เธอก็คิดว่าการลงชนบทเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ จึงเลือดร้อนวิ่งไปสมัครลงชนบทกับสำนักงานเขต
ภายหลังพอได้สติ ก็รู้ว่าชีวิตปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทลำบากแค่ไหน หลายคนไปแล้วก็ไม่มีวันได้กลับมาเลย ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอจินตนาการไว้สักนิด เธอจึงตกใจกลัว
เด็กสาวเติบโตมาในความรักความเอ็นดู จะทนความลำบากแบบนั้นได้อย่างไร เธอจงใจอาบน้ำเย็น เปิดหน้าต่างให้ลมหนาวพัดใส่ทั้งคืน หวังจะป่วยแล้วหนีไปให้พ้น ไม่คิดเลยว่าชีวิตจะดับลงเสียก่อน
เด็กสาวคนนั้นแค่จิตใจเปราะบางเกินไป ทั้งยังไร้เดียงสาและใจดี คิดถึงคนอื่นมากเกินไป จึงลงเอยแบบนี้
อี้ชิงชิงมองแล้วรู้ว่าพ่ออี้กับแม่อี้รักลูกมากและปกป้องลูกอย่างดี ไม่อย่างนั้นลูกทั้งสองคนคงไม่เติบโตมาเป็นคนแบบนี้
จริง ๆ แล้ว ถ้าเด็กสาวเจอปัญหาแล้วถามพ่อแม่ให้มากกว่านี้ โศกนาฏกรรมแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น ถึงอย่างไรพ่ออี้กับแม่อี้ก็เป็นคนฉลาด
ในเมื่อครอบครัวนี้ไม่ได้รักลูกชายมากกว่าลูกสาว ก็ไม่มีทางถูก “ลูกชาย” ในท้องหลิวเหม่ยลี่บีบให้จนมุม เพียงแต่พวกเขาใจดี คำนึงถึงชีวิตเล็ก ๆ ในท้องจึงยอมอดทนไปก่อน
แต่การอดทนนี้ก็แค่ไม่ปล่อยให้เธอขาดอาหารหรือเครื่องดื่ม ไม่ได้ใช้มาตรการรุนแรงกับเรื่องที่เธอก่อขึ้น การตักเตือนด้วยวาจาไม่ได้ทำให้หลิวเหม่ยลี่ใส่ใจเลย เธอคิดว่าตัวเองตั้งท้องลูกล้ำค่า ต่อไปก็จะกลายเป็นผู้มีพระคุณใหญ่ของตระกูลอี้แล้ว ที่จริงพ่ออี้ แม่อี้ รวมถึงพี่ชายอี้ต่างก็กลัวว่าหากขัดแย้งกันรุนแรงเกินไปจะทำให้เด็กเป็นอันตราย พอเด็กคลอดออกมา ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง หลิวเหม่ยลี่ก็คงไม่ได้สุขสบายแบบนี้อีก
เมื่อคืนตอนอี้ชิงชิงเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เธอเวียนหัวตาลาย ไข้ขึ้นสูงจนแทบคิดว่าตัวเองจะตายซ้ำสอง
หลังจากทำความเข้าใจตัวตนของตัวเองคร่าว ๆ แล้ว เธอก็รีบไปหาพ่อแม่ของร่างนี้ ก่อนจะถูกพามาโรงพยาบาลกลางดึก
ใครจะคิดว่าหลังทะลุมิติมา เธอยังต้องนอนอยู่ในห้องผู้ป่วยอีกล่ะ
อี้ชิงชิงถอนหายใจ เจ้าของร่างเดิมถูกพี่สะใภ้เล่นงานชัด ๆ พี่สะใภ้จ้องงานของแม่เธออยู่ เห็นได้ชัดว่ากลัวแม่จะยกงานให้เจ้าของร่างเดิมเพื่อไม่ให้ต้องลงชนบท
เธอให้น้ำเกลือมาทั้งคืน จึงค่อยมีแรงขึ้นมาบ้าง ท้องก็ว่างเปล่ามานานแล้ว เธอสวมเสื้อคลุมแล้วหยิบปิ่นโตมา
ข้าวต้มร้อน ๆ กับไข่ต้มหนึ่งฟอง
อี้ชิงชิงรีบซดข้าวต้มคำใหญ่ ความอุ่นสายหนึ่งไหลลงสู่ร่างกาย ทำให้รู้สึกสบายขึ้นมาก เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าข้าวต้มข้าวขาวจะอร่อยได้ขนาดนี้
กินข้าวต้มหมดแล้ว เธอก็เคาะเปลือกไข่ให้แตกก่อนปอกออก แล้วกัดคำเล็ก ๆ
“เอื๊อก~” คุณป้าบนเตียงข้าง ๆ กับหลานชายตัวน้อยกลืนน้ำลายพร้อมกัน
อี้ชิงชิง “……”
เธอรีบยัดไข่เข้าปากไปหลายคำ จะได้ไม่เป็นเป้าสายตาคนอื่น
ยุคนี้ข้าวของขาดแคลน เพื่ออาหารแค่คำเดียว ผู้คนอาจทำได้ทุกอย่าง
คนไข้ที่พักห้องเดียวกับเธอแซ่สวี่ บอกว่าปวดเอวกับหลังถึงได้มานอนโรงพยาบาล ลูกสาวเป็นคนออกเงินให้
คุณป้าสวี่ยืนกรานพาหลานชายมาพักด้วย ก่อนหน้านี้หลานชายนอนอยู่บนเตียงที่อี้ชิงชิงนอนตอนนี้ พออี้ชิงชิงมา เตียงก็เต็ม จึงต้องให้หลานชายมานอนเตียงเดียวกับตัวเอง เธอถอนหายใจทั้งคืน แถมยังพยายามอ้างว่าอี้ชิงชิงตัวเล็ก อยากให้หลานชายมานอนเบียดด้วยอีกคน
แม่ของเธอดุด่าคุณป้าสวี่อย่างไม่ไว้หน้า เธอถึงได้สงบลง
“แว้!” หลานชายตัวน้อยของคุณป้าสวี่ร้องไห้ขึ้นมา
“นี่! ยัยเด็กเหลือขอกินเร็วขนาดนั้นทำไม ไม่มีใครแย่งสักหน่อย!” คุณป้าสวี่โกรธจนตบเตียง เสียงดังฟังชัดเต็มไปด้วยเรี่ยวแรง
อี้ชิงชิงยังคงเคี้ยวตุ้ย ๆ แก้มป่อง แม้จะยัดไข่เข้าปากไปหลายคำ แต่ก็กลืนเร็วขนาดนั้นไม่ได้ ต้องค่อย ๆ เคี้ยวให้ละเอียดแล้วกลืนลงไป
ระหว่างกลืน เธอก็แอบเหลือบมองคุณป้าสวี่กับหลานชาย ดูการแสดงเกินจริงของทั้งคู่
อี้ชิงชิงไม่รับมุก คุณป้าสวี่ก็หาเรื่องต่อไม่ได้ ทำได้แค่แสดงละครอยู่คนเดียว
“ฮ่า ๆ เด็กสาวคนนี้ฉลาดจริง ๆ ป้าสวี่คงเอาเปรียบไม่สำเร็จแล้วล่ะ” คุณป้าโจวที่นอนอยู่อีกเตียงหัวเราะกล่าว
อี้ชิงชิงกินอาหารเช้าเสร็จ ก็รู้สึกว่าร่างกายมีแรงขึ้น ไข้ก็ลดแล้ว
ร่างนี้แข็งแรงกว่าร่างเมื่อชาติก่อนมาก ถึงได้ฟื้นตัวเร็วขนาดนี้
เธอคิดว่ารอตอนเที่ยงให้แม่มาแล้วค่อยจัดการออกจากโรงพยาบาล อีกไม่นานก็ต้องลงชนบทแล้ว รีบออกจากโรงพยาบาลไปเตรียมตัวดีกว่า
เธอไม่ได้ไร้เดียงสาเหมือนเจ้าของร่างเดิม คิดว่าป่วยแล้วจะหนีไปได้ตลอด คงไม่ได้นอนอยู่บนเตียงไปทั้งชีวิตหรอก
อีกเหตุผลหนึ่งคือพลังพิเศษของเธอใช้ในโรงพยาบาลไม่ค่อยสะดวก
เมื่อวานหลังจากให้น้ำเกลือ เธอก็เปิดใช้งานระบบเช็กชื่อ
ระบบมีคู่มือสั้น ๆ อยู่แผ่นเดียว
【คู่มือระบบเช็กชื่อ】
【1. สถานที่ที่สามารถเช็กชื่อได้จะมีสัญลักษณ์พิเศษที่เห็นเด่นชัด สัญลักษณ์แต่ละแบบต้องใช้แต้มเช็กชื่อไม่เท่ากัน โปรดสำรวจด้วยตนเอง】
【2. ต้องสัมผัสสถานที่ที่ต้องการเช็กชื่อโดยตรง จึงจะเช็กชื่อได้】
【3. สิ่งของที่ได้รับจากการเช็กชื่อมีหลากหลายชนิด โปรดสำรวจด้วยตนเอง】
【4. การเช็กชื่อต้องใช้แต้มเช็กชื่อ เริ่มต้นมี 3 แต้ม วิธีรับแต้มเช็กชื่อโปรดสำรวจด้วยตนเอง】
【5. สิ่งของที่ได้รับจากการเช็กชื่อจะถูกเก็บไว้ในกระเป๋าระบบโดยอัตโนมัติ】
มีทั้งหมดห้าข้อ ในสามข้อบอกให้สำรวจด้วยตนเอง เมื่อคืนเธอฝืนร่างกายที่ป่วยเดินหาในห้องผู้ป่วยจนทั่ว แต่ก็ไม่พบสัญลักษณ์เด่นชัดที่ว่า จึงคิดอยากออกจากโรงพยาบาลเร็ว ๆ แล้วลองใช้พลังพิเศษของตัวเองดู
พอรู้วิธีใช้พลังพิเศษและเข้าใจว่ามันจะช่วยอะไรเธอได้บ้างแล้ว ค่อยวางแผนชีวิตต่อจากนี้ได้
ส่วนวิธีรับแต้มเช็กชื่อ เธอพอจะรู้แล้ว เมื่อคืนหลังเที่ยงคืน แต้มเช็กชื่อของเธอก็เพิ่มเป็น 4 แต้ม
เป็นไปได้มากว่าแต่ละวันจะได้รับแต้มเช็กชื่อเพิ่มเป็นประจำหนึ่งแต้ม
เธอลุกจากเตียงแล้วเดินไปห้องน้ำ ยังต้องดูหน้าตาตัวเองด้วย
พอเห็นตัวเองในกระจก อี้ชิงชิงก็เบิกตากว้าง ร่างนี้หน้าตาคล้ายเธอในชาติก่อนถึงเจ็ดแปดส่วน โดยเฉพาะดวงตากลมโตเหมือนลูกกวางคู่นี้
ถ้าชาติก่อนเธอไม่ป่วย หน้าตาก็คงใกล้เคียงกับตอนนี้
เป็นใบหน้าสาวน้อยบริสุทธิ์อ่อนหวานตามแบบฉบับ แค่ร้องไห้ก็ทำให้คนเห็นใจไปนาน
แต่อี้ชิงชิงไม่ชอบร้องไห้ ต่อให้ทำเคมีบำบัดเจ็บปวดแค่ไหนเธอก็ไม่เคยร้อง น้ำตาแก้ปัญหาอะไรไม่ได้ แถมยังทำให้ร่างกายอ่อนแอลง เธอต้องรักษาใจให้สงบถึงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ดี
เธอมองตัวเองในกระจกแล้วฉีกยิ้มกว้าง ชาตินี้อยากยิ้มก็ยิ้ม อยากร้องไห้ก็ร้องได้แล้ว!
“ฉันจะมีชีวิตอยู่ให้ดีแน่นอน แล้วก็จะใช้ชีวิตแทนเธอให้ดีด้วย” อี้ชิงชิงพึมพำเสียงเบา พูดกับตัวเอง และพูดกับอี้ชิงชิงอีกคนหนึ่งด้วย
สายลมอุ่นพัดผ่าน ทำให้เส้นผมของเธอปลิวไหว พัดพาความเจ็บป่วยจากไป เหลือไว้เพียงชีวิตชีวา