นางรองสาวปัญญาชนเช็กอินนอนรับชัยหรือ? ฉันนี่แหละจะขยันให้สุด

ตอนที่ 2 เข้าโรงพยาบาลอีกแล้ว

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ชิงชิง แม่เอาอาหารเช้ามาให้แล้ว อย่าลืมกินนะ เดี๋ยวตอนเที่ยงแม่จะมาเยี่ยมอีก” จ้าวเซียงหลานวางปิ่นโตลง แล้วลูบศีรษะลูกสาวอีกครั้ง พอเห็นว่าไข้ลดแล้วถึงค่อยวางใจจากไป

อี้ชิงชิงห่มผ้าคลุมตัวมิดชิด โผล่ให้เห็นแค่ศีรษะ เธอพยักหน้าอย่างว่าง่าย

ตอนนี้เธอได้กลายเป็นอี้ชิงชิงผู้ทะลุมิติมาแล้ว

เธอรับความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิมมาเรียบร้อย และหลอมรวมเข้ากับตัวตนใหม่นี้ได้อย่างสมบูรณ์

ส่วนข้อมูลเกี่ยวกับตัวประกอบหญิงหมายเลขหนึ่งคนนี้ ที่ไม่ได้บรรยายไว้ในหนังสือ เธอก็เข้าใจมากขึ้นแล้ว

เพียงแต่จังหวะที่ทะลุมิติมานั้นไม่ค่อยดีนัก เจ้าของร่างเดิมไปลงชื่อกับสำนักงานเขตเพื่อสมัครลงชนบทแล้ว สถานที่ที่จะถูกส่งไปก็ออกมาแล้วเช่นกัน คือหมู่บ้านเซียงสุ่ย กองกำลังผลิตต้าซิง อำเภอเถี่ยหลิ่ง ในสามมณฑลตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ อีกเจ็ดวันจะขึ้นรถไฟตอนเที่ยง

ไม่นานมานี้เธอเพิ่งฉลองวันเกิดอายุครบ 17 ปี และเพิ่งเรียนจบมัธยมปลาย

แม่ชื่อจ้าวเซียงหลาน เป็นคนงานหญิงโรงงานสิ่งทอ พ่อชื่ออี้เจี้ยนเช่อ เป็นคนงานโรงงานเครื่องจักร เธอมีพี่ชายหนึ่งคน เป็นช่างฝึกหัดอยู่ที่โรงงานเครื่องจักร

ครอบครัวที่พ่อแม่ต่างก็มีงานทำ แถมยังไม่มีนิสัยรักลูกชายมากกว่าลูกสาว เรียกได้ว่าเป็นครอบครัวสมบูรณ์แบบในยุคสมัยนี้

แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปตั้งแต่พี่ชายแต่งงานเมื่อปลายปีก่อน

พ่ออี้กับแม่อี้ไม่ใช่คนชอบควบคุมลูก ตรงกันข้าม พวกเขาคิดเผื่อลูกทุกเรื่อง เลี้ยงลูกชายลูกสาวจนไร้เดียงสาเกินไป ความสัมพันธ์ในครอบครัวก็ดีมาก

พี่น้องทั้งคู่เป็นคนใจดีจนไม่รู้จักปฏิเสธ ตั้งแต่เล็กก็ไม่เคยเจอเรื่องยากลำบาก ไม่เคยเห็นด้านมืดของโลก มักมองเห็นแต่ด้านดีของคนอื่น พูดให้ชัดก็คือใจดีเกินไป จนกลายเป็นคนอ่อนแอที่ใคร ๆ ก็รังแกได้

ครั้งแรกที่พี่ชายอี้ขัดใจครอบครัว ก็เพื่อแต่งงานกับหลิวเหม่ยลี่

แม่อี้สายตาแหลมคม ถึงตอนนั้นหลิวเหม่ยลี่จะแสดงตัวได้ดีมาก ทั้งรู้จักเอาใจใส่ ขยันขันแข็ง แถมยังพูดจาหวานหู แต่พอรู้จักครอบครัวของหลิวเหม่ยลี่แล้ว แม่อี้ก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เหมาะสม

ไม่ใช่เพราะหลิวเหม่ยลี่เป็นคนชนบทหรือมีฐานะไม่ดี แต่เป็นเพราะครอบครัวของเธอให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาวอย่างหนัก บรรยากาศในบ้านก็ไม่ดี แม่อี้คิดว่าเด็กที่เติบโตมาในครอบครัวแบบนั้นไม่เหมาะกับพี่ชายอี้

ต่อมาพี่ชายอี้ยืนกรานเกินไป พ่ออี้กับแม่อี้เองก็เคยคัดค้าน แต่หลังจากเรียกเขาเข้าไปคุยในห้อง จู่ ๆ ทั้งคู่ก็ยอมตกลง ระหว่างนั้นคุยอะไรกันบ้าง เจ้าของร่างเดิมไม่ได้ยิน แต่อี้ชิงชิงเดาว่าอาจมีเบื้องลึกเบื้องหลัง

ตอนพี่สะใภ้หลิวเหม่ยลี่เพิ่งเข้าบ้าน เธอยังทำตัวดี ดูเป็นคนใช้ได้ แต่หลังแต่งงานได้ครึ่งปี เธอก็ตั้งท้อง และตั้งแต่นั้นธาตุแท้ก็เริ่มเผยออกมา

เจ้าของร่างเดิมใกล้เรียนจบมัธยมปลายแล้ว หลิวเหม่ยลี่มักพูดจาเหน็บแนมอ้อม ๆ อยู่ข้างหู บอกว่าเธอโตเป็นสาวแล้ว จะเอาแต่นั่งกินอยู่บ้านไปตลอดไม่ได้ เป็นนัยว่าเธอควรหางานทำหรือหาคนแต่งงานด้วย ทั้งยังคิดจะแนะนำพี่ชายทางบ้านตัวเองให้เธอรู้จัก

หลิวเหม่ยลี่เป็นคนชนบท พี่ชายของเธออายุยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดแล้วยังไม่มีภรรยา แก่กว่าเจ้าของร่างเดิมเกือบสิบปี แถมอ่านหนังสือไม่ออกสักตัว เจ้าของร่างเดิมจะไปชอบเขาได้อย่างไร

พ่ออี้กับแม่อี้จึงอบรมหลิวเหม่ยลี่อย่างหนัก พอเธอก่อเรื่องไม่หยุด พี่ชายอี้ก็เริ่มเย็นชากับเธอ แต่เพราะเธอตั้งท้องอยู่ จึงทำได้แค่ตักเตือนด้วยวาจา เรื่องอื่นก็กลัวว่าจะกระทบกระเทือนเด็กในท้อง

แม่อี้มองคนไม่ผิดจริง ๆ หลิวเหม่ยลี่สืบทอดนิสัยให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาวจากครอบครัวเดิมมาจริง ๆ พอตั้งท้องก็ชอบกินของเปรี้ยว ทางบ้านเธอมองท้องแล้วบอกว่าต้องเป็นลูกชายแน่ เธอจึงงมงายเชื่อว่าตัวเองกำลังอุ้มท้องลูกชาย คิดว่ามีเด็กคนนี้อยู่ในท้องแล้วก็ไม่ต้องระมัดระวังตัวอีกต่อไป ธาตุแท้จึงเผยออกมาจนหมด

หลิวเหม่ยลี่อาศัยท้องก่อเรื่องมากขึ้นทุกวัน เจ้าของร่างเดิมเป็นคนอ่อนแอ ไม่อยากให้พ่อแม่กับพี่ชายต้องคอยกังวลเพราะความขัดแย้งระหว่างเธอกับพี่สะใภ้ อีกทั้งโรงงานในเมืองก็ไม่มีตำแหน่งรับคนใหม่ พอมีคนมาพูดกรอกหู เธอก็คิดว่าการลงชนบทเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ จึงเลือดร้อนวิ่งไปสมัครลงชนบทกับสำนักงานเขต

ภายหลังพอได้สติ ก็รู้ว่าชีวิตปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทลำบากแค่ไหน หลายคนไปแล้วก็ไม่มีวันได้กลับมาเลย ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอจินตนาการไว้สักนิด เธอจึงตกใจกลัว

เด็กสาวเติบโตมาในความรักความเอ็นดู จะทนความลำบากแบบนั้นได้อย่างไร เธอจงใจอาบน้ำเย็น เปิดหน้าต่างให้ลมหนาวพัดใส่ทั้งคืน หวังจะป่วยแล้วหนีไปให้พ้น ไม่คิดเลยว่าชีวิตจะดับลงเสียก่อน

เด็กสาวคนนั้นแค่จิตใจเปราะบางเกินไป ทั้งยังไร้เดียงสาและใจดี คิดถึงคนอื่นมากเกินไป จึงลงเอยแบบนี้

อี้ชิงชิงมองแล้วรู้ว่าพ่ออี้กับแม่อี้รักลูกมากและปกป้องลูกอย่างดี ไม่อย่างนั้นลูกทั้งสองคนคงไม่เติบโตมาเป็นคนแบบนี้

จริง ๆ แล้ว ถ้าเด็กสาวเจอปัญหาแล้วถามพ่อแม่ให้มากกว่านี้ โศกนาฏกรรมแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น ถึงอย่างไรพ่ออี้กับแม่อี้ก็เป็นคนฉลาด

ในเมื่อครอบครัวนี้ไม่ได้รักลูกชายมากกว่าลูกสาว ก็ไม่มีทางถูก “ลูกชาย” ในท้องหลิวเหม่ยลี่บีบให้จนมุม เพียงแต่พวกเขาใจดี คำนึงถึงชีวิตเล็ก ๆ ในท้องจึงยอมอดทนไปก่อน

แต่การอดทนนี้ก็แค่ไม่ปล่อยให้เธอขาดอาหารหรือเครื่องดื่ม ไม่ได้ใช้มาตรการรุนแรงกับเรื่องที่เธอก่อขึ้น การตักเตือนด้วยวาจาไม่ได้ทำให้หลิวเหม่ยลี่ใส่ใจเลย เธอคิดว่าตัวเองตั้งท้องลูกล้ำค่า ต่อไปก็จะกลายเป็นผู้มีพระคุณใหญ่ของตระกูลอี้แล้ว ที่จริงพ่ออี้ แม่อี้ รวมถึงพี่ชายอี้ต่างก็กลัวว่าหากขัดแย้งกันรุนแรงเกินไปจะทำให้เด็กเป็นอันตราย พอเด็กคลอดออกมา ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง หลิวเหม่ยลี่ก็คงไม่ได้สุขสบายแบบนี้อีก

เมื่อคืนตอนอี้ชิงชิงเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เธอเวียนหัวตาลาย ไข้ขึ้นสูงจนแทบคิดว่าตัวเองจะตายซ้ำสอง

หลังจากทำความเข้าใจตัวตนของตัวเองคร่าว ๆ แล้ว เธอก็รีบไปหาพ่อแม่ของร่างนี้ ก่อนจะถูกพามาโรงพยาบาลกลางดึก

ใครจะคิดว่าหลังทะลุมิติมา เธอยังต้องนอนอยู่ในห้องผู้ป่วยอีกล่ะ

อี้ชิงชิงถอนหายใจ เจ้าของร่างเดิมถูกพี่สะใภ้เล่นงานชัด ๆ พี่สะใภ้จ้องงานของแม่เธออยู่ เห็นได้ชัดว่ากลัวแม่จะยกงานให้เจ้าของร่างเดิมเพื่อไม่ให้ต้องลงชนบท

เธอให้น้ำเกลือมาทั้งคืน จึงค่อยมีแรงขึ้นมาบ้าง ท้องก็ว่างเปล่ามานานแล้ว เธอสวมเสื้อคลุมแล้วหยิบปิ่นโตมา

ข้าวต้มร้อน ๆ กับไข่ต้มหนึ่งฟอง

อี้ชิงชิงรีบซดข้าวต้มคำใหญ่ ความอุ่นสายหนึ่งไหลลงสู่ร่างกาย ทำให้รู้สึกสบายขึ้นมาก เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าข้าวต้มข้าวขาวจะอร่อยได้ขนาดนี้

กินข้าวต้มหมดแล้ว เธอก็เคาะเปลือกไข่ให้แตกก่อนปอกออก แล้วกัดคำเล็ก ๆ

“เอื๊อก~” คุณป้าบนเตียงข้าง ๆ กับหลานชายตัวน้อยกลืนน้ำลายพร้อมกัน

อี้ชิงชิง “……”

เธอรีบยัดไข่เข้าปากไปหลายคำ จะได้ไม่เป็นเป้าสายตาคนอื่น

ยุคนี้ข้าวของขาดแคลน เพื่ออาหารแค่คำเดียว ผู้คนอาจทำได้ทุกอย่าง

คนไข้ที่พักห้องเดียวกับเธอแซ่สวี่ บอกว่าปวดเอวกับหลังถึงได้มานอนโรงพยาบาล ลูกสาวเป็นคนออกเงินให้

คุณป้าสวี่ยืนกรานพาหลานชายมาพักด้วย ก่อนหน้านี้หลานชายนอนอยู่บนเตียงที่อี้ชิงชิงนอนตอนนี้ พออี้ชิงชิงมา เตียงก็เต็ม จึงต้องให้หลานชายมานอนเตียงเดียวกับตัวเอง เธอถอนหายใจทั้งคืน แถมยังพยายามอ้างว่าอี้ชิงชิงตัวเล็ก อยากให้หลานชายมานอนเบียดด้วยอีกคน

แม่ของเธอดุด่าคุณป้าสวี่อย่างไม่ไว้หน้า เธอถึงได้สงบลง

“แว้!” หลานชายตัวน้อยของคุณป้าสวี่ร้องไห้ขึ้นมา

“นี่! ยัยเด็กเหลือขอกินเร็วขนาดนั้นทำไม ไม่มีใครแย่งสักหน่อย!” คุณป้าสวี่โกรธจนตบเตียง เสียงดังฟังชัดเต็มไปด้วยเรี่ยวแรง

อี้ชิงชิงยังคงเคี้ยวตุ้ย ๆ แก้มป่อง แม้จะยัดไข่เข้าปากไปหลายคำ แต่ก็กลืนเร็วขนาดนั้นไม่ได้ ต้องค่อย ๆ เคี้ยวให้ละเอียดแล้วกลืนลงไป

ระหว่างกลืน เธอก็แอบเหลือบมองคุณป้าสวี่กับหลานชาย ดูการแสดงเกินจริงของทั้งคู่

อี้ชิงชิงไม่รับมุก คุณป้าสวี่ก็หาเรื่องต่อไม่ได้ ทำได้แค่แสดงละครอยู่คนเดียว

“ฮ่า ๆ เด็กสาวคนนี้ฉลาดจริง ๆ ป้าสวี่คงเอาเปรียบไม่สำเร็จแล้วล่ะ” คุณป้าโจวที่นอนอยู่อีกเตียงหัวเราะกล่าว

อี้ชิงชิงกินอาหารเช้าเสร็จ ก็รู้สึกว่าร่างกายมีแรงขึ้น ไข้ก็ลดแล้ว

ร่างนี้แข็งแรงกว่าร่างเมื่อชาติก่อนมาก ถึงได้ฟื้นตัวเร็วขนาดนี้

เธอคิดว่ารอตอนเที่ยงให้แม่มาแล้วค่อยจัดการออกจากโรงพยาบาล อีกไม่นานก็ต้องลงชนบทแล้ว รีบออกจากโรงพยาบาลไปเตรียมตัวดีกว่า

เธอไม่ได้ไร้เดียงสาเหมือนเจ้าของร่างเดิม คิดว่าป่วยแล้วจะหนีไปได้ตลอด คงไม่ได้นอนอยู่บนเตียงไปทั้งชีวิตหรอก

อีกเหตุผลหนึ่งคือพลังพิเศษของเธอใช้ในโรงพยาบาลไม่ค่อยสะดวก

เมื่อวานหลังจากให้น้ำเกลือ เธอก็เปิดใช้งานระบบเช็กชื่อ

ระบบมีคู่มือสั้น ๆ อยู่แผ่นเดียว

【คู่มือระบบเช็กชื่อ】

【1. สถานที่ที่สามารถเช็กชื่อได้จะมีสัญลักษณ์พิเศษที่เห็นเด่นชัด สัญลักษณ์แต่ละแบบต้องใช้แต้มเช็กชื่อไม่เท่ากัน โปรดสำรวจด้วยตนเอง】

【2. ต้องสัมผัสสถานที่ที่ต้องการเช็กชื่อโดยตรง จึงจะเช็กชื่อได้】

【3. สิ่งของที่ได้รับจากการเช็กชื่อมีหลากหลายชนิด โปรดสำรวจด้วยตนเอง】

【4. การเช็กชื่อต้องใช้แต้มเช็กชื่อ เริ่มต้นมี 3 แต้ม วิธีรับแต้มเช็กชื่อโปรดสำรวจด้วยตนเอง】

【5. สิ่งของที่ได้รับจากการเช็กชื่อจะถูกเก็บไว้ในกระเป๋าระบบโดยอัตโนมัติ】

มีทั้งหมดห้าข้อ ในสามข้อบอกให้สำรวจด้วยตนเอง เมื่อคืนเธอฝืนร่างกายที่ป่วยเดินหาในห้องผู้ป่วยจนทั่ว แต่ก็ไม่พบสัญลักษณ์เด่นชัดที่ว่า จึงคิดอยากออกจากโรงพยาบาลเร็ว ๆ แล้วลองใช้พลังพิเศษของตัวเองดู

พอรู้วิธีใช้พลังพิเศษและเข้าใจว่ามันจะช่วยอะไรเธอได้บ้างแล้ว ค่อยวางแผนชีวิตต่อจากนี้ได้

ส่วนวิธีรับแต้มเช็กชื่อ เธอพอจะรู้แล้ว เมื่อคืนหลังเที่ยงคืน แต้มเช็กชื่อของเธอก็เพิ่มเป็น 4 แต้ม

เป็นไปได้มากว่าแต่ละวันจะได้รับแต้มเช็กชื่อเพิ่มเป็นประจำหนึ่งแต้ม

เธอลุกจากเตียงแล้วเดินไปห้องน้ำ ยังต้องดูหน้าตาตัวเองด้วย

พอเห็นตัวเองในกระจก อี้ชิงชิงก็เบิกตากว้าง ร่างนี้หน้าตาคล้ายเธอในชาติก่อนถึงเจ็ดแปดส่วน โดยเฉพาะดวงตากลมโตเหมือนลูกกวางคู่นี้

ถ้าชาติก่อนเธอไม่ป่วย หน้าตาก็คงใกล้เคียงกับตอนนี้

เป็นใบหน้าสาวน้อยบริสุทธิ์อ่อนหวานตามแบบฉบับ แค่ร้องไห้ก็ทำให้คนเห็นใจไปนาน

แต่อี้ชิงชิงไม่ชอบร้องไห้ ต่อให้ทำเคมีบำบัดเจ็บปวดแค่ไหนเธอก็ไม่เคยร้อง น้ำตาแก้ปัญหาอะไรไม่ได้ แถมยังทำให้ร่างกายอ่อนแอลง เธอต้องรักษาใจให้สงบถึงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ดี

เธอมองตัวเองในกระจกแล้วฉีกยิ้มกว้าง ชาตินี้อยากยิ้มก็ยิ้ม อยากร้องไห้ก็ร้องได้แล้ว!

“ฉันจะมีชีวิตอยู่ให้ดีแน่นอน แล้วก็จะใช้ชีวิตแทนเธอให้ดีด้วย” อี้ชิงชิงพึมพำเสียงเบา พูดกับตัวเอง และพูดกับอี้ชิงชิงอีกคนหนึ่งด้วย

สายลมอุ่นพัดผ่าน ทำให้เส้นผมของเธอปลิวไหว พัดพาความเจ็บป่วยจากไป เหลือไว้เพียงชีวิตชีวา

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป