“หมายความว่า ต่อไปไม่ว่าองค์กรข่าวกรองนี้จะหาเงินได้เท่าไร ท่านอ๋องก็ต้องแบ่งเงินส่วนหนึ่งให้ข้าตามสัดส่วน”
เจียงหนานจือกล่าวต่อ “นอกจากนั้น ข้ายังขอสงวนสิทธิ์ในการมีส่วนร่วมดำเนินกิจการและจัดการองค์กรข่าวกรองด้วย”
“แม้แต่ท่านอ๋องเองก็ห้ามขัดขวางข้า”
นางยังไม่ลืมเสริมอีกประโยค “แน่นอนว่าองค์กรข่าวกรองนี้ยังคงเป็นของท่านอ๋อง ข้าเป็นเพียงผู้ถือหุ้นคนหนึ่งเท่านั้น”
เฮ่อชิงเยี่ยนหัวเราะเบา ๆ “ฮูหยินคิดจะให้เปิ่นหวังเป็นเหยื่อล่อ ส่วนตนเองนั่งรอรับผลประโยชน์อย่างนั้นหรือ?”
เขามองออกแล้ว
ภายนอกองค์กรข่าวกรองดูเหมือนเป็นของเขา
แต่แท้จริงแล้ว นางมีสิทธิ์เข้าแทรกแซงองค์กรข่าวกรองแห่งนี้อยู่ไม่น้อย
การร่วมมือกับเผยอวี้ในนามของเขา ด้วยฐานะอดีตรัชทายาทและผู้มีบุญคุณช่วยชีวิต ก็เพียงพอให้เผยอวี้อำนวยความสะดวกแก่พวกเขาอย่างเต็มที่แล้ว
เมื่อถึงเวลานั้น องค์กรข่าวกรองก็จะอาศัยกองคาราวานตั้งจุดข่าวสารไปทั่วทุกแห่งในแผ่นดินได้อย่างราบรื่น
“ที่ไหนกันเล่า”
เจียงหนานจือยิ้มตาหยี “หากองค์กรข่าวกรองนี้ก่อตั้งสำเร็จ ย่อมมีแต่ประโยชน์ ไม่มีโทษต่อท่านอ๋องแม้แต่น้อย”
คนอื่น ๆ ฟังแล้ว “……”
เผยอวี้นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอดสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้
ประการแรก ความคิดของเจียงหนานจือนั้นแหวกแนวจนน่าตกตะลึงยิ่งนัก
ประการที่สอง…เมื่อองค์กรข่าวกรองที่ว่านี้ก่อตั้งขึ้น ไม่ว่ากองคาราวานจะเดินทางไปถึงที่ใด ที่นั่นก็จะกลายเป็นจุดข่าวสารขององค์กร
ด้วยความเร็วของกองคาราวาน เกรงว่าไม่ถึงสองปี ก็อาจกุมข่าวสารทั่วทั้งตงหลิงได้อย่างสมบูรณ์
คนทั่วไปอาจไม่เข้าใจความสำคัญของข่าวกรอง
แต่สำหรับเฮ่อชิงเยี่ยน เรื่องนี้สำคัญยิ่งอย่างแน่นอน!
หากในเมืองหลวงเกิดความเคลื่อนไหวขึ้น แม้อยู่ห่างไกลถึงหลิ่งหนาน เขาก็ยังล่วงรู้สถานการณ์ในราชสำนักได้อย่างกระจ่าง ทั้งยังอาจช่วงชิงความได้เปรียบไว้ก่อน