เปลวไฟพวยพุ่ง สะเก็ดไฟปลิวว่อน ไฟลุกท่วมกล่องกระดาษทั้งใบ ควันดำคละคลุ้ง
เมิ่งเฉิงหงไม่มีทางห้ามเมิ่งอันหรานได้ทัน ได้แต่มองเปลวไฟที่เต้นระริกในถังเหล็ก แล้วทรุดลงร้องไห้สะอึกสะอื้น
กระดาษพวกนั้นคือเครื่องยืนยันความพยายามตลอดสองปีของเขา เป็นเล็กน้อยตี๊ดตี๊ดบนเส้นทางความฝันอยากเป็นนักอักษรวิจิตรผู้ยิ่งใหญ่
แต่กลับถูกพี่รองจุดไฟเผาจนมอดไหม้เป็นเถ้าธุลี
ราวกับกำลังบอกเขาว่า ไม่มีวันไหนที่เจ้าจะเป็นนักอักษรวิจิตรผู้ยิ่งใหญ่ได้
“พี่รอง ทำไมถึงเผามันครับ! พวกนี้คือของที่ผมเก็บสะสมไว้! คืนมาเดี๋ยวนี้!”
เด็กน้อยร่ำไห้โฮ น้ำมูกน้ำตาคละเคล้าบนใบหน้าจนเละเทะ
เสียงร้องไห้สนั่นหวั่นไหวกับควันดำหนาทึบทำให้บรรดาคุณลุงคุณป้าที่กำลังพักผ่อนในสวนพากันมามุงดู
ต่างถามว่าเกิดอะไรขึ้น
เมิ่งเฉิงหงสะอื้นจนตัวโยน ร้องไห้จนพูดไม่ออก
เมิ่งอันหรานก็ไม่ได้สนใจสายตาจับผิดหรือความห่วงใยที่แฝงด้วยความอยากรู้อยากเห็นของคนอื่น
เธอคว้าไม้กวาดของส่วนกลางใกล้มือจุ่มน้ำเล็กน้อย แล้วตวัดพู่กันบนพื้นด้วยลีลาพรวดพราด
ไม้กวาดในมือเธอประหนึ่งพู่กันวิเศษของหม่าเหลียง กลับสามารถเขียนลายเส้นที่แสดงการกด ยก ดุน กลับ ได้อย่างน่าอัศจรรย์
การลงพู่กันซ่อนคมเก็บความรู้สึก เก็บปากกาอย่างเฉียบขาด ทุกเส้นล้วนเผยให้เห็นถึงฝีมือขั้นสูง