เพราะการปรากฏตัวแบบโจรปล้นของลู่อี้ ทำให้งานเลี้ยงจำต้องปิดฉากลงตอนสามทุ่มครึ่ง
"อันหราน ไปกินมื้อดึกกันไหม" หลิ่วจือคล้องแขนเมิ่งอันหราน ตั้งแต่เพื่อนรักกลับไปอยู่บ้านตระกูลเมิ่งก็ทำตัวเป็นคุณหนูเรียบร้อยมาได้สักพักแล้ว ไม่ยอมออกมาเที่ยวเล่นกับพวกเขาตอนกลางคืนเลย
ถือโอกาสงานเลี้ยงคืนนี้ลากตัวไปกินต่อเลยดีกว่า กินเสร็จก็จะลากไปที่คฤหาสน์ของเธอฉลองกันทั้งคืน
เมิ่งอันหรานโบกมือ "ไปไม่ได้แล้ว เหนื่อย กลับไปนอนดีกว่า"
สีหน้าหลิ่วจือไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด "อยู่ ๆ ก็เหนื่อยได้ยังไง ไม่ได้ให้เธอขับรถสักหน่อย ไม่ได้ให้เธอมาทุบงาน"
เห็นท่าทีน้อยใจของเพื่อนเมิ่งอันหรานก็ขำ มองไปทางหมิงจิ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "คนที่บ้านรออยู่ ให้หมิงจิ่งไปเป็นเพื่อนแล้วกัน"
หลิ่วจือจึ๊ะปาก หันไปคล้องแขนหมิงจิ่ง "ก็ได้ ๆ เธอน่ะเป็นคนยุ่งตลอด งั้นฉันไปกินเหล้ากับหมิงจิ่งเอง ให้นายรถไปส่งแล้วกัน"
"อืม" เมิ่งอันหรานยิ้มโบกมือลา
พอร่างทั้งสองเดินออกไปไกล รอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนก็ค่อย ๆ เลือนหายไปจากใบหน้า
……
ต่างจากบรรยากาศเย็นเฉียบในงานเลี้ยง ทางตระกูลเมิ่งอบอวลไปด้วยความอบอุ่น หลังอาหารยังคงนั่งสนทนากันอย่างมีความสุข
ตอนที่เมิ่งอันหรานกลับถึงบ้าน ที่บ้านกำลังคุยกันอย่างออกรสเรื่องงานพาร์ทไทม์ของเมิ่งอวี่ซู
"อันหรานกลับมาแล้วเหรอ" เมิ่งอวี่ซูเห็นเธอก็ยิ้มและเล่าหัวข้อที่คุยเมื่อครู่ให้ฟังใหม่ "พี่สาวเพื่อนพี่ทำงานที่บริษัทผลิตละคร ตอนนี้ละครสั้นที่ดัดแปลงมาจากนิยายกำลังฮิตมาก เขาบอกว่าภาพรวมของพี่ดูดีทีเดียว ถ้าอยากหางานพาร์ทไทม์ เขาจะแนะนำให้ไปเป็นนักแสดงละครสั้นที่บริษัทของพี่เขา"