บรรยากาศในห้องเรียนเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ทุกคนหันไปมองตามเสียง ก็เห็นเด็กหนุ่มผมเหลืองเด่นสะดุดตายืนอยู่หน้าประตู
เขาล้วงมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกมือถือกล่องขนมสุดประณีต ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธที่ไม่ได้ปิดบังแม้แต่น้อย
เซียวหานก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามา รองเท้าบู๊ตมาร์ตินสีดำกระทบพื้นเกิดเสียงทึบ ๆ
สายตาคมกริบดุจมีดสอดส่องไปที่เซี่ยหมิงเวยและหลิวเข่อก่อน แววตารังเกียจราวกับกำลังมองสิ่งสกปรก
จากนั้นเขา "เพี้ยะ" วางกล่องขนมลงบนโต๊ะของเมิ่งอันหราน ท่าทางดูรุนแรงแต่ก็ระมัดระวังไม่ให้กล่องกระดาษเสียหายแม้แต่น้อย
"กลับไปเกิดใหม่ซ่อมสมองที่กลวงโบ๋ของพวกเธอซะเถอะ ชอบทำตัวเป็นหมาขนาดนี้ ทำไมไม่ไปเฝ้าประตูโรงเรียนล่ะ? งานตรงสาย ได้เงินเดือนด้วย"
เมื่อสายตาของเขาเลื่อนไปที่ลู่ชิงเฉิง สีหน้ายิ่งรังเกียจมากขึ้น ขมวดคิ้วแน่นจนหนีบแมลงวันตายได้ "หน้าตาเหี้ยมเกรียม ราศีจับหายนะเต็มหน้า ตาบอดก็ไปโรงพยาบาลรักษาซะ อย่ามาสาดขี้ปากให้เสียอารมณ์คุณหนูเลย!"
ลู่ชิงเฉิงถูกด่าทอที่ส่งมาอย่างกะทันหันทำเอาตาเบิกโพลง ใบหน้าพลันแดงก่ำ
เคยได้ยินคำด่ามามากมาย แต่ถ้อยคำประชดที่ทั้งคมคายและร้ายกาจเช่นนี้เพิ่งเคยได้รับเป็นครั้งแรก