เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตดังทะลุความเงียบสงบในย่านที่พักอาศัย และยังขัดจังหวะสมาธิการคิดโจทย์คณิตศาสตร์ของเมิ่งอันหรานอีกด้วย
หัวคิ้วขมวดกระตุก หญิงสาวเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาจาง ๆ วางปากกาลง แล้วเดินไปริมหน้าต่างมองดู ก็เห็นรถอะพอลโลซันก็อดคันหนึ่งที่เต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้พุ่งเข้ามาในหมู่บ้าน
เมิ่งอันหรานหรี่ตาลงเล็กน้อย ฉายแววอันตราย
รีบออกจากห้องไปเคาะประตูห้องพี่ชายและน้องชาย
เมิ่งอวี่ซูเปิดประตู เห็นน้องสาวมีสีหน้าเคร่งเครียด อดถามไม่ได้ว่า “เกิดอะไรขึ้น”
“ลู่อี้มาแล้ว” เมิ่งอันหรานตอบสั้น ๆ สายตาเลยเมิ่งอวี่ซูไป มองน้องชายที่นั่งทำการบ้านอยู่หน้าโต๊ะหนังสืออย่างว่าง่าย “เสี่ยวหง อีกสักครู่ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไร ห้ามออกจากห้องเด็ดขาด เข้าใจไหม”
เห็นเธอทำท่าเหมือนเตรียมรับมือศัตรูตัวฉกาจ เมิ่งอวี่ซูหัวใจก็ห่อเหี่ยวลง ดูท่าลู่อี้คงเป็นคนรับมือยาก
เขายื่นมือไปขยี้ศีรษะน้องชาย “ฟังพี่สาวรองของเจ้า อยู่ที่นี่เงียบ ๆ เข้าใจไหม”
เมิ่งเฉิงหงพยักหน้า รู้สึกเหมือนข้างนอกกำลังมีอันตรายใกล้เข้ามา พี่ชายกับพี่สาวรองให้เขาอยู่ที่นี่ก็เพื่อปกป้องเขา
เขาต้องไม่ออกไปสร้างปัญหาให้พวกเขาแน่
สั่งเสร็จ ก็ได้ยินเสียงทุบประตูดังมาจากข้างนอก พร้อมกับเสียงคลุมเครือแต่เจืออันตรายของลู่อี้ “น้องสาว เกมซ่อนแอบสนุกไหม ให้เวลาสิบวิ ถ้าไม่เปิดประตูพี่จะรื้อประตูนะ”
เมิ่งอันหรานสาวเท้าเร็วไปเปิดประตูไม้ เมิ่งอวี่ซูปิดประตูห้องเรียบร้อยแล้วตามออกมา
ข้ามผ่านประตูเหล็ก ลู่อี้ยิ้มกวน ๆ จ้องเมิ่งอันหราน ปากก็เอาแต่พูดจาไม่ดี “ซ่อนแอบสนุกไหม ถูกเจอง่ายขนาดนี้ เธอนี่ไม่พัฒนาเอาเสียเลยตลอดปีที่ผ่านมา”