“อันเสี่ยวหรัน เธอบ้าหรือเปล่า ฝนตกหนักขนาดนี้เธอนั่งคุกเข่าตากฝนตั้งสองชั่วโมงกว่าเนี่ยนะ” ฉินมู่ขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นแตะหน้าผากของหญิงสาว แล้วดึงเธอเข้ามากอดแน่น
“ตัวร้อนนิดหน่อยแล้ว หนาวไหม”
เมิ่งอันหรานส่ายหน้า ซุกตัวเข้ากับอ้อมกอดของฉินมู่อย่างสุขใจ ได้กลิ่นหอมมะนาวจากตัวเขา มุมปากก็ยกยิ้ม “ดื่มยาแล้วดีขึ้นเยอะ อย่างน้อยฉันก็เคยฝึกยูโดมา แค่ป่วยนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
คิ้วของฉินมู่ยังไม่คลาย เขาบีบแก้มของหญิงสาวเบาๆ อย่างตัดพ้อ แต่ก็ไม่กล้าออกแรงมากกลัวจะทำให้เธอเจ็บจริงๆ “บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าฝืน”
หญิงสาวโอบเอวเขาไว้ด้วยสองแขน ท่วงท่าที่ผ่อนคลายเผยให้เห็นถึงการพึ่งพาและความไว้ใจ “ฉินมู่ ฉันไม่เคยได้รับความห่วงใยจากครอบครัว ฉันไม่อยากให้เธอต้องสูญเสียความรักของพ่อแม่ไปด้วย”
แววตาของฉินมู่สั่นไหว
เขารู้ว่าเรื่องที่ตัดขาดความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์กับท่านอาวุโสจ้าวนั้นเป็นเสี้ยนหนามในใจของอันเสี่ยวหรันมาโดยตลอด และเขาก็เคยไปเยือนหย่าวถังเพื่อหวังเป็นสะพานเชื่อมระหว่างทั้งสองคน
แต่จ้าวฉือเจิงมีอคติกับตระกูลสูงศักดิ์มาก โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าเขามาเพื่อเมิ่งอันหราน ก็ไม่ยอมพบหน้าเขาเลย
หลังจากนั้นอีกหลายครั้งที่ฉินมู่ไปอีก แม้แต่ประตูหย่าวถังก็ยังเข้าไม่ได้
เขารู้ว่า มีเพียงเมิ่งอันหรานเท่านั้นที่ไปอ้อนวอนจึงจะได้รับการให้อภัยจากท่านเจ้า และมีโอกาสได้พบท่านเจ้า
เมิ่งอันหรานก็รู้เช่นกัน ดังนั้นเธอจึงนั่งตากฝนอยู่สองชั่วโมง เพื่อตัวเอง และยิ่งกว่านั้นเพื่อเขา