ปีที่ 10 หลังแต่งงานกับจี้หลิงซิว ฉันถูกเขาทำให้โมโหจนตายทั้งเป็น
เพราะหญิงคณิกาคนหนึ่ง เขาถึงกับตัดหัวพ่อของฉัน
ฉันตายด้วยความคับแค้น แต่กลับได้เกิดใหม่อย่างไม่คาดฝัน ย้อนกลับมาในคืนแต่งงานกับจี้หลิงซิว
ราวกับเพิ่งตื่นจากฝันอันยาวนาน ฉันอยากตัดขาดจากเขาแทบแย่ จึงกระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกทั้งน้ำตา แล้วมองจี้หลิงซิวในวัย 18 ปี “ฉันไม่แต่งแล้ว! ไม่แต่งแล้ว!”
ในเวลานั้น แววตาของเขายังใสสะอาดบริสุทธิ์ สวมชุดแต่งงานยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางแสงเทียน ใบหน้าหล่อเหลาแต่ซีดเซียว
พอได้ยินเช่นนั้น แววตาเขาก็ค่อย ๆ ฉายแววเยาะหยัน ราวกับไม่เชื่อว่าลูกสาวพ่อค้าคนหนึ่งอย่างฉัน ซึ่งใช้ทุกวิถีทางปีนป่ายขึ้นมาเกาะกิ่งไม้สูงอย่างเขา จะยอมปล่อยมือไปง่าย ๆ
เขาหัวเราะเย็นชา “พ่อเธอทำให้หว่านเอ๋อร์ต้องติดคุก บีบให้ฉันแต่งงานกับเธอ! ตอนนี้เธอยังคิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก!”
ใช่แล้ว! เขาไม่ได้รักฉัน! ไม่เคยรักฉันเลย! ฉันต่างหากที่หลงรักเขามาตั้งแต่เด็ก! เพื่อบีบให้เขาแต่งงานกับฉัน พ่อถึงกับส่งหญิงคนรักของเขาไปให้พวกผู้มีอำนาจเป็นของเล่น! เพื่อช่วยผู้หญิงคนนั้น จี้หลิงซิวจึงจำต้องฝ่าคำคัดค้านทั้งปวง แล้วแต่งงานกับฉัน!
“ฉันจะคืนเมิ่งหว่านให้คุณ” ฉันมองเขาอย่างแน่วแน่ “รอฉันนะ”
คืนนั้นฉันก็ย้ายออกจากห้องหอ วันรุ่งขึ้นก็ลงประกาศในหนังสือพิมพ์ ประกาศให้คนทั้งเมืองรู้ว่าฉันกับจี้หลิงซิวหย่ากันแล้ว!
ถ้าจำไม่ผิด พ่อส่งเมิ่งหว่านไปให้หนิงเฉียนโจว เจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลแห่งจิ้นเป่ย ฉันไม่ค่อยรู้จักหนิงเฉียนโจว เขาเป็นคนลึกลับและอยู่ไกลเกินเอื้อม มองสถานการณ์ทั้งเหนือใต้แล้ว มีเพียงหนิงเฉียนโจวที่มีอำนาจล้นฟ้าจนกวาดล้างได้ทั้งวงการทหารและการเมือง ต่อให้เป็นชาติก่อน ฉันก็ไม่เคยข้องเกี่ยวกับเขาเลย รู้เพียงว่าเมิ่งหว่านเป็นนกในกรงทองที่หนิงเฉียนโจวกักขังไว้ อยากชิงตัวคนจากมือเขา ยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์
ฉันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจไปปรึกษาพ่อเรื่องเมิ่งหว่าน พ่อมีโรคประจำตัว มีลูกสาวล้ำค่าอย่างฉันอยู่คนเดียว สำหรับลูกคนเดียวคนนี้ พ่อมักตามใจทุกอย่าง แม้แต่เรื่องที่ฉันดันไปหลงรักไอ้สารเลวจี้หลิงซิว พ่อก็ไม่เคยพูดคำว่า “ไม่” สักคำ มีแต่แอบช่วยขจัดอุปสรรคทุกอย่างให้ลับหลัง เพื่อให้ความรักของฉันสมหวัง
พอกลับถึงบ้าน พ่อกำลังฟุบร้องไห้อยู่บนโต๊ะสี่เหลี่ยม “ลูกสาวผู้น่าสงสารของพ่อ ตั้งแต่เล็กก็ไม่มีแม่แล้ว...”
ช่วงนี้พ่อร้องไห้ต่อหน้าฉันเป็นประจำ เขาเจ็บปวดและกังวลกับชื่อเสียงฉาวโฉ่ที่ฉันหย่าตั้งแต่วันถัดจากวันแต่งงาน แต่พ่อเอาแต่พูดถึงแม่ที่หนีตามชายอื่นไป คนที่ไม่รู้เรื่องคงคิดว่าแม่ฉันเพิ่งตายไปหมาด ๆ
เห็นร่างผอมบางสั่นเทาของพ่อ ฉันพลันนึกถึงภาพในชาติก่อน ตอนจี้หลิงซิวหิ้วหัวพ่อที่ยับย่นมาทิ้งตรงปลายเท้าฉัน ความเศร้าโศกถาโถม ฉันพุ่งเข้าไปกอดพ่อร้องไห้ด้วย พ่อถูกปฏิกิริยากะทันหันของฉันทำเอาตกใจ
“คนดีของพ่อ รีบบอกพ่อสิว่าหนูโดนใครรังแกมา” พ่อกอดฉันปลอบด้วยความเป็นห่วงจนตัวสั่น “คิดถึงไอ้จี้หลิงซิวที่สมควรตายหรือไง!”
พ่อฟาดโต๊ะดังปัง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธ “เดี๋ยวพ่อไปจับตัวมันมาให้หนูเดี๋ยวนี้!”
ตอนนั้นฉันเพิ่งอายุ 15 ปี กำเสื้อพ่อแน่น ร้องไห้จนแทบขาดใจ “พ่อ...พ่อ มี...มีวิธีไหนที่จะเอาเมิ่งหว่านกลับมาจากหนิงเฉียนโจวได้บ้าง...เอากลับมาให้จี้หลิงซิว!”
พ่อมองฉันอย่างประหลาดใจ
ตั้งแต่รู้ว่าฉันแอบรักจี้หลิงซิว พ่อก็พยายามจับคู่ฉันกับเขาลับหลัง แอบขัดขวางจี้หลิงซิวกับเมิ่งหว่าน และสนับสนุนให้ฉันไล่ตามรักแท้ พ่ออุตส่าห์วุ่นวายสารพัด ฝากคนส่งเมิ่งหว่านไปให้หนิงเฉียนโจว แล้วยังใช้เงื่อนไขว่า “จะช่วยเมิ่งหว่านออกมาจากมือหนิงเฉียนโจวได้” บีบให้จี้หลิงซิวแต่งงานกับฉัน
พ่อทุ่มเทวางแผนทุกอย่างเพื่อให้ฉันได้แต่งกับจี้หลิงซิว แต่ตอนนี้ฉันกลับพยายามทุกวิถีทางเพื่อหย่า กระดูกเก่า ๆ ทั้งร่างของพ่อแทบถูกฉันทำเอาหลุดกระจุย เขาไม่เข้าใจเลย
ฉันสะอื้น “ฉันไม่เอาเขาแล้ว เขาไม่ดี ฉันจะคืนเมิ่งหว่านให้เขา...”
สีหน้าพ่อเปลี่ยนจากประหลาดใจเป็นเคร่งขรึม เพราะส่งเมิ่งหว่านออกไปนั้นง่าย แต่จะเอาตัวกลับมาน่ะยากแล้ว
พ่อมองฉันอย่างทะนุถนอม อาจเห็นสีหน้าสิ้นหวังราวกับโลกทั้งใบพังทลาย จึงไม่อาจตำหนิฉันได้ ได้แต่ตอบรับด้วยความปวดใจ “ได้! พ่อจะช่วยหนูเอาตัวเธอกลับมา!”
ฉันมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที “พ่อคะ หนิงเฉียนโจวจะยอมไว้หน้าพวกเราไหม”
พ่อนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนถอนหายใจ “เขาไม่ไว้หน้าใคร แต่มีคนที่ทำให้เขายอมได้”
“ใครคะ”
“แม่ของหนู”
พ่อพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและจนใจ ก่อนบอกความลับสะเทือนฟ้าให้ฉันรู้ “ตอนนั้นแม่หนีตามคนอื่นไป คนคนนั้น...คือพ่อของหนิงเฉียนโจว พูดอีกอย่างก็คือ หนูกับหนิงเฉียนโจว เจ้าพ่อทหารแห่งจิ้นเป่ย เป็นพี่น้องต่างพ่อแม่กัน”
ฉันกำลังสูดน้ำมูก พอได้ยินเช่นนั้น น้ำมูกก็พุ่งออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
พ่อรีบช่วยเช็ดให้ “ทำเอาหนูตกใจหรือเปล่าจ๊ะ คนดีของพ่อ”
ก็แน่สิ! เรื่องที่ชาติก่อนไม่เคยรู้ อยู่ ๆ ชาตินี้ก็มาได้ยินเข้า ตกใจแทบตายเลยค่ะ