เจียงลี่พูดว่า: "เส้นเอ็นที่ข้อมือเชื่อมต่อถึงกันทั่วร่างกาย ความผิดปกติของร่างกายก็จะแสดงออกมาทางชีพจรเช่นกัน ร่างกายของคุณเห็นได้ชัดว่าถูกใส่คาถาอาคมที่ร้ายแรงถึงชีวิต และมาถึงระยะสุดท้าย ถ้าไม่แก้คำสาปนี้ ภายในหนึ่งปี คุณต้องตายแน่นอน!"
ลู่สือซวี่ตะลึงไปครู่หนึ่ง กว่าจะยิ้มออกมาได้อย่างฝืนๆ: "คุณเจียง ได้โปรดอย่าพูดเล่นแบบนี้เลย"
เจียงลี่พูดว่า: "ไม่ได้พูดเล่น คุณเวลานอนหลับกลางดึก รู้สึกเจ็บแปลบๆ ที่หัวใจไหม?"
ลู่สือซวี่พยักหน้า: "มี"
เจียงลี่ถาม: "เริ่มเมื่อปีก่อน?"
ลู่สือซวี่พยักหน้าอีกครั้ง: "ใช่แล้ว! แต่ผมไปโรงพยาบาลตรวจมา หัวใจไม่มีปัญหา หมอบอกว่าอาจเป็นเพราะอดนอนเหนื่อยล้า แค่พักผ่อนให้ดีก็พอ"
เจียงลี่พูดว่า: "เมื่อก่อนไม่เป็นไร ไม่ได้หมายความว่าตอนนี้จะไม่เป็นไร ฉันแนะนำให้คุณไปตรวจอีกที แต่ถึงไปโรงพยาบาลก็ไม่มีประโยชน์ หมอแก้ไม่ได้หรอก"
ลู่สือซวี่ตกใจจนพูดไม่ออกชั่วขณะ
เขาคิดเสมอว่าร่างกายตัวเองแข็งแรงดี ตั้งแต่เด็กจนโตแม้แต่ไข้หวัดก็ไม่ค่อยเป็น
วันนี้ จู่ๆ ก็มีคนบอกว่าเขา ลู่สือซวี่ มีชีวิตได้อีกแค่ปีเดียว?
ความรู้สึกนี้ คงจะคล้ายกับตอนที่เจียงลี่ถูกหมอบอกว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายเมื่อครึ่งปีก่อน รับได้ยาก ต้องใช้เวลาย่อย ดังนั้นเธอจึงไม่ได้พูดต่อ
"ฉันไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน เธอเป็นลูกค้าของฉัน ฉันถึงเตือนสักหน่อย"
ลู่สือซวี่พูดว่า: "คุณอาจจะหวังดี แต่ฉันว่าแค่ดูจากวงเม็ดสีที่ข้อมือฉันรอบหนึ่งนี้ จะมาวินิจฉัยวันตายของฉัน ก็ดูจะหุนหันพลันแล่นไปหน่อย"
เจียงลี่พูดว่า: "ถ้าเป็นเม็ดสีธรรมดา จะไม่เป็นระเบียบแบบนี้ และสีจะไม่เปลี่ยนชัดขนาดนี้ ต่อไป สีจะเข้มขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็นสีแดงเข้ม สีม่วงแดง สีม่วงดำ พอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก็หมายความว่าวันตายใกล้เข้ามาแล้ว"
ตอนนี้ รถจอดลงใกล้โรสแมนชั่นแล้ว
เจียงลี่ไม่พูดอะไรอีก ผลักประตูลงจากรถ: "ขอบคุณที่ให้ติดรถมาด้วย ลาก่อน"
จนกระทั่งเธอเดินไปไกล ลู่สือซวี่จึงตั้งสติได้จากความตกใจ เงยหน้าขึ้นมอง เงาร่างที่ผอมบางนั่นเดินไปไกลแล้ว หายไปในความมืดมิดของราตรี
"วันตายใกล้เข้ามา..."