ในห้องนอน ชายอายุราวยี่สิบต้น ๆ คนหนึ่ง นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งประกาย ห่อแขนกอดชามใบหนึ่งไว้แนบอก
"ตอนนี้ก็ยังดูปกติ แต่พอตกดึกเขาจะออกไปหาข้าวกินเรื่อย ๆ อ้อใช่!"
ซูซูนึกขึ้นได้ จึงเลื่อนกล้องลงมาเล็กน้อย: "เห็นชามในอ้อมแขนเขาไหมคะ? ทุกคืนเขาจะอุ้มชามใบนั้นออกไปหาของกิน เหมือนคนขอทานเลย"
ชามใบนั่นดูเหมือนชามดินเผาเนื้อหยาบธรรมดา ๆ ขอบชามยังมีรอยแตกขนาดใหญ่อยู่จุดหนึ่ง
พอเห็นชามใบนั้น สีหน้าของเจียงลี่ก็ดูเคร่งเครียดลงเล็กน้อย: "ชามใบนี่เอามาจากไหน?"
เต็มไปด้วยพลังชั่วร้าย!
ซูซูตอบ: "หนูไม่รู้ว่าพี่ชายไปหามาจากไหน เห็นเป็นเหมือนสมบัติ เอากอดไว้ไม่ยอมปล่อย ครั้งหนึ่งพ่อทนไม่ไหวจะทุบชามทิ้ง พี่ชายดันเป็นบ้าไปทันที ตาแดงก่ำกรีดร้องใส่พ่อเหมือนสัตว์ประหลาด พวกเรากลัวจนไม่กล้าแตะชามใบนั้นอีกเลย"
เจียงลี่กล่าว: "ชามใบนั้น มันคือของอาถรรพ์"
ซูซูตกใจ: "ที่แท้ปัญหาก็อยู่ที่ชามนี่เอง! งั้นทำลายมันทิ้งได้ไหมคะ?"
เจียงลี่รีบห้าม: "ทำลายไม่ได้ เพราะวิญญาณของพี่ชายเธอติดอยู่ข้างใน ถ้าชามแตก วิญญาณของพี่ชายเธอก็จะกลับมาไม่ได้อีกต่อไป"
"อะไร...อะไรนะ?" ซูซูได้ยินดังนั้นก็ขนลุกไปทั้งตัว
มองไปที่ชายผู้มีแววตาว่างเปล่าในห้องนั้น ยิ่งทำให้รู้สึกเสียวสันหลังวาบ: ถ้าวิญญาณของพี่ชายอยู่ในชาม แล้วคนที่อยู่ในร่างของเขาเดี๋ยวนี้อีกคนเป็นใคร?