“ความจริงแล้ว สิ่งที่คุณขายเป็นของที่หลายคนใฝ่ฝันอยากได้มาตลอด เพียงแต่บางคนไม่รู้จักของดี หรือไม่ยอมทำตามข้อตกลง สุดท้ายกลับได้ผลตรงกันข้าม”
“ถ้าคุณเจียงไม่รังเกียจ ผมอยากร่วมมือกับคุณ ช่วยแนะนำลูกค้าที่เหมาะสมและเชื่อถือได้ให้”
ตอนนี้ร่างกายของเจียงลี่ค่อย ๆ ฟื้นตัว วิกฤตเป็นตายผ่านพ้นไปชั่วคราวแล้ว ถึงเวลาที่จะหันมาให้ความสำคัญกับเรื่องงานเสียที
ระบบให้เธอออกไปตั้งแผงประเมินสมบัติ แถมยังมอบดวงตาที่มองทะลุทุกสิ่งให้เธอ นั่นหมายความว่าเธอมีโอกาสได้พบสินค้าพิเศษมากมาย
เธอใช้สินค้าเหล่านั้นเองไม่ได้ ขายให้คนที่ต้องการในราคาสูง สำหรับเธอแล้ว นี่เป็นธุรกิจที่ทำกำไรได้ดี
ตอนทำธุรกิจครั้งแรก เธอก็ถือว่ารอบคอบแล้ว ตั้งใจถามถึงสถานการณ์ของผู้ซื้อเป็นพิเศษ แต่ใครจะไปรู้ใจคนได้เล่า!
ลู่สือซวี่เสนอตัวเป็นคนกลางให้เธอ แน่นอนว่าย่อมเป็นเรื่องดีเกินกว่าจะปฏิเสธ เครือข่ายความสัมพันธ์ของเขาไม่ต้องพูดถึง ส่วนผู้ขายก็ไม่กล้ากลับคำมาหาเรื่องเธอส่งเดช
เพียงแต่...
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตากลมโตขาวดำชัดเจนจับจ้องลู่สือซวี่อย่างพินิจ “ประธานลู่ ทำไมคุณถึงเต็มใจช่วยฉันอยู่เสมอ?”
ถ้าตอนแรกเขามีเรื่องต้องขอให้เธอช่วย หลังจากเธอรับเช็คและตกลงช่วยแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องคอยเอาใจหรือช่วยเหลือเธออีก
ลู่สือซวี่กล่าวว่า “ผมบอกแล้วไงว่าเพราะชีวิตของผมอยู่ในมือคุณ ผมถึงเต็มใจช่วยคุณ แน่นอนว่า ผมเป็นนักธุรกิจ เราคุยกันตามหลักธุรกิจ เมื่อลูกค้าที่ผมแนะนำให้คุณทำรายการสำเร็จ ผมขอค่านายหน้า 10%”