แรกเริ่มทุกคนว่างจนไม่มีอะไรทำ จึงพากันคุยเล่นเรื่อยเปื่อยบนจอสาธารณะ พอถึงช่วงตีสองตีสาม ทุกคนก็ง่วงจนหมดอารมณ์คุย หลายคนเฝ้าหน้าจอโทรศัพท์จนหลับไป จอสาธารณะจึงค่อย ๆ เงียบลง
ทว่าในยามที่ทุกสิ่งเงียบสงัด เสียงใสกังวานไพเราะเสียงหนึ่งก็ลอยเข้าไปในความฝันของเสี่ยวหยา
“ตื่นได้แล้ว ตื่นสิ”
เสี่ยวหยาลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ พอสายตาหยุดอยู่ที่กรอบรูปข้างเตียง ก็เห็นว่าภาพในกรอบเปลี่ยนไปอีกแล้ว เป็นชายสวมสูทลายทางสีดำกับหมวกทรงสูงสีดำ ใบหน้าเยาว์วัยมีรอยยิ้มชวนขนลุก
เสี่ยวหยาสะดุ้งตกใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนเข้านอนเธอเปิดถ่ายทอดสดทิ้งไว้
พอเธอพยายามหาโทรศัพท์ ก็พบว่ามันหายไปแล้ว ผู้ชมหลายหมื่นคนที่คอยอยู่เป็นเพื่อนเธอก็หายไปด้วย
เธอแตกตื่นจนทำอะไรไม่ถูก กระโดดลงจากเตียง ตั้งใจจะกรีดร้องแล้ววิ่งหนีให้ไกลจากกรอบรูปสยองขวัญนั่น
ขณะเดียวกัน ชายในกรอบรูปก็ขยับ เขากำลังจะใช้มือใช้เท้าปีนออกจากกรอบเหมือนเมื่อก่อน แต่กลับถูกพลังประหลาดสายหนึ่งควบคุมไว้ ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ออกมาไม่ได้
“ช่วยผมด้วย ผมออกไปไม่ได้แล้ว ออกไปไม่ได้แล้ว...” เขาร่ำร้อง
พอได้ยินเสียง เสี่ยวหยาก็หันกลับไปมอง เห็นเงาร่างหนึ่งเลือนรางแต่เปี่ยมด้วยอำนาจน่าเกรงขามปรากฏอยู่ในกรอบรูป
เธอนึกออกแล้ว นั่นคือเทวรูปจงขุย!
สตรีมเมอร์พูดถูก เทวรูปกดข่มเขาไว้ได้จริง ๆ!
ถึงตอนนี้เสี่ยวหยาจึงนึกถึงคำกำชับของเจียงลี่ก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ ว่าต้องถามให้รู้ว่าชายคนนี้เป็นใครและมีเรื่องใดที่ยึดติดอยู่