“ส่งพัสดุมาได้เลยนะ ห่อองค์เทพด้วยผ้าเพิ่มอีกสองชั้น แล้วใส่เส้นผมของคุณมาหยิบหนึ่ง”
“ทำไมต้องใช้เส้นผมของฉันด้วย” เสี่ยวหยาไม่เข้าใจ
“เส้นผมของคุณมีกลิ่นอายของคุณติดอยู่ จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าไม่ได้ห่างไกลจากคุณ”
“ได้ ฉันจำไว้แล้ว”
เจียงลี่ส่งที่อยู่ให้เธอ พอเสี่ยวหยาถามเรื่องราคา
ตอนแรกเสี่ยวหยาบอกว่าไม่ต้องจ่ายเงิน ขอแค่แก้ปัญหาได้ก็พอ
แต่เจียงลี่กลับบอกว่า “ซื้อขายกันอย่างเป็นธรรม ใช้เงินตัดขาดกรรม ของที่คุณซื้อมาราคาเท่าไร ฉันก็จ่ายคืนให้ตามราคานั้น”
เสี่ยวหยาได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ปฏิเสธอีก รับเงินจากเจียงลี่แล้วรีบไปส่งพัสดุทันที จะได้ไม่ถูกมันตามรังควานอีกตอนกลางดึก
เวลานี้บริษัทขนส่งเลิกงานกันหมดแล้ว โชคดีที่ใกล้บ้านเธอมีจุดรับส่งพัสดุ ซึ่งตอนกลางคืนก็ยังสั่งส่งพัสดุด้วยตนเองได้
จัดการเรื่องทั้งหมดเสร็จ ในที่สุดเจียงลี่ก็มีเวลาศึกษา “บทฝึกเซียน” ใน “กระจกสมบัติฟ้าดิน”
หน้ากระดาษเรืองแสงสีฟ้าค่อย ๆ คลี่ออกตรงหน้า
อักขระสีทองลอยพลิ้วราวกับมีชีวิต นั่นเป็นอักษรที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ยิ่งมองกลับยิ่งอ่านได้อย่างลื่นไหลราวกับเป็นตัวอักษรจีน
เนื้อหาข้างในยิ่งน่าอัศจรรย์ การฝึกฝนไล่ระดับจากต่ำไปสูง เริ่มจากชำระไขกระดูกและล้างเส้นลมปราณ ไปจนถึงชักนำพลังปราณเข้าสู่ร่างกาย แล้วค่อย ๆ ไต่ระดับขึ้นสู่ขั้นสร้างฐาน
ทักษะในการฝึกฝนก็มีหลากหลาย ทั้งควบคุมไฟ ควบคุมน้ำ ชวนให้ตะลึงจนพูดไม่ออก ราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในนิยายฝึกเซียน
แต่ยิ่งอ่านต่อไป สมองก็ยิ่งมึนงง เจียงลี่เดาว่าคงเป็นเพราะพลังของเธอยังไม่มากพอ จึงไม่อาจรับข้อมูลมิติสูงได้มากนัก