ลูกน้องหัวเหลืองคนหนึ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบบอกด้วยท่าทางตื่นตระหนก: "ผมจำได้แล้ว เมืองเราเหมือนจะมีคฤหาสน์หลังหนึ่งที่เคยไฟไหม้ ไฟคร่าชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งกับเด็กสองคน จะเป็นหลังนี้หรือเปล่า"
ถิงไห่พูด: "จะใช่หรือไม่ก็ช่าง เรามาเอาของของเรา ผีมาก็ต้องหลบทางให้ฉัน รีบหาทั่ว ๆ ไป ดูว่าแม่นั่นซ่อนของไว้ที่ไหน"
หลายคนแยกย้ายกันไปค้นหาทั่วบริเวณ รองเท้าเหยียบลงบนพื้นไม้ดัง "เอี๊ยดอ๊าด"
ลูกน้องหัวเหลืองเดินไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเหมือนมีฝีเท้าแผ่วเบาตามหลังเขามา
เขาหันกลับไปทันที แสงไฟสีขาวสลัวก็หันตามไปด้วย ส่องไปเห็นใบหน้าซีดเผือดของเด็กคนหนึ่ง
เด็กผู้ชายหน้าซีด อายุประมาณแปดเก้าขวบ มือถือลูกบอลยางอยู่ พูดว่า: "นายมาเล่นบอลกับฉันไหม เอานี่ เราเล่นด้วยกัน"
สมองของลูกน้องหัวเหลืองมึนงงไปชั่วขณะ รับลูกบอลมาแล้วก็ตีไปพร้อมกับร้องเพลงเด็ก:
"ลูกบอลหลากสี น่ารักจริง ๆ
ตีเบา ๆ หน่อยก็เด้งขึ้นมา
นายตีที ฉันตีที..."
ถิงไห่พาลูกน้องตัวเตี้ยอ้วนคนหนึ่งขึ้นไปถึงชั้นสอง ก็ได้ยินเสียงเพลงเด็กจากชั้นล่าง มองลงไปก็เห็นลูกน้องหัวเหลืองยืนอยู่กลางห้องรับแขก ตีลูกบอลร้องเพลง
เขาพลันโกรธจัด: "ไอ้โง่ ให้นายมาหาของ นายตีบอลอะไรกัน"
ลูกน้องหัวเหลืองไม่ได้ยินอะไร ตั้งใจตีลูกบอลอย่างเดียว
ถิงไห่จึงสั่งลูกน้องตัวเตี้ยอ้วน: "ลงไปเรียกมันขึ้นมา โง่ขนาดนี้ ต่อไปอย่าตามฉันอีกเลย"
ลูกน้องตัวเตี้ยอ้วนรีบวิ่งลงไปชั้นล่าง ผลักลูกน้องหัวเหลือง: "นายเป็นอะไรไป"
ลูกน้องหัวเหลืองค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ยิ้มอย่างประหลาด: "นายก็มาเล่นกับฉันเหมือนกันเหรอ มาเลย เรามาตีลูกบอลด้วยกัน"
ถิงไห่อยู่ชั้นสองแล้ว ไม่ได้สังเกตว่าเสียงเพลงเด็กจากชั้นล่างเปลี่ยนจากหนึ่งเสียงเป็นสองเสียง: "ลูกบอลหลากสี น่ารักจริง ๆ..."
ห้องบนชั้นสองมีหลายห้อง ถิงไห่ไม่มีความอดทนจะค้นทีละห้อง จึงตัดสินใจจับตัวเจียงลี่ก่อน
ทันใดนั้น เขารู้สึกว่ามือเย็นวาบ เหมือนมีอะไรมาจับมือเขาไว้
ก้มมองลงไปก็เห็นมือเล็ก ๆ ซีดเผือดจับอยู่บนมือใหญ่ของเขา
เด็กผู้หญิงใส่ชุดเดรสสายเอี๊ยม จับมือเขาไว้แล้วร้องเรียก: "พ่อ พ่อกลับมาแล้วเหรอ หนูกับแม่และพี่ชายรอพ่อมานานมากแล้ว!"