ลีก: เปิดฉากก็เตะสี่คน

ตอนที่ 1 ลีก: เปิดเกมเตะทีเดียวสี่คน

10 นาที· 2.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ภาพ: แผนผังชื่อพื้นที่ในหุบเขาซัมมอนเนอร์

เหลียงเหยียนนั่งรอใครบางคนอยู่ในร้านกาแฟ มองฝนปรอยด้านนอกผ่านกระจกหน้าต่าง

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ลึกเข้าไปหลังม่านฝน ป้ายไฟนีออนของร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่แห่งหนึ่งส่องแสงสลัว ๆ ผู้คนบนถนนที่สวมเสื้อกันฝนหรือกางร่มดูคล้ายเงาคนในภาพวาดซึ่งมองใบหน้าไม่ชัด โลกทั้งใบเหมือนถูกใส่ฟิลเตอร์เบลอทับไว้อีกชั้น

ภาพตรงหน้าชวนให้เหลียงเหยียนนึกถึงบรรยากาศของยุคสมัยก่อน

ปกติเหลียงเหยียนไม่มาร้านกาแฟหรอก

วันนี้เขานัดคนไว้

แต่ตอนนี้เลยเวลานัดมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว อีกฝ่ายก็ยังไม่มา

แถมยังไม่ตอบข้อความด้วย

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็คงโดนเบี้ยวนัดเข้าแล้วสินะ...

ใช่ไหมล่ะ...

เหลียงเหยียนมองภาพฝนพร่ามัวราวกับสายลมและหมอกด้วยความขุ่นเคืองใจ เขาเริ่มหงุดหงิด นั่งต่ออีกพักหนึ่ง ในที่สุดก็เรียกสติที่ล่องลอยกลับมา แล้วก้มดูโทรศัพท์

‘ที่อื่นก็ไม่มีใครตอบสักคน...

‘ไหนบอกว่าแรงก์ชาเลนเจอร์ในซีซัน 6 มีน้ำหนักมากไม่ใช่เหรอ เสวียนเสินทำฉันเสียเรื่องแล้ว!’

เมื่อเห็นกล่องจดหมายว่างเปล่าบนหน้าจอโทรศัพท์ เหลียงเหยียนก็แทบกลั้นความรู้สึกไม่ไหว

สัปดาห์ก่อน เขาส่งประวัติส่วนตัวไปยังอีเมลรับสมัครของสโมสรในประเทศหลายแห่ง หวังจะได้โอกาสทดลองฝีมือ

บางทีพวกนั้นอาจมองว่าแรงก์ของเขาเพิ่งแตะค่าเฉลี่ยของแรงก์ชาเลนเจอร์เซิร์ฟเวอร์จีน จึงไม่เข้าตา

หรือไม่ก็เพราะตอนนี้เกมลีกออฟเลเจนด์กำลังโด่งดังไปทั่วโลก ทีมใหญ่ ๆ เลยไม่ขาดคน

ไม่ว่าอย่างไร อีเมลหลายฉบับถูกส่งออกไปหลายวันแล้ว เหลียงเหยียนได้รับคำตอบกลับมาเพียงฉบับเดียว เนื้อหาไม่ชัดเจนนัก บอกว่าฐานฝึกเยาวชนอยู่ในเมืองนี้พอดี จึงนัดพบเพื่อพูดคุยกันได้

ผลคืออีกฝ่ายเบี้ยวนัดเขา

ส่วนอีเมลที่เหลือก็เหมือนหินจมทะเล ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ

“ช่างมันเถอะ ตอนนี้คงเข้าแอลพีแอลไม่ได้แล้ว”

เหลียงเหยียนยกแก้วตรงหน้าขึ้นดื่มน้ำเปล่าฟรีของร้านกาแฟรวดเดียวจนหมด ก่อนลุกออกไปพร้อมโทรศัพท์

เดินไปกว่าสิบนาที เขาก็กลับถึงที่พักในเมืองนี้ ห้องเช่ารายเดือนขนาดไม่ถึง 10 ตารางเมตรในโฮสเทลเยาวชนแห่งหนึ่ง

เขานั่งหน้าคอมพิวเตอร์ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปิดเบราว์เซอร์เข้าอีเมล เปิดหน้าสำหรับเขียนจดหมาย แล้วเริ่มพิมพ์แป้นพิมพ์รัว ๆ

เขากำลังเขียนอีเมลภาษาอังกฤษ

ปีนี้เหลียงเหยียนเพิ่งอายุครบ 18 ปี จบจากโรงเรียนอาชีวะ และออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเมื่อครึ่งปีก่อน โดยเก็บข้าวของออกมามือเปล่าแล้วมุ่งหน้าสู่เมืองใหญ่แห่งนี้

ถ้าเดินตามเส้นทางชีวิตชาติก่อน ตอนนี้เขาคงทำงานอยู่ตามสายพานในโรงงาน สลับกับเรียนด้วยตัวเอง เตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยสำหรับผู้ใหญ่

แต่ชาตินี้มีประสบการณ์จากชาติที่แล้วเป็นทุน เขาจึงข้ามขั้นตอนนั้นไปได้เลย

ในฐานะคนที่เกิดใหม่ เส้นทางตรงหน้าเหลียงเหยียนมีมากมาย เลือกทางไหนก็ไปถึงจุดสูงสุดของชีวิตได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นนักกีฬาอาชีพเท่านั้น

แต่จะทนไหวได้ยังไง ในเมื่อสวรรค์ยัดข้าวใส่ปากเขาเสียขนาดนี้

—เขามีสูตรโกง

เหลียงเหยียนย้อนกลับมาในวันที่เก็บข้าวของออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และในเวลาเดียวกันก็ได้รับระบบมหัศจรรย์ที่ชื่อว่า “ชนะหนึ่งเกม เพิ่มหนึ่งแต้ม”

ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว

ชาตินี้ถ้าไม่ได้แชมป์เอสสักหลายสมัย ก็เท่ากับทำให้ตัวเองผิดหวัง

ยิ่งนึกถึงตอนเอส 7 ที่สองทีมจากเกาหลีได้เข้าชิงกันที่สนามรังนก ความเดือดดาลในใจก็พลุ่งขึ้นมาทันที—เรื่องแบบนั้นจะปล่อยให้เกิดขึ้นอีกไม่ได้เด็ดขาด!

เหลียงเหยียนจึงเล่นกับบอทอยู่ครึ่งปี ปั๊มค่าสถานะทั้งสี่ด้านจนเกือบเต็ม แล้วค่อยเริ่มไต่แรงก์อย่างจริงจัง

กำลังจะเปิดตัวแท้ ๆ

แต่กลับโดนความจริงตบหน้าตั้งแต่เริ่ม

อีกฝ่ายนี่ไม่เห็นหัวคนกันเลย

เปลี่ยนใจก็พูดมาตรง ๆ สิ เบี้ยวนัดแล้วยังไม่ตอบวีแชตอีก หมายความว่ายังไง?

ไร้มารยาทชะมัด!

‘รอฉันดังเมื่อไร จะกลับมาเหยียบให้จมดินเลย...’

เหลียงเหยียนบ่นงึมงำในใจ ไม่นานก็เขียนอีเมลเสร็จ แล้วส่งพร้อมประวัติส่วนตัวแบบเรียบง่ายของตัวเองไปให้ทีมต่างประเทศหลายแห่ง

จากนั้นก็เปิดไคลเอนต์เกมลีกออฟเลเจนด์ ตั้งใจเล่นต่อเพื่อไต่แรงก์ให้สูงขึ้น

เขารู้ดีว่าจีนเป็นสังคมที่ให้ความสำคัญกับสายสัมพันธ์ มือใหม่ที่อยากเป็นนักกีฬาอาชีพทันทีจำเป็นต้องมีคนในวงการแนะนำ

แต่ถ้าขึ้นไปถึงอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์จีนได้ ขอแค่โอกาสทดลองฝีมือก็คงไม่เกินไปใช่ไหม?

เตรียมทางเลือกไว้สองทางย่อมไม่เสียหาย

เหลียงเหยียนคิดแบบนั้น

ที่จริงเขาไม่ได้คาดหวังอะไรกับอีเมลสองสามฉบับที่เพิ่งส่งออกไปนัก

แต่ยังเล่นเกมจัดอันดับไม่จบแม้แต่เกมเดียว—

ติ๊งต่อง!

หน้าต่างแจ้งเตือนอีเมลใหม่เด้งขึ้นมาจากมุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์

【มาร่วมทีมกับเรา! เราต้องการคุณแน่นอน! มาเลย!】

ต้องการเขาอย่างแน่นอน?

หัวข้ออีเมลดูเหมือนโฆษณาขยะอยู่หน่อย ๆ แถมยังคล้ายอีเมลหลอกลวงอีกต่างหาก...

เหลียงเหยียนย่อเกมให้เป็นหน้าต่างเล็ก ๆ พลางเชือดผู้เล่นแรงก์ชาเลนเจอร์ในเกมราวกับเชือดหมู แล้วคลิกเปิดอีเมลด้วยความรู้สึกประหลาดที่เหมือนการ์ดเอสเอสอาร์ใบเทพถูกสุ่มได้

【เหลียง สวัสดี!

【พวกเราคือจีทูจากอียู ผมชื่อโอเซโลต เป็นเจ้าของทีมจีทู และขอเชิญคุณด้วยตัวเอง...】

เชี่ย จีทู!

เหลียงเหยียนตกตะลึง ไม่คิดเลยว่าผู้สนับสนุนคนแรกของเขาจะเป็นจีทูในช่วงซีซัน 6!

ถ้าจำไม่ผิด... ตอนนั้นจีทูเพิ่งทำผลงานก้าวกระโดดสามขั้น ตั้งแต่คว้าแชมป์ซีเอส ขึ้นสู่ยูอี แล้วไปถึงเอ็มเอสไอ

แต่หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็ไปแพ้ยับ 2 ต่อ 8 ในเอ็มเอสไอ จนชาวยุโรปเรียกอย่างเอ็นดูว่า จีทูแปด

สำหรับชาวเน็ตจีนจำนวนมากในยุคนั้น จีทูยังเป็นทีมหน้าใหม่เอี่ยม ส่วนฉายา “ราชาเวทมนตร์คนใหม่แห่งยุโรป” ของเพิร์กซ์ ก็เป็นเพียงการปลื้มกันเองของแฟนคลับส่วนน้อยในลีกยุโรปเท่านั้น

แต่การผงาดขึ้นมาของจีทูไม่ได้เป็นแค่กระแสชั่วคราว

ตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป ลีกยุโรปทั้งลีกจะค่อย ๆ กลายเป็น “ฉากจีทูซ้อมถล่มเอฟเอ็นซี”

ทีมนี้มีฝีมืออยู่แล้ว

เพียงแต่ขาดแกนหลักระดับแถวหน้าสุดไปหนึ่งคน พวกเขาจึงยังห่างจากการคว้าแชมป์เอสซีรีส์อยู่นิดเดียวเสมอ

ถ้าเขาเข้าร่วมทีมตอนนี้...

เหลียงเหยียนเหลือบมองหน้าจอกล่องอีเมล

อีเมลที่เจ้าของทีมจีทูลงมือเขียนเอง ดูจริงใจไม่น้อยเลย

ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายไม่ได้เชิญเขาไปทดลองฝีมือ

แต่ต้องการเซ็นสัญญากับเขาโดยตรง!

เหลียงเหยียนเลิกคิดแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลขที่อยู่ในอีเมล

โอเซโลตตอบรับเขาอย่างกระตือรือร้น

อีกทั้งยังยืนยันอย่างหนักแน่นว่า “แค่คุณมา ผมเซ็นให้แน่นอน”

โอเซโลตเป็นคนอารมณ์ร้อน ปากเสีย แถมยังเจ้าคิดเจ้าแค้น แต่ก็ไม่ได้เป็นคนเลว

อีกฝ่ายไม่มีเหตุผลต้องโกหกเรื่องแบบนี้ เพราะไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย

“ได้ครับ ไว้คุยกันอีกที”

ค่าโทรทางไกลระหว่างประเทศแพงมาก เหลียงเหยียนที่กระเป๋าแฟบจึงไม่ได้คุยกับโอเซโลตนานนัก พอแน่ใจในท่าทีของอีกฝ่ายแล้วก็วางสาย

เขาใช้นิ้วชี้เคาะโต๊ะเป็นจังหวะ

สัญญาทีมสอง

พูดตรง ๆ ก็แทบไม่ต่างจากทีมเยาวชน

คุ้มไหมที่จะไป?

เหลียงเหยียนชั่งใจอย่างจริงจัง ภาพเส้นทางการสร้างทีมของจีทูผุดขึ้นมาในหัว

ทีมนี้ก่อตั้งขึ้นในฤดูกาลเอส 4 โดยโอเซโลต อดีตนักกีฬาอาชีพที่เลิกเล่นไปแล้ว ตอนแรกใช้ชื่อทีมว่าเกมเมอร์สทู

โอเซโลตเป็นทั้งเจ้าของและโค้ช ชื่อดังกล่าวคือชื่อที่เขาใช้ตอนยังลงแข่ง ส่วนชื่อจริงคือคาร์ลอส คนจีนเรียกเขาว่าการ์เหล่าซื่อ เขาโด่งดังไปทั่วโลกไม่น้อย เพราะเคยเป็นตัวประกอบในฉากคาซาดินของเอ็กซ์พีเคอาลอบไปตีฐานจนได้ชัยชนะ ซึ่งทำให้เจ้าตัวได้ฉายาราชาเวทมนตร์แห่งยุโรปในซีซัน 2

ตั้งแต่ก่อตั้งทีม จีทูต้องดิ้นรนอยู่ในลีกชาเลนเจอร์ถึงสามฤดูกาล

ในที่สุดปีที่แล้วก็ได้พบผู้มีพระคุณอย่างเพิร์กซ์

ภายใต้การนำของเพิร์กซ์ จีทูหลุดจากลีกระดับรองของยุโรปที่เอาแต่ตีกันเองอย่างรวดเร็ว และคว้าที่นั่งในลีกสูงสุดได้สำเร็จ

ตอนนี้ตามกฎของลีกยุโรป จีทูต้องตั้งทีมสองเพื่อเข้าแข่งขันในลีกชาเลนเจอร์ พอดีกับที่เหลียงเหยียนซึ่งสมัครงานกับแอลพีแอลแล้วไม่ผ่าน ส่งประวัติส่วนตัวมาให้

มองจากแง่นี้ โอเซโลตคงมีอะไรลึกลับอยู่จริง ๆ

ส่วนการที่เหลียงเหยียนเกิดใหม่แล้วย้อนกลับมายังยุคนี้ ก็เป็นเรื่องประหลาดยิ่งกว่าอยู่แล้ว

พอเป็นแบบนี้ ก็ชวนให้รู้สึกเหมือนเป็นโชคชะตาอยู่เหมือนกัน

“ฉันลองคำนวณดูแล้ว ลีกแอลพีแอลไม่มีวาสนาพอ ส่วนเจ้าหนูนี่ชะตาต้องได้แชมป์สักถ้วย...”

เหลียงเหยียนคิดเล่น ๆ ปนจริงจัง

ทีมเยาวชนก็ทีมเยาวชนสิ

ขอแค่ฉันแบกทีมได้ทุกเกม จะกลัวไม่มีวันได้เฉิดฉายไปทำไม!

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เหลียงเหยียนก็ปิดคอมพิวเตอร์ หยิบบัตรประชาชน แล้วออกจากบ้านทันที

ด้วยความช่วยเหลือจากระยะไกลของโอเซโลต เขาจัดการขอวีซ่ายุโรปได้อย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็เอาของทุกอย่างที่ขนไปไม่ได้ไปลงขายในเสียนอวี๋ในราคาถูก ส่วนของที่ไม่มีใครเอา เช่น เสื้อขนเป็ดป๋อสือตุ้นราคา 80 หยวนต่อตัว ก็แพ็กเตรียมบริจาคให้คนที่มารับของเก่า

เขายังยืมเงินเพื่อนมาห้าพันหยวน

พร้อมเลือดที่พลุ่งพล่านเต็มอก

และความประหม่าเล็กน้อย

เขาซื้อตั๋วเครื่องบินลดราคาที่ถูกที่สุด แล้วขึ้นเที่ยวบินระหว่างประเทศ

...

กว่า 10 ชั่วโมงต่อมา

เหลียงเหยียนเดินทางถึงกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี

“เฮ้! เฮ้! เหลียง! ทางนี้!”

ท่ามกลางฝูงชน การ์เหล่าซื่อยกป้ายรับคนด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างโบกอย่างแรง พร้อมตะโกนเรียกเหลียงเหยียนอย่างกระตือรือร้น

เขาเป็นคนเข้ากับคนง่าย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราประดับรอยยิ้มอบอุ่น พอเหลียงเหยียนเดินออกมา ก็เข้ามาโอบไหล่เขาทันที

ทั้งคู่พูดคุยหยอกล้อกันระหว่างเดินออกจากสนามบิน พอขึ้นรถก็ขับมุ่งหน้าไปทางใต้ของเบอร์ลิน

เหลียงเหยียนไม่ใช่คนขี้อาย เขานั่งที่เบาะข้างคนขับ คุยกับการ์เหล่าซื่อไปตลอดทางด้วยภาษาอังกฤษที่ยังติดขัดอยู่บ้าง

คุยไปคุยมา ทักษะการพูดภาษาอังกฤษของเหลียงเหยียนก็พุ่งสูงขึ้นจนเห็นได้ชัด

การ์เหล่าซื่อชมอย่างประหลาดใจว่า “เหลียง คุณเป็นอัจฉริยะด้านภาษาเลยนะ!”

เหลียงเหยียนยิ้มแล้วตอบว่า “เดี๋ยวคุณก็จะรู้ว่าผมเป็นอัจฉริยะด้านอื่นด้วย”

เหลวไหลน่า เขาเล่นกับบอทมาตั้งครึ่งปี กว่าจะปั๊มค่าสถานะทั้งสี่ด้านจนเกือบเต็ม เปิดตัวมาก็พีคสุดแล้ว จะไม่ใช่อัจฉริยะได้ยังไง?

การ์เหล่าซื่อชะงักไปเมื่อได้ยิน ก่อนหัวเราะลั่น

นิสัยของเหลียงเหยียนถูกใจเขามาก

ถ้าไม่ติดว่าเหลียงเหยียนนั่งเครื่องบินมาเกือบ 20 ชั่วโมง การ์เหล่าซื่อคงอยากเปลี่ยนเส้นทางแวะถนนผับเดี๋ยวนั้น แล้วพาหนุ่มคนนี้ไปสัมผัสความเร่าร้อนของสาวเบอร์ลินให้เต็มที่!

ระหว่างทางพวกเขาแวะซื้อซิมโทรศัพท์ท้องถิ่น จากนั้นก็มุ่งตรงไปยังสำนักงานใหญ่ของทีม

การ์เหล่าซื่อเป็นชาวสเปน จีทูก็จดทะเบียนในสเปน แต่สำนักงานใหญ่กลับอยู่ในเยอรมนี—ศูนย์กลางจักรวาลของชาวเยอรมัน เมืองวิทยาศาสตร์อัดเลอร์สโฮฟทางใต้ของเบอร์ลิน สนามประจำลีกยุโรปก็อยู่ที่นี่เช่นกัน และอยู่ไม่ไกลจากสนามบิน

เมื่อเดินเข้าประตูสำนักงานใหญ่จีทู เหลียงเหยียนก็เห็นรูปปั้นกวนอูขนาดเท่าคนจริงตั้งหันหน้าเข้าหาประตูทันที

“เชี่ย ท่านเอ้อร์เย๋?!”

เหลียงเหยียนอดร้องออกมาไม่ได้

ความประหม่าที่ต้องจากบ้านเกิดมาอยู่ต่างถิ่นเพียงลำพัง ซึ่งมีอยู่แค่นิดเดียวพลันหายวับไป รู้สึกคุ้นเคยราวกับได้กลับไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เติบโตมา

การ์เหล่าซื่อหัวเราะลั่นอีกครั้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ

“เท่ใช่ไหมล่ะ ฉันจ้างช่างชาวจีนทำให้โดยเฉพาะ หมดเงินไปหลายพันยูโรเลยนะ!”

การ์เหล่าซื่อตบไหล่เหลียงเหยียน

“ต่อจากนี้ให้บีมาน ผู้จัดการทีมพานายไปทำความคุ้นเคยกับสถานที่ก่อน ฉันยังมีธุระอีกนิดหน่อย เดี๋ยวพวกนายไปหาฉันที่ออฟฟิศ แล้วเราค่อยเซ็นสัญญากัน ไม่ต้องเกรงใจ มาถึงแล้วก็เป็นครอบครัวเดียวกัน”

เหลียงเหยียนชอบคำนี้

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป