ลู่ชิงฉวยจังหวะที่ทหารร่างเตี้ยแทงดาบพลาด
ย่อตัวบิดเอว
เรี่ยวแรงจากเอวขวาระเบิดออกมา
เขากระแทกขาขวาออกไปด้วย【ขาทลายคม】
ปัง
กร๊อบ
เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงข้างหัวเข่าขาขวาของทหารร่างเตี้ย
เสียงกระดูกแตกดังลั่น
ขาขวาของทหารร่างเตี้ยหักกลับด้าน เขายังไม่ทันได้ร้องโหยหวนก็ล้มคะมำไปข้างหน้า
ศีรษะกระแทกเข้ากับเหลี่ยมรางหินให้อาหารม้าข้างประตู
กะโหลกแตกละเอียด
ดวงตาเหลือกขึ้น ก่อนจะสิ้นใจในทันที
เพียงเท้าเดียว
ก็ปลิดชีวิตได้
ลู่ชิงพลันลงมืออย่างฉับพลัน
ทำเอาหลิวซานตาเดียวกับเฉินฟันแหว่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ตะลึงงัน
ทาสชั้นต่ำผู้นี้เหตุใดถึงได้บังอาจนัก?
กล้าฆ่าคนได้อย่างไร?
สติของหลิวซานตาเดียวกลับคืนมาครึ่งหนึ่ง เขากำลังจะชักดาบ
ลู่ชิงไม่เปิดโอกาสให้เขา เท้าซ้ายถีบพื้นหิมะ พุ่งเข้าไปหา ขาขวาราวกับม้าพยศควบทะยานดุจสายฟ้า กระแทกเข้ากลางอกของหลิวซานตาเดียว
“เจ้า...”
หลิวซานตาเดียวเพิ่งชักดาบออกมาได้ครึ่งเล่ม
ฝ่าเท้าใหญ่ของลู่ชิงก็ประทับลงบนอกเขาแล้ว
ปัง
กร๊อบ
เสียงกระดูกซี่โครงแตกดังขึ้น หลิวซานตาเดียวทั้งร่างกระเด็นราวกับกระสอบป่านขาดๆ แผ่นหลังฟาดเข้ากับเสาไม้ของคอกม้าอย่างแรง เขาพ่นเลือดดำออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะไถลลงนั่งกับพื้นตามแนวเสา ศีรษะเอียงค้าง ไม่ขยับอีก
ชั่วพริบตา
สหายสองคน หนึ่งตายหนึ่งบาดเจ็บสาหัส
เฉินฟันแหว่งที่เหลืออยู่ขวัญหนีดีฝ่อ เป้ากางเกงพลันร้อนชื้น เขาปัสสาวะราดด้วยความตกใจ
เขายังจะกล้าถือดาบสู้ตายกับลู่ชิงได้อย่างไร? จึงโยนดาบทิ้ง หันหลังวิ่งหนีไปตามทางค่าย พร้อมร้องขอชีวิตเสียงสั่น
“ไว้ชีวิตข้าด้วย! พี่ลู่ ไว้ชีวิตข้าด้วย! ข้าแค่ตามมาดูเท่านั้น ไม่ได้ทำอะไรเลย!”
ลู่ชิงมองเขาอย่างเย็นชา แล้วก้าวตามไป
หากไม่ลงมือก็แล้วไป แต่เมื่อลงมือฆ่าคนแล้ว ย่อมไม่อาจปล่อยให้เหลือผู้รอดชีวิต
เขาเพิ่งฝึก【ขาทลายคม】สำเร็จ ความเร็วฝีเท้าจึงสูงยิ่ง เฉินฟันแหว่งก็ดื่มสุรามา ทั้งขาอ่อนแรงด้วยความกลัว วิ่งไปได้ไม่ถึงเจ็ดแปดก้าวก็ถูกลู่ชิงตามทัน
ลู่ชิงกระโดดขึ้นเล็กน้อย ยกเท้าขวาเล็งไปที่กระดูกสันหลังช่วงเอวของเฉินฟันแหว่ง แล้วกระทืบลงสุดแรง
กร๊อบ
กระดูกสันหลังหักดังสนั่น
เฉินฟันแหว่งล้มตึงลงบนพื้นหิมะ ช่วงล่างไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง มือทั้งสองควานขุดพื้นหิมะอย่างสะเปะสะปะ
ลู่ชิงเดินเข้าไปหา ย่อตัวลงปิดปากเขา แล้วหยิบดาบทหารบนพื้นขึ้นมา ฉึกเดียวกรีดหลอดลมขาด
……
สามลมหายใจผ่านไป
พื้นหิมะกลับสู่ความเงียบสงัด
ลู่ชิงมองศพทั้งสามบนพื้น มือยันกรอบประตู พลางถอนหายใจอย่างโล่งอก
จากนั้นเขาฉีกผ้าเป็นแถบ
พันแผลใต้ชายโครงอย่างง่ายๆ เพื่อห้ามเลือด
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาฆ่าคน ทว่าในใจกลับไม่รู้สึกผิดแปลกอันใด
สมควรฆ่า ก็ฆ่าเสีย
ไป๋จื่อได้ยินเสียงด้านนอกเงียบลง จึงรีบเปิดประตูออกมายืนตรงปากประตู ครั้นเห็นศพสามร่างที่ล้มอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของนางก็ซีดเผือด
สามีถึงกับฆ่าพวกเขาเพื่อข้าหรือ?
ไป๋จื่อซาบซึ้งใจยิ่ง
ทว่าความกังวลก็ตามมาในทันใด
ที่นี่คือชายแดน ทาสม้าฆ่าทหาร มีโทษถึงตาย
“ท่านพี่ บาดเจ็บหรือไม่?”
ลู่ชิงตบหลังมือของไป๋จื่อเบาๆ แล้วกล่าวเสียงต่ำ “แค่แผลถลอกเล็กน้อย ไม่เป็นไร พวกมันรังแกเราถึงเพียงนี้ หากไม่ฆ่าพวกมัน ผู้ที่ตายก็คือเรา”
ไป๋จื่อสูดลมหายใจเข้าลึก
นางเป็นบุตรีพรานป่า จึงสงบสติลงได้อย่างรวดเร็ว
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว
สิ่งสำคัญที่สุดในยามนี้คือจัดการเรื่องที่ตามมา
ไป๋จื่อสูดลมหายใจอีกครั้ง เดินไปยังศพตาเดียว เตรียมจัดการร่องรอย
สายตาของนางพลันตกลงบนฝ่าเท้าของหลิวซานตาเดียว
บนนั้นมีรอยประทับคล้ายกรงเล็บหมาป่า
ไป๋จื่อขมวดคิ้ว “ท่านพี่ รอยนี้ประหลาดนัก ดูไม่เหมือนเครื่องหมายของกองทัพ”
กล่าวจบ
ลู่ชิงก็ย่อตัวลง จ้องรอยประทับอยู่ครู่ใหญ่ “ไม่เหมือนจริงๆ”
ไป๋จื่อถามอีกว่า “แล้วศพจะจัดการอย่างไร?”
ลู่ชิงครุ่นคิด ดวงตะวันยังไม่ทันลับฟ้า ผู้คนมากมายก็เห็นเขามีเรื่องกับหลิวซานตาเดียวทั้งสามแล้ว หากทั้งสามหายตัวไป นายกองทหารย่อมมาซักถามเขาเป็นคนแรก แล้วจะทำอย่างไรจึงซ่อนศพได้ ทั้งยังทำให้เรื่องสับสนวุ่นวาย? โยนเคราะห์ไปให้ผู้อื่น?
ลู่ชิงมองรอยกรงเล็บหมาป่าบนฝ่าเท้าของทั้งสาม แล้วพลันคิดแผนขึ้นได้
คิดออกแล้ว
หมอหลวงหวัง!
อย่าหาว่าข้าใจร้ายเลย
ข้าทำไปเพื่อป้องกันตัวเท่านั้น
ลู่ชิงตัดสินใจในทันที เขาถอดมีดสั้นของหลิวซานตาเดียว ห่อผ้าเปื้อนเลือด และ【ผ้าคาดเอวหนังแกะ】ที่แนบกายออกมา จากนั้นหาเกวียนสำหรับขนมูลม้า แล้วอาศัยช่วงดึกที่ลมพายุหิมะโหมกระหน่ำ ลากศพทั้งสามไปฝังในที่รกร้างหลังเรือนของหมอหลวงหวัง
เมื่อฝังศพเสร็จ ลู่ชิงปีนข้ามกำแพงเรือนหมอหลวงหวัง แล้วซ่อนหลักฐานทั้งสามชิ้นไว้ภายในเรือน
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
เขาก็เก็บกวาดร่องรอย
จากนั้นกลับไปปิดประตูคอกม้า ลงสลัก แล้วเข้านอน
……
รุ่งเช้าวันถัดมา
พายุหิมะสงบลงแล้ว
ลู่ชิงเพิ่งมาถึงคอกตะวันตกได้ไม่นาน
นายกองพันหรงซั่วก็มาพร้อมนายกองซุน หมอหลวงหวัง และองครักษ์กลุ่มหนึ่ง
หรงซั่วกวาดตามองม้าศึกหนึ่งร้อยตัวในคอก ซึ่งล้วนกระปรี้กระเปร่า แล้วเผยสีหน้าพึงพอใจ ก่อนหันมามองลู่ชิง
“ข้าได้ยินเรื่องแล้ว”
“เจ้าช่วยม้ากลับมาได้หรือ?”
ลู่ชิงก้มหน้า คำนับอย่างนอบน้อม “เรียนท่านนายกองพัน เป็นข้าน้อยที่ช่วยไว้ขอรับ”
หรงซั่วพยักหน้า เอ่ยชมว่า
“ทำได้ดี”
“ม้าศึกคือรากฐานของค่ายทหารม้าดาบ เจ้าช่วยพวกมันไว้ได้ แสดงว่ามีฝีมือจริง”
ลู่ชิงก้มหน้า แสร้งทำท่าหวาดเกรง “นี่เป็นหน้าที่ของข้าน้อยขอรับ”
หรงซั่วคล้ายฉุกคิดบางอย่างขึ้นมา จึงเอ่ยต่อ
“ในเมื่อคอกตะวันตกอยู่ในความรับผิดชอบของเจ้า”
“ทั้งยังทำได้ดี”
“เช่นนั้นช่วยดูแลม้าในคอกตะวันออกด้วยเป็นอย่างไร?”
“หากทำได้ดี ข้าจะนับเป็นความชอบทางทหารให้เจ้า”
เมื่อได้ยินคำว่า【นับเป็นความชอบทางทหาร】ใบหูของลู่ชิงก็ร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย
ตามกฎทหารแห่งต้าอวี้ ทาสในทะเบียนชั้นต่ำเพียงสะสมความชอบทางทหารได้มากพอ ก็สามารถลบทะเบียนทาสและเปลี่ยนเป็นสามัญชนได้
ความชอบทางทหารเป็นสิ่งที่เขาใฝ่ฝันมานาน!
ลู่ชิงรีบโน้มตัวรับคำ “ขอบคุณท่านนายกองพัน ข้าน้อยจะทำให้สุดความสามารถ”
จากนั้นลู่ชิงก็นำก้านหญ้า【หญ้าจี้จี้พิษเมาม้า】ที่เขาควักออกมาเมื่อคืนก่อน ยื่นส่งให้
แล้วรายงานต่อหน้าทุกคนว่า ม้าศึกไม่ได้ป่วยกะทันหัน แต่ถูกวางยาปนในอาหาร
หรงซั่วตรวจดูก้านหญ้าพิษ
พลันโกรธเกรี้ยวอย่างยิ่ง
เขาด่าหมอหลวงหวังที่วินิจฉัยผิดอย่างรุนแรงต่อหน้าทุกคน ลงโทษหักเบี้ยหวัดหนึ่งเดือนและบันทึกความผิดขั้นหนัก ทั้งยังสั่งให้กองสอบสวนทหารตรวจสอบที่มาของหญ้าพิษอย่างละเอียด
หมอหลวงหวังเสียหน้าอย่างยิ่งต่อหน้าคนทั้งค่าย เมื่อมองลู่ชิง แววสังหารแทบล้นทะลักออกมา
……
ในเวลานั้นเอง
นายกองทหารจางมาถึง
นายกองทหารจางนำทหารจากกองสอบสวนทหารกลุ่มหนึ่ง ซึ่งสวมเกราะถือดาบ ก้าวยาวเข้ามาในคอกม้า
เมื่อเห็นนายกองพันหรงซั่วอยู่ที่นั่น
เขาก็ก้าวเข้าไปสองก้าว ประสานมือคำนับ
“คำนับท่านนายกองพัน”
หรงซั่วพยักหน้า ถามขึ้นลอยๆ “นายกองทหารจาง เช้าตรู่พาคนมามากมายเช่นนี้ เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
นายกองทหารจางตอบเสียงขรึม
“เรียนท่านนายกองพัน”
“เมื่อคืนทหารสามนายที่รับผิดชอบตรวจตราค่ายตะวันตกช่วงครึ่งหลังของคืน ได้แก่ หลิวซานตาเดียว จางเตี้ยตัน และเฉินฟันแหว่ง ไม่ได้มารายงานตัวตอนเช้า”
“ข้าน้อยส่งคนไปตรวจที่พักรวมแล้ว”
“เสื้อกันหนาวกับเงินส่วนตัวของพวกเขายังอยู่ที่เดิม ดูไม่เหมือนหนีทัพ”
“เมื่อครู่ข้าน้อยตรวจสอบตามเส้นทางลาดตระเวนของพวกเขาเมื่อคืน ได้ยินว่าเมื่อคืนตอนช่วยม้าที่คอกตะวันตก ทั้งสามเคยมีปากเสียงกับลู่ชิง ข้าน้อยจึงมาตามหน้าที่เพื่อสอบถามสักสองสามคำ”
หรงซั่วได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว แล้วหันไปมองลู่ชิง
“ลู่ชิง จงตอบมาตามตรง”
ลู่ชิงแสร้งทำตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แล้วตอบอย่างตะกุกตะกัก
“ขอรับ”
นายกองทหารจางก้าวไปยืนตรงหน้าลู่ชิง แล้วถามว่า
“เจ้าเป็นลู่ชิงหรือ?”
ลู่ชิงก้มหน้า “เรียนท่านนายกองทหาร ข้าน้อยคือลู่ชิงขอรับ”
นายกองทหารจางจ้องลู่ชิงอยู่สองครั้ง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เมื่อคืนหลังช่วยม้าศึกที่คอกตะวันตกแล้ว เจ้าไปที่ใดอีกหรือไม่? ได้พบหลิวซานตาเดียวทั้งสามอีกหรือเปล่า?”
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับนายกองทหารผู้ดูแลบทลงโทษทั้งค่าย สีหน้าและใจของลู่ชิงยังคงเป็นปกติ ทว่าภายนอกแสร้งหวาดกลัวแทบตาย แล้วตอบอย่างซื่อๆ
“เรียนใต้เท้า”
“เมื่อคืนม้าศึกหนึ่งร้อยตัวถูกวางยา ข้าน้อยต้องฝังเข็มและปล่อยเลือดทีละตัว ทั้งยังป้อนยาต้ม วุ่นวายอยู่หลายชั่วยาม กว่าจะช่วยม้าทั้งหมดให้รอด แขนทั้งสองข้างของข้าน้อยก็ยกไม่ขึ้นแล้ว ข้าน้อยจึงกลับคอกม้าพร้อมภรรยาแล้วล้มตัวนอน หลับยาวจนถึงเช้านี้ ระหว่างนั้นไม่ได้ออกจากห้อง และไม่ได้พบใต้เท้าทั้งสามอีกเลย”
นายกองทหารจางฟังจบ กำลังจะเอ่ยปาก
นายกองซุนก็ก้าวออกมาข้างหน้าก่อน ประสานมือกล่าวว่า
“ท่านนายกองพัน ท่านนายกองจาง สิ่งที่ลู่ชิงกล่าวเป็นความจริงขอรับ”
“เมื่อคืนข้าน้อยเฝ้าดูอยู่ข้างๆ ตลอด หลังช่วยม้าร้อยตัวแล้ว เด็กคนนี้เหนื่อยจนมือที่ถือเข็มเงินยังสั่น ต้องให้ภรรยาประคองกลับคอกม้า”
“อีกอย่าง ลู่ชิงติดตามหมอม้ามาแต่เดิม ร่างกายผอมบางนัก ส่วนหลิวซานตาเดียวทั้งสามเป็นทหารเก่าในกองทัพชายแดน แข็งแรงกำยำ ทั้งยังพกดาบทหารกันทุกคน หากพวกเขาสามคนไปหาเรื่องลู่ชิงกลางดึก ผู้ที่เสียเปรียบย่อมเป็นลู่ชิง ทาสม้าอย่างเขาจะมีปัญญาทำให้ทหารเก่าถือดาบสามคนหายตัวไปได้อย่างไร?”
นายกองทหารจางพยักหน้าเล็กน้อย
ที่จริงก่อนมาถึง
เขาส่งคนไปดูบริเวณคอกม้าที่ลู่ชิงพักอยู่แล้ว
เมื่อคืนหิมะตกหนักอยู่ครึ่งค่อนคืน ร่องรอยหลายอย่างถูกกลบไป แต่จากสภาพที่ตรวจพบ ปากประตูคอกม้าสะอาดสะอ้าน ภายในห้องก็ไม่มีร่องรอยการต่อสู้หรือเลือดแม้แต่น้อย
ยิ่งเมื่อพิจารณาทาสม้าหนุ่มรูปร่างผอมบางผู้นี้
ก็ดูไม่เหมือนคนที่ล้มทหารเก่าสามคนลงได้โดยไร้สุ้มเสียงจริงๆ
นายกองทหารจางถอนสายตากลับ หันไปประสานมือคำนับหรงซั่ว
“ดูแล้วที่นี่ไม่มีสิ่งผิดปกติ ข้าน้อยจะพาคนไปตรวจค้นค่ายอื่นกับหลังเขา แล้วให้ทหารฝึกสุนัขนำสุนัขทหารออกมาดมกลิ่น”
หรงซั่วพยักหน้า ชี้ไปยังก้านหญ้าพิษในมือนายกองซุน แล้วกำชับเสียงขรึม
“พอดีเมื่อคืนมีคนปน【หญ้าจี้จี้พิษเมาม้า】ลงในอาหารม้าที่คอกตะวันตก เรื่องนี้เจ้ารับไปตรวจสอบให้ละเอียดด้วย ดูว่าใครในค่ายกำลังเล่นตุกติก”
“ขอรับ ข้าน้อยรับบัญชา”
นายกองทหารจางรับคำ แล้วนำทหารติดดาบจากกองสอบสวนทหารออกจากคอกตะวันตก
หรงซั่วสั่งให้ลู่ชิงดูแลม้าศึกทั้งคอกตะวันออกและตะวันตกให้ดี จากนั้นก็พาองครักษ์จากไป
เมื่อเหล่าขุนนางเดินห่างออกไปหมดแล้ว
ลู่ชิงยืดเอวขึ้น ปัดเกล็ดหิมะบนชายเสื้อ แล้วมองไปยังทิศทางที่กองสอบสวนทหารจากไปด้วยสายตาสงบนิ่ง
นายกองทหารจางให้คนนำสุนัขทหารออกมาค้นหาแล้ว
ดูท่าการฝังศพคงปิดบังได้อีกไม่นาน
ลู่ชิงคิดในใจเช่นนั้น
จากนั้นจึงละสายตา หันกายไปยังคอกตะวันออก
เมื่อไปถึงคอกตะวันออก เขาพบม้าศึก 66 ตัวที่บาดเจ็บจากการลาดตระเวนชายแดนเมื่อคราวก่อนยังนอนอยู่ที่นั่น
เพราะบิดาของพวกมันเสียชีวิต จึงไม่มีผู้ใดดูแลมาโดยตลอด
บาดแผลทั้งหมดล้วนเน่าเป็นหนองแล้ว
ลู่ชิงเรียกทาสม้าประจำคอกตะวันออก สวี่ต้าหนิว มาช่วยกันนั่งยองๆ อยู่ในคอกม้าบาดเจ็บ ใช้มีดเล็กเลาะเนื้อเน่า ระบายหนอง และพอกยาสมุนไพร รักษาทีละตัว นอกจากนี้ยังมีสุนัขทหารบาดเจ็บสองตัวจากแนวหน้าถูกขังอยู่ในกรงเหล็กมุมคอก เขาก็รักษาให้ไปพร้อมกัน
……
วุ่นวายอยู่ตลอดทั้งวัน
ในที่สุดก็รักษาม้าบาดเจ็บทั้ง 66 ตัวเรียบร้อย
ท้องฟ้ามืดสนิทอีกครั้ง
ลู่ชิงกลับคอกม้า กินอาหารค่ำที่ไป๋จื่อทำให้ อาบน้ำร้อน แล้วนอนบนเตียงดินกับไป๋จื่อ
ถึงกลางดึก
ด้านนอกมีเสียงคนเคาะไม้บอกยามเที่ยงคืนดังขึ้นตามเวลา
ตึง...
ยามจื่อมาถึง
ศิลาจารึกไร้อักษรในห้วงความคิดพลันร้อนขึ้น พื้นผิวสีเทาหม่นส่องประกายแสงสองสายพร้อมกัน หนึ่งขาวหนึ่งแดง
【สรุปผลประจำวัน: รักษาม้าบาดเจ็บ 66 ตัว ช่วยสุนัขทหาร 2 ตัว แต้มช่วยชีวิต +68 (69/100)】
【สังหารศัตรู 3 คน เปิดกรรมสังหาร】
【ได้รับ: กรรมสังหาร +3 ค่าประสบการณ์ทั่วไป +100 พลังบำเพ็ญ +100】
แผงสถานะปรากฏขึ้น
ชื่อ: ลู่ชิง
พลังบำเพ็ญ: กายสามัญ (459/1000)
อาชีพปัจจุบัน: ทาสม้า
วรยุทธ์: ขาทลายคม (ขั้นเริ่มต้น) (0/100)
ช่วยชีวิต: 69/100
กรรมสังหาร: 3/100
ค่าประสบการณ์: 100 แต้ม
ลู่ชิงมองแผงสถานะอยู่สองครั้ง ก่อนจะเข้าใจในทันที
พรสวรรค์พิเศษนี้มีสองด้าน คือชีวิตกับความตาย
การช่วยชีวิตมอบแก่ภายนอก สรรพวิชายุทธ์นับร้อย
กรรมสังหารมอบแก่ภายใน เพิ่มพลังบำเพ็ญและทะลวงขอบเขตวรยุทธ์
ทั้งสองด้านแห่งชีวิตและความตายจะสรุปผลพร้อมกันในยามจื่อ
ชีวิตและความตายเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน
……
ลู่ชิงขยับความคิด นำค่าประสบการณ์ 100 แต้มใส่ลงใน【ขาทลายคม】
ชั่วพริบตาถัดมา
กระแสพลังสายหนึ่งพลันผุดขึ้นจากกระดูกก้นกบ
ไหลลงตามเส้นลมปราณของต้นขา
เปรี๊ยะ
เปรี๊ยะ
เปรี๊ยะ
กระดูกขาทั้งสองข้างของลู่ชิงส่งเสียงดังเป็นชุดราวเมล็ดถั่วระเบิด
กล้ามเนื้อที่เคยลีบแห้งพลันพองขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหดกลับเข้าใต้ผิวหนัง แน่นแข็งราวเอ็นวัวเฒ่า
ความทรงจำเกี่ยวกับขาทลายคมมากมายนับไม่ถ้วนหลอมรวมเข้ามาในห้วงสมอง ยกขา บิดเอว ระเบิดพลัง กระทืบสังหาร...
หนึ่งปี
สามปี
……
สิบปี
……
ราวกับประสบการณ์ฝึกวรยุทธ์เพิ่มขึ้นสิบปีในชั่วพริบตา
ยามนี้【ขาทลายคม】บรรลุขั้นชำนาญเล็กน้อย
ความสามารถในการสังหารเพิ่มขึ้นอย่างมาก
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ลู่ชิงก็ยินดีอยู่ในใจ
ลู่ชิงสูดหายใจเข้าลึก ข่มไอร้อนที่พลุ่งพล่านขึ้นมาตรงลำคอ เปิดผ้าห่มเนื้อหยาบ แล้วลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา
ทันทีที่เท้าทั้งสองแตะพื้น
เขาก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่าง
เมื่อก่อนเวลาเดิน ฝ่าเท้าจะรู้สึกไร้เรี่ยวแรง
บัดนี้เมื่อเหยียบลงบนดินโคลน กลับมั่นคงดุจรากไม้ใหญ่หยั่งลึก น่าทึ่งยิ่งนัก
หากก่อนหน้านี้เขามีวิชาขาเช่นนี้ตอนเผชิญหน้ากับทหารนักเลงทั้งสาม ก็คงไม่จำเป็นต้องถูกฟันใต้ชายโครง
ลู่ชิงเดินไปด้านหลังคอกม้า
ด้วยประสบการณ์คราวก่อน
ครั้งนี้เขาไม่ได้เดินไปไกล เพียงฝึกอยู่ข้างคอกม้า ย่อตัวตั้งหลัก ยกขาเตะอากาศ ระบายพลังในร่างออกมา
แม้เขาพยายามทำเสียงให้เบาที่สุดแล้ว
แต่ก็ยังมีเสียงดังอยู่บ้าง
ไป๋จื่อตื่นขึ้น นางลุกขึ้นครึ่งตัว อาศัยแสงจันทร์มองลู่ชิงที่ฝึกขาอยู่ไกลออกไป ดวงตาทั้งคู่พร่าไหว
เมื่อลู่ชิงหยุดฝึก
ไป๋จื่อจึงหยิบผ้าเช็ดหน้า เช็ดหน้าผากของลู่ชิงเบาๆ “ท่านพี่ ดึกเพียงนี้แล้ว เหตุใดยังฝึกวรยุทธ์อยู่อีก?”
ลู่ชิงเอ่ยอย่างอ่อนโยน “ข้าปลุกเจ้าให้ตื่นหรือ?”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “อืม ข้าหลับไม่สนิทนัก”
ลู่ชิงกล่าว “คราวหน้าข้าจะไปฝึกไกลกว่านี้”
ไป๋จื่อว่า “ไม่ต้อง อยู่ตรงนี้ก็ดีแล้ว อยู่ใกล้ข้าหน่อย ข้าถึงจะรู้สึกปลอดภัยกว่า”
ลู่ชิงตอบ “ได้”
ในเวลานั้นเอง
ไป๋จื่อคล้ายฉุกคิดบางอย่างขึ้นมา แล้วเอ่ยถามเสียงแผ่ว
“ท่านพี่”
“กลางวันท่านทำงานในคอกม้า กลางคืนยังลุกขึ้นมาฝึกวรยุทธ์อีก เหตุใดจึงทุ่มเทถึงเพียงนี้?”
ลู่ชิงเดินไปนั่งลงริมเตียง เงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “เจ้าอยากฟังความจริง หรือคำโกหก?”
ไป๋จื่อครุ่นคิด “ข้าอยากฟังทั้งสองอย่าง”
ลู่ชิง “……”
อยากฟังทั้งสองอย่าง?
คำตอบเช่นนี้พบเห็นได้ไม่บ่อยจริงๆ
แต่
เมื่อไป๋จื่ออยากฟัง เขาก็จะกล่าว
ชะตาของทั้งสองผูกพันอยู่ด้วยกันแล้ว ไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง
“ความจริงก็คือ ข้าอยากลบทะเบียนทาส”
ไป๋จื่อได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า ไม่รู้สึกประหลาดใจ
การลบทะเบียนทาสเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งของสามีมาแต่เดิม
ไป๋จื่อถามอีกว่า “แล้วคำโกหกเล่า?”
ลู่ชิงตอบ “รีบลบทะเบียนทาสให้ได้ เพื่อให้เจ้าคลอดลูกตัวขาวอวบอ้วนให้ข้าสักคน”