ผู้บัญชาการหลูกำหมัดแน่น น้ำเสียงแฝงความตึงเครียด “ท่านหัวหน้าสวี มีข้อเรียกร้องอะไรก็บอกมาได้เลย พวกเราจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่”
“ข้อเรียกร้องของฉันง่ายมาก คือพาพวกเขาไปถึงจุดนัดพบให้เร็วที่สุด คิดว่าทางคุณคงรู้เรื่องสากานิรภัยแล้วเหมือนกัน”
เมื่อได้ยินสวีหลินพูดถึงสากานิรภัย ความตึงเครียดบนใบหน้าของผู้บัญชาการหลูก็คลายลงเล็กน้อย “พวกเราได้รับข่าวเรื่องสากานิรภัยแล้ว”
ผู้บัญชาการหลูลังเลอยู่ครู่หนึ่งเพื่อแสดงความเคารพ ก่อนจะถามต่อว่า “สากานิรภัยวิเศษขนาดนั้นจริงหรือ?”
“จริงสิ แต่ทำไม่ง่าย แถมวัสดุก็หายาก ครั้งนี้ฉันแทบขนสมบัติที่มีออกมาหมดแล้ว”
สวีหลินฉวยโอกาสเรียกความสงสาร จะปล่อยให้ผู้บัญชาการหลูเข้าใจผิดว่าสากานิรภัยหาง่ายไม่ได้เด็ดขาด
ของแบบนั้นถือว่าผิดธรรมดาเกินไปในโลกนี้ หากข่าวแพร่ออกไป ทุกฝ่ายย่อมแย่งกันช่วงชิง
ถ้าได้มาง่ายเกินไป คนพวกนั้นก็ไม่มีทางเห็นคุณค่า
ผู้บัญชาการหลูไม่ได้สงสัยคำพูดของสวีหลินแม้แต่น้อย เขาเองก็คิดว่ามันหายาก อีกทั้งยังรู้ว่าสวีหลินแลกวัสดุจากประเทศหลงกั๋วไปมากแค่ไหน
วัสดุเหล่านั้นถูกขนไปบ้านสี่สวนเป็นรถ ๆ ถ้าทำได้ง่าย สวีหลินจะไม่เอามาแลกเงินได้อย่างไร
พอนึกถึงสากานิรภัยที่สวีหลินนำออกมาใช้ครั้งนี้ ผู้บัญชาการหลูก็ปวดใจไม่น้อย ถ้าสากานิรภัยพวกนั้นใช้ได้ผลดีจริง เมื่อนำไปใช้ในภารกิจย่อมเกิดประโยชน์มหาศาล
ไม่ได้การ รอสวีหลินกลับประเทศเมื่อไร เขาต้องคุยกับเธอให้ละเอียด พยายามขอสิทธิ์จัดซื้อมาให้ได้