“หัวหน้าครับ ใจผมเต้นแรงมาก รู้สึกเหมือนกำลังจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ท่านช่วยสืบให้หน่อยได้ไหมครับว่าเบื้องบนมีความเคลื่อนไหวอะไรในมณฑลหนานหรือเปล่า”
โจวอี้ถงกุมหน้าอก ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นตระหนก ลางสังหรณ์ไม่ดียิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
“ไม่เห็นได้ยินว่ามีความเคลื่อนไหวอะไรเลย” หัวหน้าเก่าครุ่นคิดอยู่ปลายสายครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นกะทันหันว่า
“อี้ถง ช่วงนี้มีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นกับคนรอบตัวหรือคนในครอบครัวของคุณบ้างไหม”
กลัวว่าโจวอี้ถงจะไม่ใส่ใจ หัวหน้าเก่าจึงกำชับเพิ่มว่า “ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็ก ห้ามปิดบังฉันเด็ดขาด เข้าใจไหม”
“เข้าใจครับ เข้าใจครับ”
โจวอี้ถงเช็ดเหงื่อ แล้วนึกทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้อย่างละเอียด ถ้าจะพูดถึงเรื่องผิดปกติ การที่โจวเจี้ยนสงบาดเจ็บก็ต้องนับเป็นเรื่องหนึ่ง
คนที่กล้าทำร้ายลูกชายของโจวอี้ถงได้ ต้องเป็นคนหัวแข็ง ไม่กลัวเรื่องบานปลาย หรือไม่ก็มีเบื้องหลังแข็งแกร่ง
พอคิดถึงตรงนี้ โจวอี้ถงก็เล่าเรื่องที่โจวเจี้ยนสงถูกทำร้ายเมื่อคืนให้ฟังทุกอย่างโดยละเอียด ไม่กล้าปิดบังแม้แต่น้อย
“คุณบอกว่าคนที่ทำร้ายเขาเป็นเด็กสาวงั้นหรือ”
เสียงของหัวหน้าเก่าพลันสูงขึ้น แฝงแววซักถามอย่างเฉียบคม ทำเอาโจวอี้ถงสะดุ้ง ใจพลันกระตุกขึ้นมา
“ใช่ครับ คนที่ทำร้ายเจี้ยนสงเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง ภรรยาผมยังบอกด้วยว่าระหว่างทางไปเมืองลั่วเฉิง เธอเจอเด็กสาวอีกคนขับรถมุ่งหน้าไปทางเมืองหลวงมณฑล”
มือที่กำลังเช็ดเหงื่อของโจวอี้ถงชะงัก น้ำเสียงเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “หัวหน้าครับ เรื่องนี้คงไม่เกี่ยวกับเด็กสาวคนนั้นจริง ๆ ใช่ไหมครับ”