เพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น ผีร้ายจึงกลืนกินวิญญาณคนเป็นของสิ่งมีชีวิตอื่นอย่างไม่หยุดยั้ง เพื่อเพิ่มพูนพลังให้ตนเอง
เมื่อพลังเพิ่มขึ้น เธอก็เข้าใจวิธีบำเพ็ญเพียรได้ด้วยตนเองโดยไร้ผู้ชี้แนะ และเติบโตเป็นผีร้ายอย่างทุกวันนี้
เป้าหมายของผีร้ายมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือการแก้แค้น! เธอจะทำลายที่นี่ ฆ่าทุกคนที่นี่ให้หมด และชดใช้หนี้เลือดด้วยเลือด!
ไม่คิดว่าก่อนจะแก้แค้นได้ เธอจะเจอสวีหลินเสียก่อน ยิ่งไม่คิดว่าสวีหลินจะโหดร้ายถึงขั้นบังคับให้เธอเล่าเรื่องของตัวเอง
น่าโมโหจริง ๆ!
ถ้าไม่ใช่เพราะรู้ว่าปรมาจารย์ของประเทศหลงกั๋วล้วนเก่งกาจ ผีร้ายคงอยากสู้ตายกับสวีหลินไปแล้ว
สวีหลินฟังผีร้ายเล่าเรื่องของตัวเองไปพลาง คำนวณไปพลาง จากนั้นก็พบว่าช่วงครึ่งแรกของชีวิตผีร้ายราบรื่นอย่างยิ่ง
ตอนเด็กมีครอบครัวคอยเอาใจใส่ ตอนเรียนก็เป็นที่รักของครูและเพื่อน ๆ ทั้งที่ยังเรียนมหาวิทยาลัยไม่จบ เธอก็ได้รับทุนสนับสนุน จึงได้ไปเรียนต่อต่างประเทศอย่างราบรื่น
หลังจากไปเรียนต่อต่างประเทศ บรรดาอาจารย์ที่เธอพบเจอก็ดีกับเธอ ไม่ได้ปฏิบัติต่อเธออย่างไม่เป็นมิตรเพียงเพราะเธอเป็นคนเอเชีย
ตรงกันข้าม พวกเขายังช่วยเหลือเธออย่างมาก
แม้กระทั่งก่อนเรียนจบ เธอก็ได้รับคำเชิญจากองค์กรหลายแห่งแล้ว ขอแค่ผีร้ายยินดี เธอก็สามารถขอบัตรเขียวได้ทุกเมื่อ
น่าเสียดายที่ผีร้ายคิดถึงบ้านเกิดอยู่ตลอด จึงไม่ได้ตอบรับคำเชิญจากองค์กรไหนเลย
หากไม่ถูกเพลิงสวรรค์หมายหัวไว้เสียก่อน ไม่แน่ว่าผีร้ายอาจสร้างผลงานอันโดดเด่นในประเทศหลงกั๋วไปแล้ว
เฮ้อ น่าเสียดายจริง ๆ โชคชะตามักเล่นตลกกับคนเรา