ตี้อู่หมิงหลี่เปิดประตูรั้วออกมา ครั้นเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยวัยเยาว์ยืนอยู่ตรงหน้า และเห็นหีบสีดำสนิทสามใบวางอยู่ข้างเท้าของเธอ เขาก็เงียบงันไป
คนทั้งสองตระกูลที่เดินตามหลังตี้อู่ซิงไห่มาก็เงียบไปด้วย ความฝันราวกับกำลังจะกลายเป็นจริงต่อหน้าต่อตา
“สหาย คุณคือ...” ตี้อู่หมิงหลี่ถามทั้งน้ำตาคลอ เขาอยากได้ยินชื่อนั้น แต่ก็กลัวที่จะได้ยินชื่อนั้นเช่นกัน
“ฉันคือสวีหลิน”
คำพูดสั้น ๆ เพียงสี่คำบดขยี้ความหวังสุดท้ายในใจของพี่น้องทั้งสองจนแหลกสลาย
เป็นสวีหลินจริง ๆ และก็เป็นอย่างที่น้องสาวบอกไว้จริง ๆ สวีหลินมาส่งร่างของน้องสาวกับลูก ๆ กลับมา
คนในครอบครัวที่อยู่เบื้องหลังต่างสะดุ้งเฮือก มองสวีหลินราวกับเห็นผี คนที่ขี้ขลาดหน่อยเริ่มถอยกรูดแล้ว
ยังมีบางคนประนมมือ ขอให้พระพุทธเจ้าคุ้มครอง
ทั้งที่ตกลงกันไว้แล้วว่าจะไม่งมงาย แต่พอเกิดเรื่องขึ้นมากลับอดขอให้เทพยดาคุ้มครองไม่ได้
“คุณ...คุณคือสวีหลิน งั้น...งั้น...” สายตาของตี้อู่หมิงหลี่เลื่อนไปหยุดอยู่บนหีบสีดำทั้งสามใบ
“ก็อย่างที่คุณคิด” สวีหลินตอบ พลางชี้ไปยังหีบใบกลาง “ข้างในนั้นคือร่างของตี้อู่ชิงเสวี่ย
ส่วนสองใบนั้นเป็นร่างของลูก ๆ เธอ สำหรับร่างของสามีเธอ ฉันคิดว่าชิงเสวี่ยคงเล่าให้พวกคุณฟังแล้ว
ร่างของผู้ชายคนนั้นไม่คุ้มค่าที่จะย้ายกลับมา และชิงเสวี่ยก็ไม่อยากเกี่ยวข้องกับอีกฝ่ายอีกแล้ว”
ไม่ว่าสามีของตี้อู่ชิงเสวี่ยจะน่าสงสารหรือไร้เดียงสาแค่ไหน ความจริงก็คือเขาไม่ได้ต่อต้านตระกูล และไม่ได้ปกป้องภรรยากับลูกให้ดี
ถ้าอีกฝ่ายยอมทุ่มสุดตัวเพื่อต่อต้านตระกูล ก็ใช่ว่าจะพาภรรยากับลูกหนีรอดออกมาไม่ได้