ชายแว่นกันแดดกวาดสายตาคมกริบมองไปรอบ ๆ ก่อนจะหันไปถามพนักงานเสิร์ฟว่า
“เมื่อกี้พวกคุณบอกว่ามีเด็กสาวคนหนึ่งกินแล้วยังห่อกลับไปด้วย หมดเงินไปหลายสิบหยวน จริงหรือเปล่า?”
พนักงานเสิร์ฟคิดว่าอีกฝ่ายแค่สงสัย จึงไม่ได้ใส่ใจนัก ตอบไปตามสบายว่า “จริงค่ะ เด็กสาวคนนั้นสวยมากเลย”
พอได้ยินว่าเด็กสาวคนนั้นหน้าตาดี ทั้งยังกินเก่ง แถมยังห่อกลับ ชายแว่นกันแดดก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้ต้องมีปัญหาแน่
เขารีบซักถามอย่างละเอียดว่าเด็กสาวหน้าตาเป็นอย่างไร แล้วเดินไปทางไหน
ถ้าถามว่าหน้าตาเป็นอย่างไร พนักงานเสิร์ฟตั้งใจนึกอยู่ครู่ใหญ่ แต่ก็จำไม่ได้ รู้แค่ว่าอีกฝ่ายสวยมาก
โชคดีที่พนักงานเสิร์ฟยังจำได้ว่าเดินไปทางไหน เธอชี้ไปทางซ้ายมือแล้วบอกว่า “น่าจะเดินไปทางสวนสาธารณะค่ะ”
ชายแว่นกันแดดได้ข่าวก็รีบหันหลังจากไปทันที มุ่งตรงไปยังสวนสาธารณะ
โรงพยาบาลเมืองลั่วเฉิง ภรรยาใหญ่โจวถืออาหารเช้าเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย เห็นใบหน้าหม่นหมองของลูกชายแล้วก็ปวดใจไม่น้อย
หลังผ่าตัดเมื่อคืนก็ยืนยันได้แล้วว่าอวัยวะเพศของโจวเจี้ยนสงรักษาไว้ไม่ได้ เรื่องนี้ทำให้ในใจของโจวเจี้ยนสงเต็มไปด้วยความเดือดดาล
เขามองใครก็เห็นเป็นศัตรูไปหมด ถ้าสวีหลินอยู่ตรงหน้าโจวเจี้ยนสงตอนนี้ เขาคงพุ่งเข้าไปเอาชีวิตเธอแน่
พวกที่ติดตามโจวเจี้ยนสงก็ไม่มีใครได้ดีไปด้วย นอกจากคนที่ยังนอนอยู่โรงพยาบาลจนออกไปไหนไม่ได้ ที่เหลือล้วนถูกส่งไปทำงานกันหมด
ภรรยาใหญ่โจวสั่งให้พวกเขาต้องหาตัวคนทำร้ายให้เจอภายในหนึ่งวัน ถ้าหาไม่เจอ ก็เตรียมตัวเข้าคุกได้เลย
ภรรยาใหญ่โจวผู้เผด็จการก็เป็นแบบนี้แหละ ไร้เหตุผลเสียจริง