แท้จริงแล้ว นับตั้งแต่ผู้เฒ่าฉินล้มป่วย สุขภาพก็ทรุดโทรมลงทุกวัน ช่วงแรกเฉินหูแสดงท่าทีดีมาก คำพูดคำจาก็ไพเราะน่าฟัง
ครอบครัวพ่อฝ่ายฉินเข้าไปอยู่ในฟาร์มกันหมดแล้ว ต่อจากนี้คนที่พึ่งพาได้ก็มีเพียงเฉินหูกับฉินซิ่วเฟิน
ส่วนสวีหลินน่ะหรือ อีกฝ่ายไม่ยอมรับพวกเขาเสียด้วยซ้ำ ยิ่งไม่มีทางมาดูแลคนตระกูลฉิน
เฉินหูตบอกสาบานต่อฟ้าหลายครั้งว่าจะดูแลครอบครัวพ่อฝ่ายฉินให้ดี และจะดูแลฉินซิ่วเฟินกับลูก ๆ อย่างดี ผู้เฒ่าฉินจึงเริ่มใจอ่อน
แน่นอนว่า ถ้าอยากให้ครอบครัวพ่อฝ่ายฉินมีชีวิตที่ดี เฉินหูก็ต้องมีอำนาจ ทางที่ดีที่สุดคือมอบเส้นสายของตระกูลฉินให้เขา
มีเพียงเฉินหูที่ก้าวหน้าได้ดีเท่านั้น ถึงจะดูแลครอบครัวพ่อฝ่ายฉินได้ดียิ่งขึ้น
ตอนแรกผู้เฒ่าฉินแม้จะใจอ่อนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้รับปากอะไร ในใจเขารู้ดีว่าเฉินหูไม่น่าเชื่อถือและพึ่งพาไม่ได้
ผู้เฒ่าฉินยิ่งเข้าใจดีว่า ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ก็ยังข่มเฉินหูไว้ได้ แต่ถ้ามอบเส้นสายให้เฉินหูแล้ว จะยังข่มอีกฝ่ายได้อยู่หรือไม่ก็พูดยาก
แต่เฉินหูเล่นสกปรกเก่งเหลือเกิน เพื่อให้ได้เส้นสายของตระกูลฉินมา เขาติดสินบนเจ้าหน้าที่ในฟาร์ม ให้อีกฝ่ายกลั่นแกล้งครอบครัวพ่อฝ่ายฉินอย่างหนัก
ครอบครัวพ่อฝ่ายฉินไม่มีทางเลือก จึงได้แต่ขอความช่วยเหลือจากผู้เฒ่าฉิน จดหมายขอความช่วยเหลือที่เปื้อนเลือดและคราบน้ำตาเหล่านั้นบีบให้ผู้เฒ่าฉินต้องยอมประนีประนอม
ท้ายที่สุดผู้เฒ่าฉินก็ได้แต่เดิมพันกับเฉินหูอย่างจนใจ หวังว่าอีกฝ่ายจะยังมีความสำนึกอยู่บ้าง