เล่นเกมราชันหนึ่งชั่วโมงอย่างสะใจ
บัฟเพิ่มความเร็วมือกับแคปซูลเพิ่มความจำ ทำให้เฟิงฮ่าวได้แฟนคลับตัวน้อยมาเพิ่มอีกคน
เสี่ยวอวี่มองเขาด้วยความชื่นชม ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่
บนใบหน้าของเด็กชายมีรอยยิ้มสดใสที่หาได้ยาก เขาลืมความเจ็บปวดตามร่างกายไปจนหมด
ส่วนเฟิงฮ่าวที่ยังอยากเล่นต่อ พอเห็นแถบเวลาใหม่เหนือศีรษะตัวเอง ก็ได้แต่จำใจวางโทรศัพท์ลง
17:30-18:30 เรียนรู้และทำงานบ้าน (เด็กผู้ชายที่ทำงานบ้านเป็นนี่เซ็กซี่ที่สุดเลย!)
เฟิงฮ่าวรู้สึกว่าระบบกำลังหลอกเขาอยู่
แต่ระบบให้รางวัลอย่างรวดเร็ว ราวกับเล่นเกม แค่ลงมือทำงานนิดหน่อยก็ได้รางวัลแล้ว
ฟังดูเหมือนจะพอรับได้อยู่เหมือนกัน
เขาจึงบอกเสี่ยวอวี่ว่าควรพักผ่อนให้สมดุลกับการทำงาน
จังหวะนั้นเอง อาจารย์หลิวก็เข้ามาเตือน อยากให้ลูกชายพักสักหน่อย
พอได้ยินเฟิงฮ่าวพูดแบบนั้น หลิวชุนลี่ก็แปลกใจไปชั่วขณะ
ในบรรดานักเรียนในห้อง เธอจำหยางเหวินหมิงได้ค่อนข้างแม่น เพราะเป็นเด็กที่ดูเป็นผู้ใหญ่ พูดจาหวาน ส่วนอีกหลายคนเธอจำได้แค่ว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องของหยางเหวินหมิง
“อาจารย์ครับ ผมไปช่วยเตรียมของนะครับ” เฟิงฮ่าวเอ่ยขึ้น
คนอื่น ๆ ก็ร้องว่าจะช่วยเหมือนกัน แต่ห้องครัวเล็กเกินไป สุดท้ายเฟิงฮ่าวจึงเป็นคนแรกที่เบียดเข้าไปช่วย
คนที่พูดไม่เก่งมักจะมั่นใจขึ้นมากเวลามีงานให้ทำ
เฟิงฮ่าวช่วยงานได้คล่องแคล่ว ทั้งเก็บกวาด หั่นผัก และล้างผัก
“ดูไม่ออกเลยนะ เฟิงฮ่าว นายทำงานบ้านเป็นด้วย”
หลิวชุนลี่มองนักเรียนของตัวเองแล้วนึกถึงลูกชาย แม้อายุจะมากกว่าเสี่ยวอวี่เยอะ แต่เธอเคยเลี้ยงลูกชายมาก่อน เสี่ยวอวี่ทำอะไรค่อนข้างลวก ๆ
ไม่คิดเลยว่าหนุ่มตัวโตคนนี้จะทำงานคล่องขนาดนี้
“ตอนเด็ก ๆ พ่อแม่งานยุ่ง มื้อกลางวันผมเลยต้องจัดการเองบ่อย ๆ ก็เลยพอทำเป็นอยู่บ้างครับ” เฟิงฮ่าวตอบ
หลิวชุนลี่กำลังผัดกับข้าวอยู่ ข้าง ๆ มีหม้อต้มกระดูกเดือดปุด ๆ ฟองผุดขึ้นมา เธอหยิบทัพพีเตรียมช้อนฟองออก