บทที่ 23 สาบานเป็นพี่น้อง
ข้างกายเหยาอวี้เหมินมีชายสามคนเดินตามมา ทั้งสามสวมสูทและแว่นดำ ผมหวีเรียบกริบ ไม่มีเส้นไหนชี้ออกมา พวกเขาไม่พูดไม่จา ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
“อวิ๋นเฟิง นายมาที่นี่... นี่เพื่อนร่วมชั้นนายเหรอ” เหยาอวี้เหมินมองฉันด้วยแววตาลึกซึ้ง
ฉันพยายามขยิบตาส่งสัญญาณให้ผู้หญิงคนนี้อย่างสุดชีวิต
เธอยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “ไหน ๆ วันนี้ก็เจอกันที่นี่แล้ว อวิ๋นเฟิง มาทานข้าวกับพวกเราเถอะ ฉันมีเรื่องอยากคุยกับนายตามลำพัง”
พูดจบ เธอก็หยิบเสี่ยวหลิงทงแบบฝาพับที่พกติดตัวออกมาโทรศัพท์ “อืม ฉันเอง พี่ชายฉันน่ะ พวกเราคงไปถึงช้ากว่ากำหนดสักครึ่งชั่วโมง”
พอเสี่ยวหลิงทงปรากฏ คนในร้านอาหารหลายคนก็หันมามองทางนี้ รวมถึงหนุ่มผมเหลืองด้วย
สมัยนั้นใครซื้อของแบบนี้ได้ คนก็มองว่าเป็นคนมีเงิน ยิ่งข้างกายเหยาอวี้เหมินยังมีชายสวมสูทสามคนที่ดูเหมือนคนในวงการใต้ดินอีก หนุ่มผมเหลืองถึงกับกลืนน้ำลาย ไม่กล้ามาพูดจาหาเรื่องฉันอีก
“เพื่อนนายเรียกแล้ว ไปเถอะอวิ๋นเฟิง ไว้ค่อยเจอกัน” หลี่จิ้งดูออกว่าฉันคิดอะไรอยู่ เธอใจกว้างและปล่อยให้ฉันไป
ภัตตาคารสิงสิง ห้องส่วนตัวสุดหรูชั้นสอง
อาหารทยอยมาเสิร์ฟหลายอย่าง มีทั้งปลาและกุ้ง ล้วนเป็นอาหารจานใหญ่ราคาแพง
เหยาอวี้เหมินรินเหล้าให้ตัวเองหนึ่งแก้ว จิบไปอึกหนึ่งแล้วมองฉัน “อวิ๋นเฟิง ต่อจากนี้ทีมของพวกนายคิดจะทำอย่างไร”
ตะเกียบของฉันหยุดค้างกลางอากาศ ก่อนจะเหลือบมองชายสวมสูทสามคนข้าง ๆ อย่างระแวดระวัง
“ไม่เป็นไร พวกเดียวกัน” เหยาอวี้เหมินวางแก้วเหล้าลง
“พี่อวี้ พี่ใหญ่ไปทำงานแล้ว ป้าโถวบอกให้รีบถอนตัว ออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด” ฉันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง