ว่าแต่ชายหญิงสองคนนี้ ฝ่ายชายชื่อเหยาเหวินเช่อ ฝ่ายหญิงชื่อเหยาอวี้เหมิน
ซุนสามเล่าสถานการณ์ตอนนั้นให้พวกเขาฟัง หวังป้าโถวเองก็บอกความเห็นของตน
เหยาอวี้เหมินฟังจบก็ผงกศีรษะ "หวังป้าโถว ที่ท่านบอกไม่ผิดเลย ตรงกับที่เราคิดไว้ไม่ต่างกัน คนเป็น ๆ จะหายตัวไปดื้อ ๆ อย่างไรได้ เป็นไปได้สูงว่าตกลงไปที่ไหนสักแห่งข้างล่างนั่น"
หวังป้าโถวเอ่ยเสียงเครียด "แม่นางเหยา ท่านหมายความว่าใต้ห้องข้างตะวันตกยังมีพื้นที่อีกงั้นหรือ แล้วทำไมซานสามตอนอยู่บนพื้นก่อนหน้านี้ถึงไม่พบอะไรเลย"
เหยาอวี้เหมินส่ายหน้า "ไม่แน่เสมอไป หวังป้าโถว ท่านดูนี่"
เธอล้วงกระดาษกับปากกาออกมาจากตัว วาดรูปกากบาทลงบนกระดาษขาว
นางใช้นิ้วชี้ไปที่รูปกากบาทแล้วว่า "หวังป้าโถว นี่คือรูปแบบมาตรฐานของสุสานยุคซีโจว พวกท่านบอกว่านอกจากห้องข้างตะวันออกและตะวันตกแล้ว ทางเดินข้างหน้าก็ตัน ไม่พบห้องสุสานหลัก ใช่ไหม ดังนั้น นี่ก็ไม่ใช่รูปกากบาทแล้ว เป็นรูปตัว T ต่างหาก จริงหรือไม่"
หวังป้าโถวจ้องภาพร่างคร่าว ๆ บนกระดาษพลางใช้ความคิด "ท่านหมายความว่า... ด้านหน้าตรงนั้นมันยุบลงไปรึ แต่มันไม่ใช่แบบนั้นนะ ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วจะมองไม่เห็นได้อย่างไร"
หญิงสาวส่ายหน้า นางทำหน้าตายเยือกแล้วว่า "ป้าโถว ไม่ทราบว่าท่านเคยได้ยินเรื่องวิธีฝังศพแบบ 'วิญญาณใต้หล้า ฝังทูนลำไส้แพะ' นี้หรือไม่"
"ฝังทูนลำไส้แพะ!" ข้าอดร้องด้วยความตกใจไม่ได้ "เป็นไปได้อย่างไร! วิธีฝังป้องกันโจรสุสานแบบนี้ไม่ใช่เพิ่งเกิดในยุคราชวงศ์ฮั่นหรอกหรือ! นี่มันสุสานยุคซีโจวนะ!"