“ท่านอ๋องเยี่ยน องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“คาดว่าอีกไม่นาน ฝ่าบาทจะทรงแต่งตั้งอวิ๋นเหวิน หลานชายคนโต ให้เป็นซื่อซุน และมีรับสั่งให้เหล่าอ๋องชายแดนกลับไปประจำการยังที่ดินศักดินาของตน”
“ด้วยความสามารถของท่าน ใช้เวลาไม่กี่ปีก็รวบรวมกองทัพชายแดนทางเหนือกลับมาอยู่ในมือได้แล้ว”
“เมื่อฝ่าบาทประชวรหนัก ท่านก็ทรงนำทัพชายแดนเข้าเมืองหลวงเพื่อเข้าเฝ้า ถวายพระพร และทูลขอให้ฝ่าบาทแก้ไขราชโองการ แต่งตั้งท่านเป็นรัชทายาท!”
“เมื่อถึงเวลานั้น ท่านก็จะเป็นจักรพรรดิไท่จงแห่งราชวงศ์หมิง!”
ภายในคุกหลวงจิ่นอีเว่ยอันเงียบสงัดแห่งเมืองหนานจิง เฉาส่วงนอนเอกเขนกอยู่บนกองฟางระเกะระกะ สีหน้าคลุ้มคลั่งอยู่บ้าง ขณะกล่าวเย้ยหยันบุรุษร่างกำยำตรงมุมห้องขัง
แท้จริงแล้วเขาคือผู้ข้ามเวลามา หลังพลัดตกน้ำโดยอุบัติเหตุ วิญญาณก็ข้ามผ่านกาลเวลาหลายร้อยปีมายังรัชศกหงอู่ ทั้งยังกลายเป็นเพื่อนร่วมห้องขังกับ “อ๋องเยี่ยน” จูตี้ตรงหน้า
เมื่อได้ยินเสียงตวาดกึกก้องราวสายฟ้าข้างหู อีกฟากของห้องขัง ในห้องพิเศษที่องครักษ์จิ่นอีเว่ยใช้ “ดักฟัง” หลานอวี้ กั๋วกงแห่งเหลียงผู้มีผลงานการศึกเกรียงไกร พลันทรุดเข่าลงกับพื้น ใบหน้าดำคล้ำเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“ฝ่าบาท นี่เป็นถ้อยคำคิดกบฏพ่ะย่ะค่ะ!”
“กระหม่อมขอพระราชทานอนุญาตให้ประหารคนผู้นี้ทันทีพ่ะย่ะค่ะ!”
หลานอวี้ไม่คาดคิดเลยว่า บนโลกนี้จะมีคนใจกล้าถึงขั้นยุยงเชื้อพระวงศ์และอ๋องผู้ครองศักดินาให้ชิงบัลลังก์จริง ๆ!
คนผู้นี้เป็นพวกตกค้างของหูเหวยยง หรือเป็นพรรคพวกของหลี่ซ่านฉางกันแน่?!
“ช้าก่อน”
แม้จิตสังหารและโทสะในใจจะพุ่งสูงถึงขีดสุด จูหยวนจางก็ยังยกมือห้ามหลานอวี้ กั๋วกงแห่งเหลียงที่กำลังจะลงมือ ก่อนขยับริมฝีปากออกคำสั่ง
หลายวันก่อน จูเปียว โอรสองค์โตโดยชอบธรรมที่เขาเลี้ยงดูมาแต่เล็กให้เป็น “ผู้สืบทอด” ได้สิ้นพระชนม์อย่างน่าเศร้า เหล่าอ๋องต่างเดินทางเข้าเมืองหลวงมาร่วมไว้อาลัย ในพิธีหน้าพระศพ อ๋องเยี่ยนจูตี้เป็นลมหมดสติและแสดงกิริยาไม่สำรวม เขาจึงมีรับสั่งให้ลงโทษด้วยไม้เรียว 40 ที แล้วส่งเข้าคุกหลวง
เดิมทีวันนี้เขามาที่นี่เพราะหลังสงบสติอารมณ์ได้แล้ว จึงคิดมาเยี่ยมบุตรคนที่สี่ ทว่าไม่คาดว่าจะได้ยินถ้อยคำชวนตระหนกเช่นนี้
ในฐานะจักรพรรดิผู้เคยเป็นขอทานในยุคกลียุค เขามีข้อเรียกร้องต่อผู้สืบทอดคนต่อไปแทบจะเข้มงวดถึงขั้นจู้จี้ ทั้งยังทุ่มเทใจและแรงกายไปกับจูเปียว โอรสองค์โตอย่างนับไม่ถ้วน
น่าเสียดายที่จูเปียว โอรสคนโตผู้เป็นความหวังของเขามีชะตาสั้น สิ้นพระชนม์ด้วยพระอาการประชวรเมื่อหลายวันก่อน ทำให้ “รากฐานของแผ่นดิน” แห่งจักรวรรดิหมิงสั่นคลอนอย่างรุนแรง
บัดนี้เขาจำต้องคิดทบทวนใหม่ และเลือก “ผู้สืบทอด” คนใหม่มาสืบราชบัลลังก์และผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้
ช่างประจวบเหมาะนัก หลังจากไตร่ตรองอยู่หลายวัน องค์ชายอวิ๋นเหวิน หลานชายคนโต ก็เป็น “ผู้สืบทอด” ที่เขาหมายตาไว้ในขณะนี้จริง ทว่าเขายังไม่เคยแพร่งพรายเรื่องนี้แก่ผู้ใด
คนผู้นี้รู้ได้อย่างไร? แล้วบุตรคนที่สี่ซึ่งสร้างผลงานทางทหารโดดเด่นขึ้นทุกปีคิดเช่นไรอยู่ในใจ?
เมื่อเห็นสีหน้าหนักอึ้งของจักรพรรดิหงอู่ข้างกาย หลานอวี้ กั๋วกงแห่งเหลียงก็ใจหายวาบ ความเย็นเยียบสายหนึ่งพลันแล่นไปทั่วร่าง
หรือว่าคนในห้องขังจะพูดถูกจริง ๆ? ฝ่าบาททรงตั้งพระทัยจะสืบทอดบัลลังก์ให้องค์ชายอวิ๋นเหวินหรือ?
ในห้องขัง อ๋องเยี่ยนจูตี้ผู้สงบนิ่งดุจสายน้ำมาโดยตลอดได้ยินเสียงเย้ยหยันข้างหู ใบหน้าหล่อเหลาพลันเผยความลนลานเป็นครั้งแรก ร่างกำยำสั่นไหวเล็กน้อย ทว่าไม่นานก็กลับเป็นปกติ
“ท่านเฉาล้อเล่นแล้ว!”
“ฝ่าบาททรงเป็นทั้งประมุขและพระบิดาของข้า นอกจากปรารถนาให้พระวรกายของเสด็จพ่อแข็งแรงสมบูรณ์แล้ว ข้าก็มิกล้ามีความคิดเพ้อฝันอื่นแม้แต่น้อย”
“จูตี้มิใช่ขุนนางทรยศอกตัญญู คิดชิงบัลลังก์!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าซีดขาวของหลานอวี้ กั๋วกงแห่งเหลียงก็มีสีเลือดกลับคืนมาบ้าง ทว่าสายตาเหลือบเห็นว่าพระพักตร์ของจักรพรรดิหงอู่จูหยวนจางยังคงมืดครึ้ม จนไม่มีผู้ใดล่วงรู้ความคิด
“เหลวไหล!” บุรุษที่อยู่ในมุมมืดของห้องขังมานานพลันลุกขึ้น ราวกับไม่อาจทนเห็นอีกฝ่ายไม่เอาไหน สีหน้าคลุ้มคลั่งพลางคำรามว่า “นับแต่โบราณมา หากกล่าวถึงผู้ได้แผ่นดินมาอย่างชอบธรรมที่สุด ก็ไม่มีผู้ใดเทียบพระบิดาของท่านได้!”
“ท่านอ๋องเยี่ยน ท่านยังไม่มีคุณสมบัติพอจะชิงบัลลังก์!”
เสียงคำรามกึกก้องราวสายฟ้าพลันดังสนั่นในห้องขัง เฉาส่วงผู้ได้รับการขนานนามว่า “ท่านเฉา” โดยอ๋องเยี่ยนจูตี้หน้าแดงก่ำ ไม่แยแสฐานะเชื้อพระวงศ์ของจูตี้ตรงหน้าแม้แต่น้อย ทั้งยังแสดงความเทิดทูนต่อจักรพรรดิองค์ปัจจุบันอย่างไม่ปิดบัง
“จักรพรรดิองค์ปัจจุบันทรงบารมีแผ่ไพศาล ขับไล่เผ่าต๋าต๋า ฟื้นฟูแผ่นดินของชาวฮั่น นับเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่เหนือกาลเวลาอย่างแท้จริง”
“แม้จะมองย้อนประวัติศาสตร์ ก็มีเพียงจักรพรรดิฉินกับจักรพรรดิฮั่น องค์จักรพรรดิถังกับปฐมกษัตริย์ซ่งเพียงไม่กี่พระองค์เท่านั้นที่คู่ควรจะนำมาเทียบเคียงกับจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน”
เสียงคำรามห้าวดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องขัง ทว่าสีพระพักตร์ของจักรพรรดิหงอู่จูหยวนจางกลับดีขึ้นไม่น้อย หลานอวี้ กั๋วกงแห่งเหลียงเองก็พยักหน้าเห็นพ้องเต็มใบหน้า
ต่างจากจักรพรรดิผู้สถาปนาราชวงศ์ในประวัติศาสตร์ที่อาศัยบารมีบรรพชนจึงยกทัพก่อกบฏได้ แต่ในวัยเยาว์จูหยวนจางเป็นเพียงขอทานที่ยังชีพด้วยการขอทาน บัดนี้กลับได้ขึ้นครองบัลลังก์สูงสุด
เรื่องราวขมขื่นระหว่างทางมีมากมายเพียงใด มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด
คนในห้องขังยกเขาไปเทียบเคียงกับจักรพรรดิฉินและฮั่น องค์จักรพรรดิถังกับปฐมกษัตริย์ซ่ง ทำให้เขาพึงพอใจอยู่ไม่น้อย
ตระกูลซือหม่าแห่งราชวงศ์จิ้นที่อพยพขุนนางและชนชั้นสูงลงใต้ กับจักรพรรดิราชวงศ์สุยที่สิ้นราชวงศ์ในชั่วสองรัชกาล จะเทียบเคียงกับเขาได้อย่างไร!
แต่เหตุใดคนผู้นี้จึงยุยงบุตรคนที่สี่ให้คิดทำเรื่องบังอาจเช่นนี้?!
ชั่วขณะหนึ่ง แม้แต่จักรพรรดิหงอู่จูหยวนจางผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาตลอดชีวิตและเห็นโลกมามาก ก็ยังอดลังเลไม่ได้
ขณะที่จูหยวนจางมีสีหน้าครุ่นคิดไม่แน่ชัด เสียงเฉาส่วงที่กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก็ดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง “ข้าบอกแล้วว่าให้รอจนฝ่าบาทประชวรหนัก แล้วค่อยนำทัพเข้าเมืองหลวงเพื่อเข้าเฝ้า”
“การกระทำเช่นนี้มิใช่การชิงบัลลังก์ แต่เป็นการกอบกู้ราชวงศ์หมิง!”
หลังถอนหายใจเบา ๆ อย่างจนใจ เฉาส่วงก็พิงกำแพงเย็นชื้น สายตาซับซ้อนจับจ้องอ๋องเยี่ยนตรงหน้าซึ่งกำลังดิ้นรนต่อสู้กับความคิดของตนเอง
ใจหายวาบ
หลานอวี้ผู้เด็ดขาดสังหารแห่งสองแคว้นราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง เกือบทรุดลงกับพื้น รู้สึกราวกับหัวใจหยุดเต้น เหงื่อเย็นซึมชุ่มทั่วร่างในพริบตา
ช่างเป็นคำพูดที่ว่าให้รอจนฝ่าบาทประชวรหนัก แล้วค่อยนำทัพเข้าเมืองหลวงเพื่อเข้าเฝ้า
แม้การกระทำนี้จะไม่มีชื่อว่า “กบฏ” แต่เนื้อแท้กลับเป็น “กบฏ” ชัด ๆ!
คนในห้องขังมิใช่แค่ไปกระโดดโลดเต้นบนหลุมศพแล้ว แต่กำลังเล่นเกมทำลายล้างเก้าชั่วโคตรอยู่ชัด ๆ!
“ท่านเฉา ข้ายังคงยืนยันคำเดิม ฟ้าผ่าฟ้าฝนล้วนเป็นพระกรุณาจากประมุข”
“จูตี้มิใช่ขุนนางทรยศที่ไร้หัวใจ ไม่นึกถึงประมุขและบิดา”
ผ่านไปหลายอึดใจ จูตี้ค่อย ๆ ขจัดความลังเลบนใบหน้าออก ราวกับกำลังปลอบใจตนเอง จึงเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ล้อกันเล่นหรือ? ช่วงหลายปีมานี้แม้เขาจะสร้างผลงานทางทหารโดดเด่น แต่เหนือหัวเขายังมีพี่รอง อ๋องฉินจูซวง และพี่สาม อ๋องจิ้นจูกัง ซึ่งยังมีชีวิตอยู่
ต่อให้กล่าวถึงเรื่อง “กอบกู้ราชวงศ์หมิง” ก็ยังไม่ถึงคราวที่ “บุตรคนที่สี่” อย่างเขาจะออกหน้า
ยิ่งไปกว่านั้น อวิ๋นเหวิน หลานชายคนโตมีชื่อเสียงเรื่องเมตตากตัญญู ต่อให้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ ก็ควรปฏิบัติต่อพวกอาผู้เป็นอ๋องอย่างดี
ผลลัพธ์เลวร้ายที่สุดก็แค่ถูกริบอำนาจทหารบางส่วนจากมือ “อ๋องผู้ครองศักดินา” อย่างพวกเขา หรือจักรพรรดิองค์ใหม่จะริบชีวิตเขาไปด้วย?
ราวกับคาดเดาความคิดในใจของอ๋องเยี่ยนจูตี้ได้ น้ำเสียงเคร่งขรึมของเฉาส่วงพลันดังสนั่นในห้องขัง ภายใต้สายตาที่ไม่อยากเชื่อของอีกฝ่าย
“โง่เขลา!”
“จักรพรรดิองค์ใหม่สายตาคับแคบ รอบกายมีแต่บัณฑิตคร่ำครึไร้ความสามารถ ความสามารถในการปกครองแผ่นดินยังเทียบพระบิดาและพระอัยกาไม่ได้แม้แต่หนึ่งในหมื่น”
“หากจักรพรรดิองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ เพื่อเสริมสร้างบารมีของตน ย่อมต้องเริ่มริบอำนาจจากเหล่าอ๋อง”
“ขอถามท่านอ๋องเยี่ยน หากจักรพรรดิองค์ใหม่คิดริบชีวิตท่าน ท่านจะก่อกบฏหรือไม่?!”
แม้อ๋องเยี่ยนตรงหน้าจะเป็นจักรพรรดิหย่งเล่อ ผู้เดียวในประวัติศาสตร์ที่ได้รับการสถาปนาเป็น “จักรพรรดิ” หลังทำศึกจนถึงหลางจวี๋ว์ซวี แต่บนใบหน้าเฉาส่วงกลับไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงแววผิดหวังราวกับอีกฝ่ายไม่เอาไหน
ใกล้ตายอยู่รอมร่อแล้ว ยังปากแข็งอีก
ครืน!
ราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ แม้จักรพรรดิหงอู่ผู้ไม่เคยเสียอาการเกินควร แม้ได้เห็นจูเปียว “โอรสองค์โตโดยชอบธรรม” สิ้นใจต่อหน้าต่อตา บัดนี้กลับเข่าอ่อน เกือบล้มลงกับพื้น
ในราชวงศ์หาได้มีความผูกพันฉันญาติไม่
นับแต่โบราณมา พี่น้องร่วมสายเลือดเข่นฆ่ากันเพื่อชิงอำนาจ เกิดขึ้นให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง แต่สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดกลับเป็นสายใยสายเลือด
โศกนาฏกรรมระหว่างสายเลือดที่ผู้คนได้ยินแล้วหวาดผวา กำลังจะเกิดขึ้นในราชวงศ์หมิงของเขาด้วยหรือ?