หลินซินเยว่กระตุกมุมปากอย่างอดไม่ได้ หมอนี่เป็นพวกบ้าเงินชัด ๆ
เธออดไม่ได้ จึงหยิกแขนซูเฉินไปทีหนึ่ง
หญิงชรามองภาพตรงหน้าจนอ้าปากค้าง สีหน้าเขียวคล้ำ
“คุณปู่กำลังอยู่ในขั้นวิกฤต พวกเธอยังมีอารมณ์มาหยอกล้อกันตรงนี้อีกหรือ? หรือเธอเฝ้ารอให้คุณปู่ตายอยู่แล้ว?”
หลินเฮ่าตงเห็นจังหวะเหมาะ ก็รีบเข้าไปประคองหญิงชรา
“คุณย่า อย่าโมโหจนเสียสุขภาพนะครับ”
พูดจบก็หันไปมองหลินซินเยว่
“พี่ รีบขอโทษคุณย่าเถอะ พี่ทำเกินไปจริง ๆ”
หญิงชราเดือดดาลขึ้นมาทันที เอ่ยชมหลินเฮ่าตงว่าเป็นเด็กดี พร้อมกับด่าหลินซินเยว่เนรคุณ
“ฉันขอแจ้งให้เธอรู้ไว้ ตอนนี้เธอหมดสิทธิ์เป็นผู้สืบทอดแล้ว!”
“ข้อหาหนักหนาเชียวนะ ตกลงใครกันแน่ที่เฝ้ารอให้คุณปู่หลินตาย?”
ซูเฉินแค่นเสียงเย็นชา ก่อนเดินไปข้างเตียง
“ใครบอกว่าคุณปู่อยู่ในขั้นวิกฤต?” ซูเฉินมองทุกคนด้วยสายตาเย็นชา
“เธอหมายความว่ายังไง?” หญิงชราถามเสียงเย็น
“หมายความว่าคุณปู่หลินไม่ได้ป่วยเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้สารเลวใจคอโหดเหี้ยมคนไหนสาปแช่งเขา”
ซูเฉินเหลือบมองหลินเฮ่าตง อีกฝ่ายหลบสายตาแวบหนึ่ง ก่อนรีบเบือนหน้าหนี
พอซูเฉินพูดจบ หลินซินเยว่กับหญิงชราต่างก็มีสีหน้าตื่นตะลึง ส่วนหลินเฮ่าตงยิ่งลนลานกว่าเดิม
“พูดเหลวไหล!”
“ผู้เชี่ยวชาญหลายคนทั้งในและต่างประเทศต่างก็จนปัญญากับอาการป่วยของคุณปู่ แล้วยังจะบอกว่าเขาไม่ได้ป่วยอีกหรือ? ถ้าไม่ป่วย แล้วทำไมถึงยังไม่ฟื้น?”