โจวเปิ่นเฉวียนไม่เคยตระหนี่เรื่องกินอยู่ จึงไม่เข้าใจความขี้เหนียวของฟ่านต้าเฉิง และคิดว่าหากต้องใช้ชีวิตแบบนั้น จะมีความสุขอะไร
เขาเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า “ชุนเหลียนแต่งเข้าไปแล้วคงหวังจะสุขสบายได้ยาก ต่อให้เงินในบ้านเขากองสูงเป็นภูเขา ก็ยังไม่ยอมควักออกมาเพิ่มสักอีแปะ”
อีกอย่าง เขาไม่ค่อยชอบฟ่านต้าเฉิงนัก ขี้เหนียวก็เรื่องหนึ่ง แต่นิสัยยังไม่น่าคบ เจ้าเล่ห์คิดคำนวณมากเกินไป
จ้าวซู่เฟินยิ่งฟังยิ่งเป็นห่วงชุนเหลียน ทว่าเรื่องนี้ใกล้จะกลายเป็นเรื่องที่แก้ไขไม่ได้แล้ว นางเองก็ทำอะไรไม่ได้
โจวเปิ่นเฉวียนจึงปลอบใจว่า “แม่แท้ ๆ บังคับให้แต่ง เจ้าที่เป็นอาสะใภ้ก็พูดอะไรไม่ได้ ทำได้แค่คอยช่วยดูแลนางให้มากหน่อยในวันหน้า
“ยังดีที่เจ้าหนุ่มฉางอี้ไม่เลว ขยันขันแข็ง นิสัยก็ไม่เหมือนพ่อ
“อดทนไปก่อน อดทนสักสิบกว่าปี พอพ่อเขาแก่ลง เรื่องบางอย่างก็ใช่ว่าจะตัดสินใจเองได้ทั้งหมด”
สิบกว่าปี ไม่ใช่ช่วงเวลาที่จะอดทนผ่านไปได้ง่าย ๆ
จ้าวซู่เฟินนึกถึงตอนที่นางแตกหักกับแม่เฒ่าเจิ้ง หลังจากนั้นก็ไม่อยากอยู่บ้านหลังนั้นต่อแม้แต่วันเดียว
ชุนเหลียนนิสัยดี บางทีนางอาจอดทนได้ แต่การเป็นคนใจดีเกินไปก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสมอไป
โจวเปิ่นเฉวียนดับตะเกียง โอบนางลงนอน แล้วขยับเข้ามาใกล้หมายจะร่วมรัก จ้าวซู่เฟินจึงไม่มีแก่ใจคิดอะไรต่อ
อวิ๋นซีตระหนักดีว่าเงินทองสำคัญเพียงใด แต่ก็จนปัญญาจะหาวิธีหาเงินได้ จึงได้แต่ตั้งใจฝึกเย็บปักอย่างหนัก
รุ่ยเซียงเดิมทีเป็นคนอยู่นิ่งไม่ค่อยได้ ปักผ้าไปได้ไม่นานก็มักชวนกันเล่นซน แต่เมื่อเห็นอวิ๋นซีตั้งใจปักผ้า นางก็พลอยสงบใจลงและตั้งใจทำตาม