พอหิ้วเนื้อกลับไป ซุนซื่อก็เข้าใจว่าเป็นจ้าวซู่เฟินซื้อมา จึงตำหนิที่นางใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย
“บอกแล้วว่าอย่าซื้อของเข้าบ้านอีก ก็ไม่ยอมฟัง คราวก่อนซื้อผ้า คราวนี้ซื้อเนื้อ เงินติดตัวที่มีอยู่นิดหน่อยคงใช้จนหมดพอดี”
ระหว่างพูด นางก็หันไปมองจางซิ่วอิงอย่างตำหนิ “พี่ก็ไม่ห้ามนางหน่อย”
แม้จะถูกเข้าใจผิด จางซิ่วอิงก็ไม่โกรธ เพียงอธิบายอย่างใจเย็นว่า “ไม่ใช่ซู่เฟินจ่ายเงินหรอกพี่น้องตระกูลโจวเป็นคนให้มา บอกว่าเห็นพวกเราเดินทางลำบาก”
ซุนซื่อประหลาดใจมาก ไม่เข้าใจว่าพวกเขาหมายความว่าอย่างไร
หวังชุ่ยหงยังไม่ทันได้ถามอะไร ก็รีบเข้ามาหาพลางยิ้มหน้าบาน “นี่เขาถูกใจซู่เฟินของเราแล้วใช่ไหม เมื่อไหร่จะมาสู่ขอเสียที?”
ซุนซื่อปรายตามองนาง “รีบร้อนขนาดนี้ อยากให้นางออกเรือนเสียเดี๋ยวนี้เลยหรือไง”
หวังชุ่ยหงไม่กล้ายอมรับ รีบแก้ตัวแทนตัวเอง “ฉันก็แค่ดีใจแทนซู่เฟิน บ้านเขาดีขนาดนี้ เจอกันครั้งแรกก็เอาเนื้อมาให้ แสดงว่าจริงใจและให้ความสำคัญกับนางนะ”
ซุนซื่อไม่มีอารมณ์จะใส่ใจนาง จึงถามจางซิ่วอิงเรื่องการดูตัว “ฝ่ายชายเป็นอย่างไรบ้าง? เด็ก ๆ ได้เจอกันหรือยัง? ทางนั้นว่าอย่างไร?”
จางซิ่วอิงตอบทีละข้อ “เขาดูสุขุม นิสัยก็ดี เข้ากับซู่เฟินได้ดีเลย
ลูกชายคนโตออกไปทำงาน เลยได้เจอแค่ลูกสาวตัวเล็กสองคน ดูรู้ความและมีกิริยามารยาท ไม่ซุกซน
ทางนั้นบอกว่าจะรอฟังคำตอบ ซู่เฟินไม่รู้ว่าเด็ก ๆ คิดอย่างไร เลยอยากได้คำตอบที่แน่นอนก่อน”
เรื่องนี้ยากตรงที่เด็ก ๆ ซุนซื่อจึงไม่กล้าดีใจเร็วเกินไป ทั้งยังกำชับหวังชุ่ยหงห้ามเอาไปพูดข้างนอกส่งเดช จากนั้นก็กลับเข้าห้อง