ตอนกลับถึงบ้าน รุ่ยเซียงกับคนอื่น ๆ ยังไม่กลับมา
เห็นว่าค่ำมากแล้ว สองแม่ลูกจึงเริ่มเตรียมอาหารมื้อเย็น เนื้อที่เหลือจากการส่งของขวัญปีใหม่ยังมีอยู่บ้าง จึงนำไปตุ๋นกับหัวไชเท้า
เพราะโจวเซิ่งชอบกินเผ็ด นางจึงตักแบ่งออกมาส่วนหนึ่งแล้วใส่พริกแห้งลงไปเป็นพิเศษ
ผัดผักกาดขาวยังไม่ทันลงกระทะ พี่น้องทั้งสามก็กลับมา
รุ่ยเซียงทำหน้าบึ้ง ดูไม่พอใจอย่างยิ่ง
จ้าวซู่เฟินรีบถามว่าเกิดอะไรขึ้น
รุ่ยเซียงไม่ตอบ โจวเซิ่งเกาหัวแล้วเล่าตามตรงว่า “น้าสะใภ้รองพูดเรื่องที่นางไม่ชอบฟังน่ะขอรับ”
ไม่รู้ว่านางพูดอะไร แต่จ้าวซู่เฟินรู้สึกว่าเรื่องนั้นเกี่ยวกับตนเอง พอเป็นเช่นนี้จึงไม่สะดวกจะถามต่อ และยิ่งไม่รู้จะปลอบใจอย่างไร
ในขณะที่กำลังไม่รู้ว่าจะวางท่าทีอย่างไร อวิ๋นซีก็เอ่ยขึ้นว่า “บังเอิญจริง วันนี้ข้าก็โดนน้าสะใภ้รองทำให้โมโหเหมือนกัน พวกเราพี่น้องนี่ช่างร่วมทุกข์ร่วมสุขกันจริง ๆ”
รุ่ยเซียงเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย “นางพูดอะไรกับเจ้าหรือ?”
“ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังคนเดียว” อวิ๋นซีพูดพลางฉวยโอกาสดึงนางเข้าห้อง
พอเข้าไปในห้อง อวิ๋นซีแสร้งทำท่าขุ่นเคือง ก่อนจะเล่าเรื่องให้ฟังจริง ๆ
นางคิดว่าอย่างไรเสียวันหน้ารุ่ยเซียงก็คงรู้ จึงตัดสินใจไม่ปิดบัง
“นางอยากให้แม่ช่วยหาคู่ให้ลูกพี่ลูกน้อง เรื่องนี้ก็ยังพอว่า แต่นางกลับทำราวกับเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว
รู้หรือไม่ ตอนนั้นข้ากับแม่ไปอาศัยอยู่บ้านยาย นางไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด...”
รุ่ยเซียงพยักหน้าเข้าใจ แล้วพูดว่า “มิน่าวันนั้นข้าถึงเห็นว่านางเอาอกเอาใจเกินเหตุ รู้สึกว่ามันดูไม่จริงใจ ที่แท้ก็มีจุดประสงค์นี่เอง”