ช็อก! ฉันเล่นโลกบันทึกโจรกรรมจนกลายเป็นสมรภูมิรักเกมจีบหนุ่ม

ตอนที่ 4 ช็อก! ฉันเล่นบันทึกโจรกรรมสุสานจนกลายเป็นสนามรักอสูร

8 นาที· 1.9K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ประการแรก หวังเสี่ยวเจี๋ยขอชี้แจงว่าเธอบรรลุนิติภาวะมานานแล้ว ประการที่สอง เธอก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันนะ!

เฮยเสียจื่อน่าตายนัก ตื่นมาแต่เช้าก็ยังกอดเธอไว้ หวังเสี่ยวเจี๋ยตื่นแล้วก็ไม่กล้าขยับ ได้แต่ท่องค่านิยมหลักของสังคมนิยมในใจ ก่อนจะหลับต่อไปอีกรอบทั้งอย่างนั้น

พอตื่นจากงีบอีกรอบ อุณหภูมิข้างหมอนก็เย็นลงแล้ว

เฮยเสียจื่ออาบน้ำเสร็จ ปลายผมยังหยดน้ำอยู่ด้วยซ้ำ ชายคนนี้สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อบางตั้งแต่เช้าตรู่ แว่นกันแดดวางอยู่บนใบหน้าอย่างมั่นคง ราวกับเป็นเครื่องหมายประจำตัว

พอเห็นหวังเสี่ยวเจี๋ยลุกขึ้น เฮยเสียจื่อก็เผยรอยยิ้มมาตรฐาน «เช้านี้อยากกินอะไร?»

น้ำเสียงนั้นเหมือนท่าทางที่พ่อของหวังเสี่ยวเจี๋ยใช้กล่อมให้เธอกินข้าวทุกเช้าไม่มีผิด

เด็กที่เติบโตมาในครอบครัวมีความสุข มักจะได้ใจเมื่ออีกฝ่ายจงใจตามใจ

หวังเสี่ยวเจี๋ยขอน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ แบบที่ทำสดใหม่ เฮยเสียจื่อจึงออกไปซื้อ ก่อนออกจากบ้านยังล็อกประตูใหญ่ให้เด็กน้อยเรียบร้อย

หลังจากหวังเสี่ยวเจี๋ยล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ท้องก็ร้องจ๊อก ๆ พอดี เฮยเสียจื่อถึงหิ้วน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋กลับมา ในกระเป๋าเสื้อพองตุง ไม่รู้ยัดอะไรไว้

เด็กสาวกินมื้อเช้าอย่างเงียบ ๆ จนเสร็จ แล้วรู้หน้าที่ไปเก็บโต๊ะ เฮยเสียจื่อพอใจมาก

ดังนั้นหวังเสี่ยวเจี๋ยจึงได้โทรศัพท์เครื่องใหม่มาเครื่องหนึ่ง

«พี่เสียจื่อถามพนักงานขายอยู่นานเลยนะ ลองดูว่าชอบไหม เดี๋ยวพี่ใส่ซิมให้ มีธุระหรือไม่มีธุระก็ส่งข้อความหรือโทรหาคนโดดเดี่ยวอย่างพี่บ้าง»

โทรศัพท์ที่เฮยเสียจื่อซื้อให้หวังเสี่ยวเจี๋ยเป็นโทรศัพท์ฝาพับสีชมพู แบบที่คนส่วนใหญ่มักคิดว่าผู้หญิงชอบ

«ชอบเจ้าค่ะ ขอบคุณพี่เสียจื่อ แค่โทรออกได้ก็พอแล้ว» หวังเสี่ยวเจี๋ยได้ประโยชน์แล้วย่อมไม่ถือสาที่จะเอาใจเขาสักหน่อย อย่างไรเสีย การทำให้เฮยเสียจื่อควักเงินก็เป็นความสามารถของเธอ

QAQ ไม่แน่ว่าเงินนี่อาจเป็นเงินที่เฮยเสียจื่อหักเธอไว้มากเกินไปจนรู้สึกผิด เลยชดเชยให้ก็ได้

เธอไม่เคยคิดเลยว่าเฮยเสียจื่อจะมีมโนธรรมกับเขาด้วยหรือ

เฮยเสียจื่อบันทึกเบอร์ของตัวเองลงไป แล้วลองโทรเข้าโทรศัพท์เครื่องนั้น

«อีกสองวันรอเจ้าทึ่มกลับมา พี่ก็ต้องออกไปข้างนอกแล้ว เจ้าอยากไปกับพี่ หรือจะอยู่บ้านรอพี่กลับมา?» ข้อนิ้วยาวเคาะลงบนโต๊ะหินเป็นจังหวะที่หวังเสี่ยวเจี๋ยฟังไม่เข้าใจ

ดวงตาใต้แว่นกันแดดของเฮยเสียจื่อจับจ้องสีหน้าของเด็กสาวไม่วางตา หวังให้เธอตอบในสิ่งที่เขาอยากได้ยิน

«…ข้าอยู่บ้านรอท่านกลับมาดีกว่าหรือไม่?» หวังเสี่ยวเจี๋ยไม่อยากตามเฮยเสียจื่อไปขุดสุสานเอาเสียเลย เธอสังเกตสีหน้าของเขาแล้วรีบเสริม «ข้าอ่อนแอเกินไป กลัวจะเป็นภาระพี่ชาย»

«อืม เช่นนั้นก็อยู่บ้านดี ๆ รอพี่กลับมา อยากได้อะไรค่อยบอกพี่» เฮยเสียจื่อไม่ได้แปลกใจกับคำตอบนี้ เพียงแต่ในใจอดหงุดหงิดไม่ได้

ถ้าเด็กน้อยอยากไปด้วยจริง ๆ เฮยเสียจื่อผู้เจนจัดอย่างเขาก็มีทั้งแรงและวิธีพาคนสองคนกลับบ้านอย่างปลอดภัย

แต่เห็นชัด ๆ ว่าเด็กน้อยไม่เต็มใจ

เฮยเสียจื่อคิดว่าตัวเองเป็นผู้ปกครองที่ดี ใจกว้างและเคารพการตัดสินใจของเด็ก แถมก่อนจากไปยังจะพาเด็กออกไปเที่ยวอีกด้วย

หวังเสี่ยวเจี๋ยที่อยากนอนแล้วไม่ต้องลุกขึ้นมาอีก: …

ปักกิ่งในปี 2002 ยังมีกลิ่นอายของช่วงเปลี่ยนผ่านทางประวัติศาสตร์อยู่บ้าง ไม่เหมือนภาพเมืองที่เทคโนโลยีล้ำสมัยพัฒนาอย่างรวดเร็วในอนาคต ถนนสายนี้ในเวลานี้ยังคงเรียบง่ายเก่าแก่

เฮยเสียจื่อจูงมือเด็กสาวเดินแวะไปตามถนน แผงขายของที่ผ่านมามีของสารพัด เขาซื้อถังหูลู่ให้เธอกิน พอเห็นสายตาเด็กน้อยหยุดอยู่ตรงไหน ก็ล้วงเงินซื้อให้ตรงนั้น

ใจกว้างแบบนี้ยิ่งทำให้หวังเสี่ยวเจี๋ยสับสนกว่าเดิม

สิ่งที่หนังสือบรรยายไว้ย่อมเป็นเพียงด้านหนึ่ง เฮยเสียจื่อเป็นคนเป็น ๆ คนคนหนึ่งย่อมมีความคิดพิสดารได้สารพัด

อย่างเช่นตอนนี้ เฮยเสียจื่อเลี้ยงเด็กโดยอาศัยภาพจำยามออกไปเที่ยวของตัวเองในอดีต เสี่ยวฉีอ๋องไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา

«พี่ ข้าเดินไม่ไหวแล้ว กลับบ้านกันเถอะได้หรือไม่?» ใกล้เที่ยง หวังเสี่ยวเจี๋ยมีสร้อยข้อมือทองคำวงหนึ่งห้อยอยู่ที่ข้อมือ เป็นของที่เฮยเสียจื่อซื้อให้ ลวดลายแกะสลักประณีตและมีน้ำหนักไม่น้อย เงินไหลออกจากกระเป๋าเขาราวกับสายน้ำ ให้ความรู้สึกเหมือนพ่อผู้เฒ่าที่ตามใจลูกจนเสียคน

หวังเสี่ยวเจี๋ยคิดว่าตัวเองยังต้องรักษาหน้าต่อหน้าคนนอก ต่อให้เฮยเสียจื่อเกลี้ยกล่อมอย่างไร เธอก็ไม่ยอมเรียกเขาว่า «พี่เสียจื่อ» เรียกไม่ออกจริง ๆ

ก่อนหน้านี้เฮยเสียจื่อหิ้วข้าวของพะรุงพะรังไปให้ลูกน้องคนหนึ่งของตระกูลเซี่ยที่คุ้นหน้ากันช่วยส่งกลับเรือนสี่ประสาน พอจัดการเสร็จจึงมีเวลาจูงมือเด็กในบ้านเดินเที่ยวไปเรื่อย ๆ

«เหนื่อยแล้วหรือ?»

«…หิวแล้ว»

เธอไม่ได้มีเรี่ยวแรงผิดมนุษย์แบบพวกโจรปล้นสุสาน เดินมาตลอดช่วงเช้าก็แทบเท่ากับออกกำลังกายทั้งสัปดาห์แล้ว

«มื้อเที่ยงอยากกินอะไร? หมูผัดพริกหยวกไหม?»

«อะไรก็ได้»

บทสนทนาที่ไร้สาระทางโภชนาการโดยแท้

เฮยเสียจื่อไม่รู้ว่าเด็กสาวทุกคนเลี้ยงยากแบบนี้หรือเปล่า ถามอะไรก็ได้คำตอบว่า «ได้» «อะไรก็ได้» «แบบไหนก็ได้» หรือ «ตามใจพี่»

ไม่ใช่สิ…

เฮยเสียจื่อครุ่นคิด

พี่เสียจื่อแสนดี ตามใจเด็กขนาดนี้ ทำไมเด็กยังกลัวเขาอยู่นะ?

ทั้งที่พวกเขาสองคนควรจะสนิทกันที่สุดในโลกแท้ ๆ!

เฮยเสียจื่อที่ไม่เห็นว่าตัวเองมีปัญหา โยนความผิดทั้งหมดไปกองไว้หน้าประตูของเจ้าทึ่ม

ต้องเป็นเพราะอยู่กับเจ้าทึ่ม เด็กถึงได้เจอคนเย็นชาแบบนั้นเป็นครั้งแรก เลยพลอยไม่ชอบพี่เสียจื่อไปด้วย

ไม่เป็นไร พี่เสียจื่อเป็นคนดี ไม่ถือสาหรอก

«งั้นก็หมูผัดพริกหยวก เดี๋ยวซื้อกับข้าวอีกสองอย่างกลับไปด้วย เที่ยงนี้กินข้าวสวย»

ทั้งคู่เดินกลับบ้าน ระหว่างทางหวังเสี่ยวเจี๋ยเดินต่อไม่ไหว เฮยเสียจื่อจึงถามว่าจะให้อุ้มหรือไม่

เห็นได้ชัดว่าหวังเสี่ยวเจี๋ยเข้าใจคำถามนั้นว่าเป็นการยั่วโมโห

นักศึกษาหญิงที่เพิ่งเรียนจบและมีศักดิ์ศรีขึ้น ๆ ลง ๆ กัดฟันลุกขึ้นยืน แล้วเดินกลับบ้านไปกับเฮยเสียจื่อ

พอกลับถึงบ้าน เฮยเสียจื่อเห็นเธอเดินเข้าห้องนอนของตัวเอง ก็เผลอเดินตามไป

แล้วก็ถูกปิดประตูใส่หน้า

«เสื้อข้าเปียกเหงื่อหมดแล้ว ข้าจะอาบน้ำ ท่านกินข้าวไปก่อนเถอะ»

ถึงเฮยเสียจื่อจะชอบยียวนแค่ไหน เวลานี้ก็ไม่กล้าทำตามคำพูดแล้วไปกินข้าวจริง ๆ — แบบนั้นคงไม่ใช่การหยอกเด็ก แต่เป็นการยั่วโมโหกันชัด ๆ

แม้ในใจเด็กสาวจะเห็นว่าไม่ต่างกันก็ตาม

หลังอาบน้ำทั้งที่ท้องว่าง หวังเสี่ยวเจี๋ยก็ใจเย็นลงแล้ว พูดตามตรง เฮยเสียจื่อดีกับเธอมากจริง ๆ อยากได้อะไรก็ซื้อให้ ต่อให้เธอเผลอเผยพิรุธออกไปหลายครั้ง เขาก็ไม่ได้กักขังหรือจับไปทดลองอะไร ทั้งยังไม่ได้สงสัยว่าเธอเป็นพวกทีมวังวังด้วย แค่นี้ก็พอแล้ว

ใครให้หมั่นโถวกับเธอ ใครให้หมัดกับเธอ เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ

ระหว่างกินข้าว เฮยเสียจื่อพยายามหาเรื่องชวนคุยอยู่ตลอด คนหนึ่งตั้งใจคืนดี อีกคนก็รับน้ำใจตามเรื่องตามราว

หลังกินข้าวเสร็จ หวังเสี่ยวเจี๋ยกอดโทรศัพท์ นอนอาบแดดอยู่บนเก้าอี้โยกของจางฉี่หลิง

แสงแดดอ้อยอิ่ง ทำให้คนง่วงงุน

หวังเสี่ยวเจี๋ยแอบจดเส้นเวลาในโลกนี้โดยไม่ให้เฮยเสียจื่อรู้ ส่วนเฮยเสียจื่อก็แค่มองเธออยู่เงียบ ๆ

ใบหน้าสะอาดสะอ้าน เรียบเฉย ดูธรรมดาใบนั้น เมื่ออยู่ใต้แสงแดดกลับเพิ่มความลึกลับขึ้นมาหลายส่วน ประกายสีทองโปรยลงบนเส้นผมของเด็กสาว ทำให้เฮยเสียจื่อได้เห็นรูปร่างของแสงอาทิตย์

สายลมอ่อนพัดผ่านกิ่งใบของต้นไม้เก่าแก่ หวังเสี่ยวเจี๋ยเงยหน้ามองไปพอดี แล้วสบเข้ากับสายตาของเฮยเสียจื่อ

เวลาในดวงตาของเฮยเสียจื่อราวกับหยุดนิ่งลง

เขาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง

ตุบ ตุบ

เพียงชั่วขณะนั้น เขาก็เข้าใจว่าทำไมพอเด็กน้อยเอนเอียงไปทางจางฉี่หลิงเพียงนิดเดียว เขาถึงไม่พอใจ

ความรู้สึกซับซ้อนที่แปรเปลี่ยนมาจากความต้องการครอบครองหรือ?

ชอบ แต่เป็นความชอบที่ไม่บริสุทธิ์

อดีตของเขา อดีตที่แม้แต่ตัวเขาเองยังวางไม่ลง จะให้ไปถ่วงเด็กคนหนึ่งที่เพิ่งได้มีชีวิตสงบสุขอย่างยากเย็นหรือ?

นั่นคงไม่เข้ากับรสนิยมของเฮยเสียจื่อผู้ยิ่งใหญ่เอาเสียเลย

เลี้ยงไปก่อนแล้วกัน เลี้ยงให้นางอ้วนขึ้นสักหน่อย

เฮยเสียจื่อเบือนหน้าหนี ไม่มองเธออีก

หวังเสี่ยวเจี๋ยถูกแดดอุ่น ๆ จนสบาย เลยหลับไปทั้งที่ไม่ระวังตัว

หลังจากแน่ใจว่าเสียงหายใจและเสียงหัวใจของเด็กสาวเป็นปกติดี เฮยเสียจื่อจึงลุกขึ้น ก่อนจะประคองเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา

บนเก้าอี้โยกตัวเดียวมีคนสองคนนอนอยู่ ในอ้อมแขนของชายร่างสูงเผยให้เห็นใบหน้าขาวสะอาดใบหนึ่ง อบอุ่นและสงบเงียบ

เฮยเสียจื่อสูดกลิ่นสบู่จากตัวเธอ พลางคิดว่าเด็กผู้หญิงนี่ช่างพิถีพิถันจริง ๆ ทั้งที่เสื้อผ้าซักด้วยสบู่ก้อนเดียวกันแท้ ๆ พออยู่บนตัวคนอื่นกลับมีกลิ่นหอมกว่าเสื้อผ้าของเขาอยู่หน่อยหนึ่ง

อยากดม แต่ก็กลัวถูกมองว่าเป็นพวกวิปริต

เฮยเสียจื่อยกมือปัดปอยผมของหวังเสี่ยวเจี๋ยไปทัดหู จากนั้นก็วาดตามแนวคิ้วและดวงตาของเธออยู่กลางอากาศอย่างไม่ซื่อตรงนัก

เด็กสาวนอนหลับอย่างสงบในอ้อมแขนของเขา วันเวลาแสนสงบสุข มีเพียงเขากับนาง เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

ดวงตารอบข้างยังคงอยู่ แต่เพราะหนานเสียอยู่บ้าน ส่วนเป่ยยาก็อยู่ระหว่างเดินทางกลับ ทุกฝ่ายจึงเก็บอาการลงบ้าง

คนที่อยากเอาชีวิตเขา คนที่อยากให้เขาทำงานให้ คนที่อยากได้ผลประโยชน์จากตัวเขา…มีมากเกินไป

แต่เฮยเสียจื่อเก่งกาจจะตาย เขาไม่กลัวหรอก

เฮยเสียจื่อหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองหลับไป

ภายในเรือนสี่ประสานจึงเหลือเพียงเสียงหายใจของคนสองคนที่คลอเคล้ากัน พ่อค้าแม่ค้าบนถนนเริ่มตั้งแผงขายของ ส่วนบรรดาป้า ๆ จากเรือนที่อยู่ห่างออกไปหลายหลังมารวมกลุ่มกันเด็ดผักพลางพูดคุย ใบไม้บนต้นไม้เก่าแก่ไหวเอนตามสายลม ก่อนจะค่อย ๆ ร่วงลงสู่พื้น

เฮยเสียจื่อแทบไม่เคยได้พบความสงบเช่นนี้มาก่อน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป