ต้าต้า: “ตอนนี้อย่าคิดมากจนตัวเองเครียดเลย”
เหมือนจะเดาออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่: “กลับมาแล้วก็พอ”
ต้าต้า: “ที่เหลือค่อย ๆ ว่ากัน”
เสวียนหนิงยกมือขึ้นใช้หลังมือเช็ดน้ำตาที่เต็มหน้า ก่อนพิมพ์ข้อความด้วยดวงตาพร่ามัว: “ต้าต้า”
ต้าต้า: “หือ?”
หนิงหนิง: “ขอบคุณพวกเธอนะ”
อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบกลับมา: “พอเลย”
ต้าต้า: “ถ้ารู้สึกผิดจริง ต่อไปก็อย่าหายไปเฉย ๆ อีก”
น้ำตาที่เพิ่งเช็ดไปไหลทะลักลงมาอีกครั้ง
หนิงหนิง: “ไม่หายไปแล้ว”
ต้าต้า: “จำที่ตัวเองพูดไว้ให้ดี”
หนิงหนิง: “ฉันสาบาน!”
ต้าต้า: “ที่จริงฉันอยากถามเธอมากเลยว่าสามปีนี้ไปอยู่ที่ไหนมา แล้วเกิดอะไรขึ้น”
ต้าต้า: “แต่ถ้าเธอไม่อยากเล่า ฉันก็ได้แต่ข่มใจไม่ถาม”
เสวียนหนิงสูดหายใจลึก ๆ เพราะแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร จึงไม่มีทางบอกพวกเขาได้
หนิงหนิง: “ต้าต้า ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากเล่า แต่ฉันยังคิดไม่ออกว่าจะเล่ายังไง ไว้มีโอกาสฉันจะบอกเธอเอง”
ต้าต้า: “งั้นขอเชื่อเธออีกสักครั้ง [เราอย่าเอาเยี่ยงเขา.jpg]”
เมื่อเห็นสติกเกอร์น่ารักกวนประสาทภาพนั้น เสวียนหนิงก็อดยิ้มไม่ได้
จากนั้นต้าต้าก็ส่งข้อความมาอีก: “อ้อ จริงสิ”
“เมื่อกี้ฉันโยนลิงก์คลิปที่เธอกลับมาไลฟ์ลงไปในกลุ่มเฮงซวยนั่นแล้ว”
เสวียนหนิง: “……”
สังหรณ์ใจไม่ดีเลย
หนิงหนิง: “แล้วเป็นยังไงบ้าง?”
ต้าต้า: “ก็ไม่มีอะไร”
แววตาของเสวียนหนิงหม่นลง
ต้าต้าส่งข้อความมาอีก: “มีคนแกล้งตาย มีคนอ่านแล้วไม่ตอบ”
ต้าต้า: “ยังมีคนโง่คนหนึ่งถามตั้งสิบแปดรอบว่าใช่เธอจริง ๆ หรือเปล่า [ใจสลาย]”
คำพูดของต้าต้าทำให้เสวียนหนิงหัวเราะทั้งน้ำตา แต่ไม่นานมุมปากก็กลับตกลงอีกครั้ง แววตายังคงเศร้าหมอง