ชื่อเล่นของบัญชีแรกยังคงเป็น Lin
รูปโปรไฟล์เป็นภาพฮัสกี้ที่เธอเคยวาดเล่นไว้ตัวหนึ่ง ทั้งน่าเกลียดทั้งน่ารัก
เสวียนหนิงอดหัวเราะออกมาไม่ได้ แต่ในวินาทีถัดมา มุมปากก็หุบลง
ผ่านมาตั้งนานแล้ว เขายังใช้รูปโปรไฟล์ที่เธอวาดให้อยู่เลย
ชื่อเล่นของบัญชีที่สองก็เรียบง่ายและคุ้นเคย แถมยังยียวนเหมือนเดิม คือคำว่า “ฮวน” ที่แยกออกเป็นสองตัวอักษร รูปโปรไฟล์เปลี่ยนจากภาพการ์ตูนเมื่อก่อนมาเป็นรูปถ่ายจริง
เสวียนหนิงกดเข้าไปขยายดู
รูปน่าจะถ่ายในงานนิทรรศการหรืองานเลี้ยงสักงาน ผู้หญิงยืนเอียงตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่จรดพื้น สวมชุดกระโปรงยาวสีเขียวเข้มที่ขับเน้นรูปร่างสูงโปร่งสมส่วน ผมยาวรวบหลวม ๆ ไว้ด้านหลัง ในมืออุ้มช่อดอกไม้ถักโครเชต์สีอ่อน แววตาและคิ้วยังคงเป็นผู้ใหญ่คนสวยในความทรงจำของเธอ
เพียงแต่ดูเหมือนจะมีบุคลิกเย็นชาขึ้นเล็กน้อย
ความรู้สึกแสบจมูกที่เพิ่งกดเอาไว้เริ่มเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง
ต้าต้า:【แอปแชทของเจ๊ฮวนเมื่อต้นปียังใช้อยู่ ส่วนของ Lin ฉันไม่แน่ใจ สองปีมานี้เขาแทบไม่โพสต์โมเมนต์เลย】
ต้าต้า:【ขอเตือนไว้ก่อนนะ เรื่องจะตอบหรือเปล่าฉันรับประกันไม่ได้】
หนิงหนิง:【ได้】
เธอกดเข้าไปที่นามบัตรของ Lin พิมพ์ข้อความยาวเหยียด ลบทิ้ง แล้วพิมพ์ใหม่ ก่อนจะลบทิ้งอีกครั้ง
สุดท้ายเหลือเพียงประโยคเดียว:【Lin ฉันเอง หนิงหนิง】
ส่ง
พอถึงคนถัดไป เสวียนหนิงกลับพิมพ์ไม่ออกเสียที
ตอนเผชิญหน้ากับ Lin เธอยังพอเตรียมใจไว้ว่า “เมื่อก่อนหมอนี่ก็อารมณ์ร้อนอยู่แล้ว กลับมาให้เขาด่าสักสองสามคำก็ไม่เป็นไร” แต่พอเป็นเจ๊ฮวน เสวียนหนิงกลับรู้สึกขลาดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
เจ๊ฮวนเป็นคนที่ทำหน้าบึ้งได้จริง ๆ แถมบึ้งแต่ละครั้งก็ยาวนานมาก