“ทำได้ดีมาก!” จ้าวไห่ตะโกน ก่อนพุ่งเข้าใส่เจ้าหัวกิ้งก่าไปพร้อมกัน “สายโจมตีระยะไกล ยิงตาของมัน!”
ชายหนุ่มเสื้อฮู้ดสีเทาง้างธนูคอมโพสิต เล็งเป้า แล้วปล่อยสาย
ลูกธนูแหวกอากาศ พุ่งตรงไปยังตาขวาของเจ้าหัวกิ้งก่า
เจ้าหัวกิ้งก่าเบี่ยงศีรษะ ลูกธนูเฉียดหางตาของมันไป ทิ้งรอยขีดข่วนตื้น ๆ ไว้บนสันจมูก แต่ไม่โดนลูกตา
“ยิงอีก!”
ชายหนุ่มเสื้อฮู้ดสีเทาหยิบลูกธนูอีกดอกขึ้นมาพาดสาย ง้างคันธนูแล้วเล็ง
คราวนี้เขาเล็งอยู่นานกว่าเดิม มือสั่นน้อย ๆ แต่กัดฟันฝืนให้มั่นคง
ปล่อยสาย
ลูกธนูปักเข้าที่ใต้ตาขวาของเจ้าหัวกิ้งก่าอย่างแม่นยำ ห่างจากดวงตาราว 3 เซนติเมตร ปลายลูกธนูจมเข้าไปในเนื้อประมาณ 2 เซนติเมตร ของเหลวสีดำทะลักออกมาจากบาดแผล
เจ้าหัวกิ้งก่าเดือดดาลขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง
มันเลิกไล่ตามคนที่ไม่มีความสามารถในการต่อสู้ แล้วหันกลับมา จ้องชายหนุ่มที่ถือธนูคอมโพสิตด้วยดวงตาแนวตั้งสีแดงฉานเขม็ง
“หนี!”
จ้าวไห่ตะโกนพลางพุ่งเข้าใส่เจ้าหัวกิ้งก่า กำปั้นขวารวบรวมพลังแล้วชกใส่ซี่โครงด้านซ้ายของมัน
“ตูม—!”
หมัดหนักกระแทกเข้าใส่อีกครั้ง ร่างเจ้าหัวกิ้งก่าเอียงวูบ แต่ไม่ได้หันไปเล่นงานจ้าวไห่ ยังคงจับจ้องชายหนุ่มที่ถือธนูคอมโพสิต
กรงเล็บทั้งสี่ขุดพื้น ก่อนมันจะพุ่งตรงไปทางชายหนุ่ม
หญิงสาวผมสั้นพุ่งออกมาจากด้านข้าง ฟันมีดทำครัวใส่คอของเจ้าหัวกิ้งก่า
คมมีดครูดผ่านเกล็ดเกราะสีเทาดำ ทิ้งรอยขาวตื้น ๆ ไว้ แต่ฟันไม่เข้า