เฉินเหย่วางกล้องส่องทางไกลลง แล้วเหลือบดูเวลา ตอนนี้เป็น 16:10 น. คาดว่าหกโมงเย็นฟ้าก็คงมืดแล้ว พวกเจียงหนิงมีเวลาเหลือไม่มาก
จากนั้นเขาหันไปมองคนทั้งสี่ที่อยู่ด้านหลัง «เตรียมพร้อมไว้ คอยสนับสนุนพี่ไห่ได้ทุกเมื่อ เจียงหนิงนั่นต้องคิดแผนไม่ดีอยู่แน่»
หวังซั่วกำขวานดับเพลิงแน่น
หลี่เจิงชักมีดเชือดหมูออกจากเอว แล้วถูมันกับขากางเกงสองที
ฉินจ้าวหยางลุกขึ้นจากพื้น ปัดฝุ่นบนเสื้อผ้า ก่อนจะล้วงหนังสติ๊กสีเขียวเรืองแสงออกจากกระเป๋า แล้วหยิบลูกเหล็กเล็ก ๆ จากกระเป๋าอีกข้าง ใส่ลงในกระเปาะหนังของหนังสติ๊ก
เขาทำอย่างตั้งอกตั้งใจ จนดูออกจะน่าขันอยู่บ้าง
แต่ไม่มีใครหัวเราะ
โจวหย่าถิงเดินไปที่ขอบดาดฟ้าเช่นกัน สายตาจับจ้องไปยังลานกว้าง
เฉินเหย่หันกลับไปมองลานกว้างต่อ
กลุ่มของเจียงหนิงเดินมาถึงขอบลานแล้ว อยู่ห่างจากสัตว์ประหลาดหัวจิ้งจกตัวนั้นราว 100 เมตร
สัตว์ประหลาดยังคงไม่ลุกขึ้น เพียงหันหัวไปทางเจียงหนิง
ทั้งห้าคนบนดาดฟ้ากลั้นหายใจพร้อมกัน
การล่ามรณะเริ่มขึ้นแล้ว
«ตึง ตึง ตึง—ตึง ตึง ตึง—ตึง ตึง ตึง—»
เสียงทึบหนักดังมาจากทางลานกว้าง ราวกับหัวใจดวงยักษ์กำลังเต้นรัว
เฉินเหย่ยกกล้องส่องทางไกลขึ้น เล็งไปยังใจกลางลาน
เจียงหนิงยืนอยู่หน้าสุดของกลุ่ม รอบกายมีแสงสีแดงจาง ๆ ที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าห่อหุ้มอยู่ แสงนั้นเต้นเป็นจังหวะตามเสียง «ตึง ตึง ตึง» คล้ายคลื่นพลังงานบางอย่าง
«จักรพรรดิเอนจิน เมื่อพรสวรรค์ทำงาน ค่าคุณสมบัติพื้นฐานทั้งสี่จะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า เสียงนั่นน่าจะเป็นเสียงหัวใจของเขา»