เจ้าหัวจิ้งจกตอบสนองได้รวดเร็วมาก มันแทบไม่ทันคิด กรงเล็บคู่หน้าก็สะบัดออกไปตามสัญชาตญาณ
“เคร้ง ๆ ๆ—!”
มีดบินสามเล่มถูกปัดกระเด็นออกไป แต่ไม่ได้ร่วงลงพื้น กลับหมุนคว้างกลางอากาศรอบหนึ่ง ราวกับมีเส้นที่มองไม่เห็นดึงรั้งไว้ ก่อนจะหยุดลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ปลายมีดยังคงหันจ่อไปทางเจ้าหัวจิ้งจก
รูม่านตาของจูเผิงหดวูบ “พี่หนิง แม่งมีไอ้ลอบกัดอยู่!”
เจียงหนิงไม่สนใจเขา แม้แต่ทิศทางที่มีดบินพุ่งมาก็ไม่ได้มอง สายตาจับจ้องเจ้าหัวจิ้งจกแน่น หน้าไม้พายุคลั่งในมือยกขึ้นแล้วเหนี่ยวไก
“ฟิ้ว ๆ ๆ—!”
ลูกดอกสั้นสามดอกพุ่งออกไปรัวราวกับห่ากระสุน
ดอกหนึ่งปักเข้าที่ขาหน้าซ้ายของเจ้าหัวจิ้งจก อีกดอกปักเข้าที่ท้อง ส่วนดอกที่สามปักเข้าไปในร่องเกราะที่จ้าวไห่ทุบจนร้าว ฝังลึกเข้าไปเกือบ 3 เซนติเมตร
ของเหลวสีดำทะลักออกมาจากบาดแผล
“อย่าสนใจมัน ฆ่าเจ้าหัวจิ้งจกก่อน!”
เจียงหนิงขึ้นลูกดอกใหม่พลางรุกคืบไปข้างหน้า หน้าไม้พายุคลั่งยิงได้เร็วอย่างน่าตกใจ ทุกดอกปักเข้าไปในร่องเกราะที่จ้าวไห่ทุบจนร้าวอย่างแม่นยำ
ผู้มีพรสวรรค์ระดับเอทั้ง 15 คนพุ่งเข้าใส่
ก่อนหน้านี้พวกเขาทำอะไรเกราะมันไม่ได้ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว จ้าวไห่ทุบเกราะของเจ้าหัวจิ้งจกจนเกิดรอยร้าวนับสิบ รอยเหล่านั้นคือช่องโหว่ให้โจมตี
จูเผิงเป็นคนแรกที่พุ่งถึงด้านข้างเจ้าหัวจิ้งจก เขาชูดาบเปิดภูผาขึ้นสูง ปลายดาบเล็งร่องเกราะที่แตกร้าว ก่อนฟันลงไปสุดแรง